**Dziewczyna w sukni**
Gdy tylko Weronika wkroczyła do restauracji, poczuła, że coś jest nie tak. Wnętrze było zbyt puste jak na piątkowy wieczór, światło zbyt przygaszone, a kelner zbyt nachalnie się uśmiechał. Kamil, choć zwykle spokojny, mocno ściskał jej dłoń.
Wasz stolik wskazał miejsce kelner, a Weronika weszła do małego pokoiku. Setki świec migotały w półmroku, rzucając dziwne cienie na śnieżnobiały obrus. Na środku stołu stał ogromny bukiet ciemnoczerwonych róż jej ulubionych. Gdzieś z boku płynęła spokojna muzyka.
Kamilu westchnęła Weronika. Co się dzieje?
Zamiast odpowiedzi, Kamil uklęknął na jedno kolano, a w jego drżących dłoniach zabłysnął pierścionek.
Weroniko Nowak powiedział uroczyście. Długo myślałem, jak uczynić tę chwilę wyjątkową. Ale zrozumiałem nie ma znaczenia gdzie i jak. Liczy się tylko jedno czy zostaniesz moją żoną?
Patrzyła na jego wzruszoną twarz, upartą grzywkę i nieśmiały uśmiech. Serce wypełniła jej niewypowiedziana czułość.
Tak szepnęła. Oczywiście, tak!
Pierścionek wsunął się na palec. Weronika przytuliła się do Kamila, wdychając znajomy zapach jego wody kolońskiej, i pomyślała to właśnie jest szczęście. Proste i jasne jak słoneczny dzień.
Jednak już tydzień później ich spokój się rozpadł.
Jak to sami? oburzona zapytała Zofia Kamińska, nerwowo poprawiając włosy. Tak się nie da! Ślub to poważna sprawa, potrzebne jest doświadczenie, kobiece mądrości. Znalazłam już świetną salę
Mamo łagodnie przerwał jej Kamil. Doceniamy pomoc, ale chcemy wszystko zorganizować sami.
Sami? Zofia Kamińska skrzyżowała ramiona z niepokojem. Nic nie rozumiecie! Moja siostrzenica
Weronika cicho obserwowała, jak przyszła teściowa krąży po pokoju. Zofia Kamińska mówiła bez przerwy o tradycjach, o dobrym tonie, o tym, jak ważne jest nie stracić twarzy przed ludźmi. Jednocześnie szybko i oceniająco rozglądała się po wnętrzu jakby zastanawiała się, co tu trzeba zmienić.
Mamo próbował odezwać się Kamil. Wybraliśmy już restaurację. »Biały Jaśmin«, słyszałaś o niej?
Zofia Kamińska skrzywiła się, jakby od bólu zęba.
»Biały Jaśmin«? Ta nowomodna knajpa? Nie, nie, tylko »Klasyka«! Tam są takie żyrandole, takie serwetki! A kierownik mój stary znajomy
Mamo głos Kamila zabrzmiał jak stal. Zapłacimy za wesele sami. I będziemy świętować tam, gdzie chcemy.
Zofia Kamińska nie znalazła odpowiedzi. Zastygła, uniosła podbródek:
No, jak chcecie. Tylko nie mówcie później, że nie ostrzegałam.
Wyszła, zostawiając po sobie smugę drogich perfum i uczucie nadchodzącej burzy.
Przepraszam uśmiechnął się Kamil przepraszająco, obejmując Weronikę. Ona bywa emocjonalna.
Weronika nie odpowiedziała. Wewnętrzny głos szeptał to dopiero początek.
I tak było.
Kolejne tygodnie zamieniły się w niekończące się kłótnie, aluzje i ukryte pretensje.
Zofia Kamińska potrafiła znaleźć wady we wszystkim od kompozycji kwiatów po ustawienie stołów.
Różowe peonie? kręciła głową. We wrześniu? Nie, tylko białe kalie! A łuk musi być inny, bardziej okazały. A muzycy Boże, naprawdę chcecie tej amatorskiej kapeli? Ja znam świetny kwartet z konserwatorium
Weronika trzymała się ostatkiem sił. Jedyną osobą, która ją uspokajała, była jej własna matka spokojna, mądra Anna Nowak.
Nie przejmuj się mówiła, kiedy córka, wyczerpana kolejną awanturą o wesele, przychodziła do niej po pocieszenie. To twój dzień, to ty decydujesz. Twoja teściowa po prostu nie może znieść, że syn już dorósł.
Ale prawdziwa burza wybuchła przez tort.
Nie, spójrzcie tylko! Zofia Kamińska potrząsała katalogiem cukierniczym. Trzy piętra? Gdzie cukrowe róże? Gdzie figurki pary młodej?
Mamo zmęczony głos Kamila zabrzmiał cicho. Chcemy prostego, eleganckiego tortu. Bez przesady.
Prostego? Zofia Kamińska omal nie wybuchnęła płaczem. Chcesz zawstydzić matkę przed całym miastem? Żeby ludzie szeptali patrzcie, syn znanej architektki ma tort jak z bufetu!
Weronika nie wytrzymała:
Zofio Kamińska, mówmy jasno. To nasz ślub. Nie pani.
W pokoju zapadła cisza.
Zofia Kamińska najpierw zbladła, potem poczerwieniała, wreszcie zerwała się z miejsca:
No cóż mruknęła. Widzę, że jestem tu zbędna. Róbcie, jak chcecie!
Wypadła z mieszkania, zatrzaskując drzwi z taką siłą, że zatrzeszczały szyby.
No i proszę westchnął Kamil. Urażona.
Weronika milczała. W sercu czuła ciężar.
A dwa dni później stało się coś niespodziewanego.
Wpadając do salonu ślubnego na ostatnią przymiarkę, Weronika przypadkiem usłyszała, jak pracowniczka mówiła przez telefon:
Tak, tak, Zofio Kamińska, pani suknia będzie gotowa na czas. Taki piękny odcień jasnokremowy, prawie jak u panny młodej
Weronice pociemniało w oczach. Wybiegła z salonu, zapominając o przymiarce, i drżącymi palcami wybrała numer do matki.
Mamo głos załamał się od łez. Ona specjalnie chce wszystko zepsuć Kupiła suknię jak ślubną
Opanuj się głos Anny Nowak brzmiał stanowczo. Nie płacz, córeczko. Ja to załatwię.
Jak? Weronika był
