Wędkarz o świcie znalazł starą, metalową trumnę na brzegu morza: gdy otworzył wieko, zastygł w bezruchu na widok tego, co było w środku

Rybak obudził się przed świtem, tak jak zawsze. Mgła jeszcze wisiała nad Bałtykiem, a powietrze pachniało solą i wodorostami. Fale cicho szumiały, obiecując obfity połów. Sprawdził sieci, przygotował łódź, gdy nagle jego wzrok przykuł dziwny kształt na kamienistym brzegu.
Najpierw pomyślał, że to tylko stara skrzynia albo porzucona beczka, wyrzucona przez morze. Ale im bliżej podchodził, tym bardziej coś ściskało go w gardle. To była trumna. Stara, metalowa, pokryta rdzą i wodorostami, jakby przez lata wędrowała przez głębiny, aż w końcu oddała ją mu woda.
Boże szepnął Stanisław Kowalski i rozejrzał się niespokojnie. Plaża była pusta. Tylko szum fal i krzyk mew towarzyszył jego odkryciu.
Pierwszym odruchem było zostawić to w spokojiu i wezwać policję. Ale ciekawość okazała się silniejsza. Ostrożnie ukląkł obok, wpatrując się w zardzewiałe wieko. Zawiasy były tak skorodowane, że wystarczyło jedno pociągnięcie, by pękły.
Serce waliło mu jak dzwon. Powoli uniósł ciężką pokrywę, a to, co ujrzał, sprawiło, że krew ścięła mu się w żyłach.
W środku leżały ludzkie szczątki. Kości, strzępy tkaniny, które niegdyś były ubraniem, i metalowe ozdoby sczerniałe od słonej wody.
Stanisław odskoczył, instynktownie zasłaniając usta dłonią. Stał tak przez chwilę, jak sparaliżowany. Później, gdy przyjechali eksperci, ustalili, że trumna ma prawie sto lat. Prawdopodobnie wypadła z tonącego statku, a prądy morskie przez dziesięciolecia nosiły ją po dnie, aż fale oddały ją właśnie tu.
Wieść rozeszła się błyskawicznie po całej wsi. Szeptano o morskiej tajemnicy i losie nieszczęśnika. Dla Stanisława ten dzień stał się najdziwniejszym w jego życiu.
Morze, jakby żywe, postanowiło odsłonić przed nim sekret, który spoczywał w jego głębinach od pokoleń.