Wiem, że to moje dzieci powiedział, nie podnosząc wzroku. Ale nie potrafię wyjaśnić dlaczego, między nami nie ma żadnej więzi.
Spójrz na nią! Jaka ona piękna! wykrzyknęłam, przytulając do siebie ciepłe ciałko naszej nowo narodzonej córeczki. Lilka leżała w miękkim kocyku, zwinięta w kłębek jak mała kulka życia, i cicho pochrapywała. Nie mogłam oderwać od niej wzroku. W tej chwili świat skurczył się dla mnie do jednej twarzy, jednego oddechu, jednej myśli: Jest nasza. Mamy ją.
Obok stał Krzysiek. Patrzył na dziecko, ale w jego wzroku mieszały się czułość i coś jeszcze. Coś nieokreślonego, prawie przestraszonego. Wyciągnął rękę, delikatnie dotknął palcem policzka dziewczynki.
Wiesz, podobna do ciebie szepnął cicho. Ale w jego głosie nie było tej jasnej radości, której się spodziewałam. Nie było tej eksplozji szczęścia, która powinna tryskać. Wtedy nie przywiązałam do tego wagi. No cóż, podobna do mnie i co z tego? Ważne, że nasza rodzina się powiększyła, że córeczka jest zdrowa, a my jesteśmy teraz prawdziwymi rodzicami.
Lata mijały, a gdy urodziła się druga córka Zosia, zaczęłam zauważać to, czego wcześniej nie chciałam widzieć. Obie dziewczynki były uderzająco do siebie podobne. Ich duże piwne oczy, zgrabny nosek, wysokie czoło, gęste ciemne włosy wszystko to jakby żywcem wyjęte z portretu mojego ojca. Wyglądały, jakby wyszły z jednej ramy, w której utrwalono jego dzieciństwo. Nie było w nich ani jednej cechy Krzyszka. Ani jego niebieskich oczu, ani dołeczków w policzkach, ani nawet charakterystycznego wyrazu twarzy. To stało się problemem. Poważnym i bolesnym.
Siedziałam przy kuchennym stole, mechanicznie mieszając dawno wystygłą herbatę. Za plecami słychać było równy oddech śpiących dziewczynek, a przede mną, z dziwnym wyrazem twarzy, siedziała teściowa Wiesława Januszewska. Tylko wpadłam na chwilę, jak zwykle mówiła. Ale wiedziałam: takie wizyty nigdy nie były bez powodu. Zwłaszcza po ostatnich miesiącach, gdy między nami zaczęły gromadzić się niedopowiedzenia i chłodna niechęć.
Ania zaczęła, dobierając słowa tak ostrożnie, jakby bała się urazić dziewczynki są, oczywiście, śliczne. Ale jesteś pewna, że to dzieci Krzysztofa? Bo wyglądają dokładnie jak twój ojciec. Jak dwie krople wody. Prawda, że dziwne?
Łyżka w mojej dłoni zadźwięczała o brzeg kubka. Zamarłam. Te słowa już wcześniej pojawiały się w żartach, aluzjach, szeptach. Ale od niej, od kobiety, która nazywała mnie córeczką, zabolały szczególnie. Jak cios poniżej pasa.
Wiesia, co pani mówi? mój głos drżał. Oczywiście, że to dzieci Krzysztofa! Sami wszystko wiecie! Tak długo na nie czekaliśmy, ja rodziłam, on sam odbierał je ze szpitala! Jak można wątpić?
Wzruszyła tylko ramionami, jakby mówiąc: A kto to wie. W tym geście była cała jej pewność, że wątpliwość ma prawo istnieć. Czułam, jak w środku zaciska się żal, ale jeszcze większy był strach. Bo najgorsze nie było w tych słowach. Najgorsze było to, że mój mąż też zaczął oddalać się od naszych dzieci.
Krzyś, dlaczego znowu nie odebrałeś Lili z przedszkola? zapytałam, gdy wrócił do domu późno, niemal o świcie. Lilka już spała, Zosia drzemała cicho na kanapie. A ja, zmęczona po podwójnej zmianie, domowych obowiązkach i ciągłym zamartwianiu się, ledwo trzymałam się na nogach.
Zapomniałem, wybacz rzucił obojętnie, rzucając kurtkę na krzesło, nawet na mnie nie patrząc. Miałem dużo roboty.
Zawsze jesteś zajęty nie wytrzymałam. Kiedy w ogóle spędzasz czas z dziećmi? Kiedy ostatnio bawiłeś się z Zosią? Albo chociaż przeczytałeś Lilce książkę?
Milczał. Długie, przytłaczające milczenie, które w końcu przerwał jego głos cichy, ale tak ciężki:
Nie ciągnie mnie do nich, Aniu. Nie wiem dlaczego. One wydają mi się obce. Staram się, próbuję, ale nie czuję, że są moje.
Łzy napłynęły mi do gardła. Jak można tak mówić o własnych córkach? O tych dzieciach, na które kiedyś czekał, o których marzył? Ale w pewnym momencie zrozumiałam mówi szczerze. Krzysiek naprawdę chciał, żeby jego córka była do niego podobna. Wyobrażał sobie, jak będzie się z nią bawić, jak będzie dumny, gdy odziedziczy jego rysy. Chciał widzieć siebie w niej. A zamiast tego dwie dziewczynki, które bardziej przypominały mojego ojca. Jakbym urodziła je sama.
Zaczęłam szperać w internecie, czytać o genetyce, dziedziczeniu, prawach genów dominujących i recesywnych. Okazało się, że coś takiego się zdarza. Czasem dziecko może bardziej przypominać dziadków niż rodziców. Mój ojciec miał bardzo silne geny piwne oczy, wysokie czoło, ciemne włosy. I obie córki dostały właśnie je. Ale jak to wytłumaczyć Krzysiowi i jego rodzinie, skoro oni już wyciągnęli wnioski?
Zaproponowałam test DNA. Nie dlatego, że wątpiłam, ale żeby zamknąć temat raz na zawsze. On jednak odmówiał.
Wierzę, że to moje dzieci powiedział, patrząc w podłogę. Po prostu nie potrafię tego wyjaśnić. Nie czuję z nimi więzi.
A próbowałeś? prawie krzyknęłam. Próbowałeś być przy nich, bawić się, rozmawiać, być ojcem? Czy po prostu czekasz, że same się do ciebie zbliżą?
Znowu milczał. A w tym milczeniu czułam, jak nasza rodzina się rozpada, jak między nami rośnie przepaść.
Jeszcze gorzej było z jego rodziną. Teściowa i szwagierka zachowywały się, jakby Lila i Zosia nie były ich krewnymi. Przychodziły rzadko, a jeśli już, to tylko po to, by komentować, że dzieci nie w Krzysia. Pewnego dnia Kasia, szwagierka, zaśmiała się:
Ania, na pewno nie urodziłaś ich od swojego dziadka? i roześmiała się, jakby to było zabawne.
Nie wytrzymałam:
Kasia, to już nie jest śmieszne. To moje dzieci i są twojego brata. Jeśli ci
