Wiedziałam, że zadzwonisz, mamo…
Telefon zadzwonił akurat w trakcie wykładu. Zosia wyjęła go z kieszeni, spojrzała na ekran i odrzuciła połączenie. Ale telefon zawibrował ponownie.
– Kowalska, miej sumienie. Wyłącz kompletnie telefon albo odpowiedz – powiedziała z irytacją wykładowczyni.
– Odpowiem. Mogę wyjść? – Zosia spojrzeniem wskazała na drzwi.
– Wyjdź – westchnęła profesor.
– Milena, co się stało? Mam zajęcia – spytała Zosia, wychodząc z sali.
– Zosiu… Twoi rodzice mieli wypadek – drżącym głosem powiedziała Milena.
– Co?! – Zosia zamarła.
– Przyjeżdżaj szybko.
Blada i roztrzęsiona wróciła do sali, wrzuciła podręcznik i zeszyt do torby i ruszyła w stronę wyjścia.
– Nic nie powiesz, Kowalska? – donośny głos profesor dogonił ją przy drzwiach.
– Przepraszam, muszę już iść – Zosia otworzyła drzwi i wybiegła.
– Zosia, co się dzieje? – Krzysztof dogonił ją na schodach.
– Nie wiem. Milena zadzwoniła, powiedziała, że rodzice mieli wypadek. Kazła przyjechać.
– Żyją? Jadę z tobą.
– Krzysiu, nie musisz…
– Może będzie potrzebna pomoc. Daj telefon, zamówię taksówkę – Zosia dopiero teraz zauważyła, że ciągle trzyma telefon w dłoni.
– Boże, żeby tylko żyli – szepnęła, podając Krzysiowi komórkę.
Przez całą drogę do domu Zosia nerwowo szarpała pasek swojej torby. Krzysztof położył dłoń na jej dłoniach, uspokajając ją.
– Proszę, jedźmy szybciej – poprosiła kierowcę. Wydawało jej się, że jadą strasznie wolno.
– Nie mogę, wszędzie fotoradary – spokojnie odparł kierowca.
– Dam panu za mandat, tylko proszę przyspieszyć – powiedziała Zosia, ledwo powstrzymując łzy.
– Ech – westchnął kierowca i dodał gazu, wyprzedzając inne auta. – Jeśli się rozbijemy, to razem.
W końcu dotarli. Krzysztof płacił kierowcy, a Zosia już biegła przez bramę.
Milena zobaczyła ich przez okno i wyszła na ganek dużego, dwupiętrowego domu. Łzy w jej oczach, ręce złożone na piersi.
– Żyją? – Zosia wbiegła na ganek, zatrzymując się przed nią.
– Leon odszedł od razu, a Marzena jest w szpitalu.
– Dlaczego od razu mi nie powiedziałaś? W którym szpitalu?
– W pierwszym.
– Krzysiu, taksówka odjechała? – Zosia odwróciła się do chłopaka.
– Zaraz wrócimy – Krzysztof wyjął telefon. – Panie kierowco, może pan zawrócić?
Zosia już się nie spieszyła. Płakała na tylnym siedzeniu, wtulona w ramię Krzysztofa.
Do sali, gdzie leżała matka, nie chcieli jej wpuścić.
– To moja mama! Proszę mnie wpuścić! Chcę ją zobaczyć! – Zosia szlochała, błagając lekarza.
– Jest w ciężkim stanie, nieprzytomna.
– Chcę ją zobaczyć – wyszeptała.
– Dobrze. Ale bez histerii – ostrzegł doktor i zaprowadził ich na intensywną terapię.
Później znów jechali taksówką, już do domu.
– Mamo… Ona przeżyje, prawda? – pytała Zosia Krzysztofa. – Nie mam już nikogo. Nikogo.
– A Milena? To chyba twoja krewna? – zapytał Krzysztof.
– Pomoc domowa. Pracuje u nas od lat, jak rodzina. Mówiłam, że krewna, żeby nikt nie wiedział.
– Dlaczego?
– Czy każdy na roku ma pomoc domową? Jak byś myślał, jakby mnie traktowali, gdyby się dowiedzieli?
Resztę drogi jechali w milczeniu. Pod domem Krzysztof chciał wysiąść, ale Zosia go zatrzymała.
– Nie trzeba. Zadzwonię jutro – powiedziała i weszła do środka.
Milena wyszła z kuchni na jej spotkanie.
– No i jak? Widziałaś mamę?
– Tak. Jest w śpiączce.
– Boże, Zosiu… – Milena objęła ją i rozpłakała się. – Trzeba wierzyć, że Marzenka wyjdzie z tego. Pogrzebem Leona zajmie się firma. Już dzwonili – mówiła, głaszcząc Zosię po plecach. – Taka tragedia. Twój ojciec był wspaniałym człowiekiem. Nigdy nie podniósł głosu, zawsze uprzejmy, spokojny…
Zosia zostawiła Milenę, by wypłakała się sama, a sama poszła na górę, padła na łóżko i skuliła się w kłębek.
Milena obudziła ją o świcie. Po jej zapłakanej twarzy i pełnym współczucia spojrzeniu Zosia od razu zrozumiała, co się stało.
– Właśnie dzwonili. W nocy odeszła… Niech odpoczywa w pokoju – zaszlochała Milena, żegnając się szybko. – Jak to możliwe, Zosiu?
Później siedziały razem w kuchni.
– Zostałam zupełnie sama – szepnęła Zosia.
– Zostanę z tobą na jakiś czas. Potem… wybacz, ale już czas na emeryturę. Pracuję u was trzydzieści lat. Zaczynałam za czasów Bolesława, twojego dziadka.
Minęły pogrzeb, dziewięć dni, czterdziestka. W domu przestali pojawiać się ludzie, koledzy i przyjaciele ojca. Telefon ucichł. Dom wypełniła przytłaczająca cisza.
Zosia chodziła na zajęcia, bo zmuszał ją Krzysztof, inaczej leżałaby w pokoju, wpatrzona w ścianę. A Milena zmuszała ją do jedzenia. Groziła, że jeśli Zosia nie zje choć łyżki rosołu, natychmiast odejdzie. Po co tu jest? Gotuje, a nikt nie je.
Więc Zosia jadła, by nie zostać sama w tym wielkim domu.
Siedziały z Mileną w kuchni. Przed nimi stygła herbata, której nie tknęły. Ciszę przerwała Milena.
– Przysięgłam twoim rodzicom, że nigdy ci nie powiem. Ale ich już nie ma, więc przysięga nie obowiązuje. A ty powinnaś znać prawdę. Niech mi wybaczą Leon i Marzena. – Przeżegnała się.
– Jaką prawdę? Jaką przysięgę? – zmęczonym głosem spytała Zosia.
– Taką. Nie jesteś sama. Masz jeszcze matkę – powiedziała stanowczo Milena.
– Co ty wygadujesz? Oszalałaś? Mama nie żyje – machnęła ręką Zosia.
– Nie żyje Marzena. Nie była twoją biologiczną matką. A ta pewnie żyjePo roku pełnym wahania Zosia znów stanęła przed drzwiami Natalii, tym razem z małą paczuszką w dłoniach – zdjęciami rodziców, które chciała pokazać tej drugiej matce, tej, która choć odeszła, wciąż była częścią jej historii.
