Wiesz, Jurek, ona jest twoją siostrą, a ja twoją żoną. Nie mogę już patrzeć, jak zabierasz od naszych dzieci i niesiesz wszystko Helenie.
Jurek sam rozumiał, że żona ma rację, ale inaczej postąpić nie potrafił. Gdy siostra potrzebowała pomocy, zawsze jako pierwszy wyciągał do niej rękę tak było od dzieciństwa.
Jurku, podaj mi gwóźdź wołała siedmioletnia Helenka, stojąc na stołku przy starej szopie.
A po co ci gwóźdź? zaniepokoił się dziewięcioletni brat.
Budkę dla kota zrobię.
Znowu?! Ostatnio jak ci pomogłem, to w niej nawet nie spał, a ty się przez tydzień dąsałaś.
Tym razem wyjdzie, bo obłożę ją materiałem.
Tak dorastali jak dwa pędy z jednego korzenia. Mama pracowała w fabryce, ojca zabrakło wcześnie. Jurek, choć mały, przejął rolę mężczyzny w domu. Nauczył się naprawiać rower, wymieniać krany, podgrzewać obiad.
Jurku, a myślisz, że zostanę aktorką?
Już nią jesteś. Jak wczoraj upadłaś i zaczęłaś ryczeć, a potem jadłaś konfiturę z uśmiechem to był prawdziwy teatr.
Czas płynął. Jurek wyuczył się na elektryka, zamieszkał w mieście, ożenił się z Ewą.
Helenka poszła do szkoły pedagogicznej, mieszkała w akademiku, przyjeżdżała do brata, kiedy tylko mogła.
Ewa tylko wzdychała:
Wiesz, Jurek, twoja siostra już dorosła. Może czas, żeby sobie sama radziła?
Nie jest walizką, żeby oddać i zapomnieć odpowiadał cicho. To moja siostra.
Po studiach Helenka wyjechała do wsi na skierowanie. Miała jeden pokój w zimnym akademiku, starą kuchenkę i minimalną pensję. Jurek przyjeżdżał na każde święta:
Mówiłem ci: kup grzejnik.
Nie mam za co, muszę jeszcze książki dla dzieci kupić.
Przywiozłem ci. I jeszcze kurtkę.
A Ewa się nie będzie złościć?
Będzie. Ale ty nie będziesz marznąć.
Pewnego dnia zadzwoniła zapłakana:
Bracie spodziewam się dziecka.
No to gratulacje a czemu łzy?
On odszedł. Powiedział, że nie jest gotowy.
To jego strata. Trzymaj się. Przyjadę.
Nie musisz Jakoś sobie poradzę
Helu, to nawet nie podlega dyskusji.
Przyjechał następnego dnia. Przywiózł jedzenie, pieniądze, koc i ubranka dla dziecka.
Ewa jest wściekła powiedział, siedząc przy kuchennym stole.
Nie chcę, żeby przez mnie były kłótnie
Słuchaj. Moja żona to dobra kobieta, ale to nie ona mnie wychowała.
Rozumiesz, że to nie jest jak zgubiony telefon. To poważna sprawa
Właśnie dlatego tu jestem.
Jurek był przy niej w najważniejszym dniu. Trzymał siostrzeńca na rękach jak najcenniejszy skarb.
Jak go nazwiesz?
Mateuszek.
Dobre imię. Wyrośnie i będzie cię chronił, tak jak ja.
Po narodzinach pomagał regularnie. To pieniądze na mleko, to remont w pokoju, to wózek. Ewa tymczasem milcząco się oddalała.
Pewnego wieczoru powiedziała:
Jurek, nie mam nic przeciwko pomocy Helenie. Ale gdy za każdym razem bierzesz z naszego budżetu to już nie wsparcie. To strata dla nas.
Rozumiem. Ale nie umiem inaczej.
A ja nie mogę żyć z poczuciem, że twoja siostra jest zawsze pierwsza, a my drudzy.
Jurek milczał. Kochał zarówno siostrę, jak i żonę.
Z czasem Helenka stanęła na nogi. Założyła klub dla dzieci, była ceniona we wsi. Syn rósł, był spokojnym, grzecznym chłopcem.
Jurek przyjeżdżał rzadziej. Ale zawsze coś przywoził:
Mateuszku, patrz, co dzia
