W wigilijną noc nakryłam stół dla dwóch osób, choć wiedziałam, że usiądę sama. Wyjęłam z kredensu dw…

W wigilijny wieczór nakryłam stół dla dwóch osób, choć dobrze wiedziałam, że będę siedzieć sama.
Wyjęłam z kredensu dwa kryształowe kieliszki i z namaszczeniem postawiłam je na stole, po czym odsunęłam się o krok.
Dwie pary sztućców.
Dwa talerze.
Dwie lniane serwetki, prasowane tak starannie, że aż trzeszczały pod palcami.
Jakby za chwilę miał wejść, uśmiechnąć się lekko i cichym głosem powiedzieć, że pora już zasiąść do wieczerzy. Że na dworze mróz, że Wigilia nie czeka.
Ale on nie wejdzie.
Nie było go już od roku.
Telefon milczał uparcie.
Córka nie miała przyjechać.
Wnuki nie zadzwoniły.
Przesunęłam dłoń po białym obrusie z haftowanymi polnymi kwiatami. Szyłam go sama, jeszcze gdy byłam młoda. On bardzo go lubił. Powtarzał, że przypomina mu moje oczy z dawnych lat.
Uśmiechnęłam się na chwilę pierwszy raz od rana.
Ugotowałam jego ulubione potrawy. Nie dlatego, że ktoś miał przyjść. Po prostu takie było całe moje życie. Bo serce wciąż nie zgadza się na to, by miejsce naprzeciwko pozostało puste.
Usiadłam przy stole i patrzyłam na nakrycie. Było piękne. Jak zawsze na Wigilię.
Przypomniałam sobie naszą ostatnią wspólną Wigilię. Był już słaby, ale usiadł przede mną, uśmiechnął się i poprosił, żebym się nie zamykała w sobie, gdy jego zabraknie. Żebym żyła. Żebym nie rezygnowała.
Wtedy obiecałam.
Zegar wybijał sekundy. Za oknem świeciły lampki, ludzie się śmiali, dzieci biegały po śniegu. Święto trwało gdzieś tam ale nie w tym cichym pokoju.
Późnym wieczorem odezwał się telefon. Krótka rozmowa. Radosny głos. Na szybko, w biegu. Bez pytań. Bez czasu.
Znów cisza.
Wzięłam kieliszek z miejsca naprzeciwko, uniosłam go delikatnie i szepnęłam dziękuję za wszystkie wspólne lata, za miłość, za to, że byłam dla kogoś ważna.
Potem zaczęłam sprzątać ze stołu. Powoli, spokojnie. Tak, jak się sprząta coś, co już się nie powtórzy.
Usiadłam przy oknie, w ciemności. Na zewnątrz Wigilia trwała dalej. A w środku został tylko wspomnienie.
Stół dla dwóch był gotowy.
Ale jedno miejsce pozostało puste.
Czy zdarzyło się wam przygotować miejsce dla kogoś, kogo już nie ma nie dlatego, że go oczekujecie, lecz dlatego, że serce nie potrafi jeszcze wypuścić go na zawsze?