Dawno temu, gdy Warszawa wyglądała jeszcze trochę inaczej niż dziś, zdarzyła się pewna historia, którą do dziś wspominam z mieszanką goryczy i lekkiego uśmiechu.
Pewnego ranka, pośpiesznie wychodząc do pracy, Waleria zorientowała się, że zostawiła w mieszkaniu telefon. Zatrzymała się w połowie drogi do przystanku i postanowiła wrócić przecież bez telefonu jak bez ręki!
Weszła szybko do swojej klatki na ulicy Mickiewicza, wsiadła do starej windy i jak na złość, zacięła się pomiędzy ósmym a dziewiątym piętrem. Waleria, zamknięta na niewielkiej przestrzeni, czekała w ciszy aż ktoś się zorientuje i ją uwolni, kiedy nagle usłyszała znajomy głos dobiegający z korytarza. To był jej mąż, Grzegorz.
Nie był jednak sam. Mówił cicho, lecz pełen czułości do sąsiadki Brygidy z ósmego piętra.
Brygido, kochanie moje szeptał Grzegorz tęsknię, nie mogę się już doczekać, kiedy znowu będziemy razem.
Dziś wieczorem odszepnęła Brygida. Przyjdź po dziesiątej. Mój mąż znowu ma nocną zmianę, wróci dopiero nad ranem. Musimy się pośpieszyć.
A czemu winda tak długo nie przyjeżdża? zniecierpliwiony burknął Grzegorz.
Może znowu się popsuła. Nic dziwnego odpowiedziała Brygida, śmiejąc się cicho.
W tej rozmowie usłyszała Waleria także swoje własne imię i już nie miała wątpliwości, że to jej mąż zdradza ją z sąsiadką, do której często chodził na papierosa i po świeże powietrze przed snem. Teraz wszystko stało się jasne.
Po kilku minutach przyszli konserwatorzy i, ku rozczarowaniu Grzegorza i Brygidy, windę otworzyli. W głowie Walerii już rodził się plan odwetu. Przez resztę dnia nie mogła się uspokoić i czekała tylko na odpowiedni moment.
Wieczorem, tuż przed dziesiątą, Grzegorz jak zwykle na ryby, choć w rzeczywistości do Brygidy szykował się do wyjścia.
Walerio, idę się przewietrzyć. Wrócę za godzinkę powiedział, nakładając płaszcz.
Ale Grzesiu, leje jak z cebra! Może zostań w domu, pójdź na balkon zachęcała go Waleria.
Muszę się przejść. Ruch to zdrowie, wiesz jak dbam o serce mruknął, łapiąc parasol.
To nie jest twój szczęśliwy dzień rzuciła Waleria wymownie, ale mąż tylko się uśmiechnął i wyszedł.
Minęło ledwie pół godziny, gdy Grzegorz wrócił. Wyglądał na roztrzęsionego, bez płaszcza, bez butów.
Walerio, ktoś mnie zaczepił na ulicy! Obrabowali mnie, zabrali wszystko, nawet parasol! zawołał zza drzwi.
Waleria uchyliła drzwi tylko na łańcuch.
Twoje rzeczy są zapakowane, czekają koło zsypu. Pozdrów Brygidę z ósmego piętra powiedziała chłodno.
Grzegorz, zrozpaczony, zabrał walizkę i udał się na przystanek, by zamówić taksówkę i jechać do matki. Dopiero wtedy zorientował się, że telefon zostawił u kochanki.
Gdy wracał po niego do własnego mieszkania, złapała go ta sama klątwa co rano w całym bloku wyłączyli prąd i Grzegorz utknął w windzie. Powtórka losu, tyle że tym razem na własnej skórze.
Kiedy w końcu go uwolniono, Waleria już dawno zdążyła wyjść do pracy, do której chodziła na piechotę, bo tramwaj lepiej omijać w taki dzień. Grzegorz, bez kluczy do mieszkania (bo te należały do żony), zszedł zrezygnowany po schodach. Spotkał na ósmym piętrze Brygidę również z walizką, wyraźnie przestraszoną.
Masz mój telefon? zapytał szeptem.
Mam, i twoje rzeczy też odpowiedziała nerwowo.
Wyszli razem na zewnątrz, lecz już na przystanku rozejrzeli się na boki i każde wzięło inne taksówkę, jadąc w odmiennych kierunkach.
Waleria wróciła tego dnia do pustego mieszkania i usiadła nad kubkiem herbaty, spoglądając w okno. Może dobrze, że dzieci już dawno wyprowadziły się z domu Nie muszą widzieć tej kompromitacji westchnęła z ulgą.
Takie to były dawniej historie ludzi, którzy zbyt długo wierzyli w ciszę domowych korytarzy.
