Miałam wtedy pięćdziesiąt pięć lat, gdy zakochałam się w mężczyźnie młodszym ode mnie o piętnaście lat, by potem natknąć się na prawdę, która mną wstrząsnęła.
Wszystko wydawało się możliwe, gdzieś już wyciągnęłam rękę po nowe życie. I wtedy jeden moment wszystko mi odebrał.
Przez dziesiątki lat mieszkałam w tym mieszkaniu, a jednak salon nagle wydał mi się jakby obcy. Stałam nad otwartą walizką, z niedowierzaniem kalkulując, jak to się stało, że tu dotarłam.
Jak to się wszystko potoczyło? zapytałam siebie cicho, obracając w dłoni potłuczony kubek z napisem Zawsze razem, nim odłożyłam go na bok.
Przejechałam dłonią po starej kanapie. Żegnajcie, niedzielne kawy i kłótnie o sos do pizzy mruknęłam.
Wspomnienia tłoczyły się w mojej głowie jak nieproszeni goście, których nie sposób wygonić.
W sypialni pustka była jeszcze bardziej wyrazista. Ta druga, pusta część łóżka spoglądała na mnie jak wyrzut sumienia.
Nie patrz tak na mnie rzuciłam ciszej. To nie tylko moja wina.
Pakowanie się przerodziło w poszukiwanie rzeczy, które naprawdę jeszcze miały dla mnie znaczenie. Na biurku został mój laptop, ostatni wierny świadek.
Przynajmniej ty zostałbyś przy mnie westchnęłam, przesuwając dłonią po klawiaturze.
Tam rozpisywałam swoją niedokończoną powieść. Pracowałam nad nią już dwa lata. Nie była ukończona, ale to był mój dowód, że jeszcze coś potrafię, że nie wygasłam do końca.
Wtedy przyszedł SMS od Lidii:
Plener literacki. Ciepła wyspa na Bałtyku. Nowy start. Wino.
Oczywiście, wino roześmiałam się pod nosem.
Lidia zawsze potrafiła zamieniać katastrofy w przygody, którym trudno się oprzeć. Pomysł wydawał mi się szalony ale może właśnie tego mi było trzeba?
Spojrzałam na potwierdzenie rezerwacji lotu. Mój wewnętrzny głos ostrzegał: A co, jeśli mi się nie spodoba? A co, jeśli mnie nikt nie zaakceptuje? A jeśli wpadnę do morza i pożrą mnie bałtyckie syreny?
Ale zaraz potem w głowie zrodziła się inna myśl: a jeśli jednak to będzie coś dobrego?
Zamknęłam walizkę, odetchnęłam głęboko i powiedziałam do siebie: No to ruszamy.
Nie uciekałam. Kierowałam się ku czemuś nowemu.
Wyspa przywitała mnie ciepłym powiewem i szumem fal uderzających o brzeg.
Na chwilę zamknęłam oczy. Oddychałam słonym powietrzem. Tego mi brakowało.
Cisza jednak nie trwała długo. Gdy dotarłam do miejsca pleneru, spokój ustąpił miejsca dźwiękom głośnej muzyki i śmiechom.
Młodzi ludzie dwudziesto-, trzydziestoletni rozgościli się na kolorowych pufach, dzierżąc w rękach drinki bardziej przypominające parasolki niż napoje.
No, to raczej nie klasztor mruknęłam pod nosem.
Przy basenie grupa śmiała się tak donośnie, że aż mewa poderwała się z pobliskiej sosny. Westchnęłam.
Lidia, ty i te twoje twórcze objawienia…
Nim zdążyłam schować się w cień, pojawiła się Lidia: kapelusz krzywo na głowie, szklanka aperolu w dłoni.
Tekla! zawołała, jakbyśmy się nie widziały sto lat. Jesteś!
Już tego żałuję burknęłam, choć na twarzy pojawił się uśmiech.
Daj spokój! machnęła ręką. To miejsce to czysta magia! Uwierzę, że jeszcze ci się tu spodoba.
Myślałam o czymś spokojniejszym uniosłam brwi.
Przestań, musisz poznać ludzi. Odnów energię! Zresztą odciągnęła mnie za rękę muszę cię komuś przedstawić.
Nie miałam nawet szans zaprotestować, ciągnęła mnie przez rozgadany tłum.
Czułam się jak matka znużona na szkolnej akademii, starająca się nie potknąć o rozrzucone sandały.
Zatrzymałyśmy się przy mężczyźnie jakby właśnie wyszedł z reklamy.
Opalony, rozluźniony, uśmiechnięty, w lnianej koszuli lekko rozpiętej tajemniczy, ale bez cienia przesady.
Tekla, to Eryk powiedziała Lidia entuzjastycznie.
Bardzo mi miło, Teklo powiedział, głosem cichym jak letni wiatr.
Wzajemnie odpowiedziałam, modląc się, by nie było widać zdenerwowania.
Lidia promieniała, jakby zaswatała rodzinę królewską.
Eryk też pisze. Kiedy wspomniałam mu o twojej powieści, bardzo chciał cię poznać.
Poczułam gorąco na policzkach. Ona jeszcze niegotowa
To nie ma znaczenia odpowiedział Eryk. Sam fakt, że pracujesz nad nią dwa lata, imponuje. Chętnie posłucham więcej.
Lidia uśmiechnęła się przebiegle i oddaliła się. Pogadajcie. Przyniosę więcej drinków!
Złościłam się na nią ale już po kilku minutach rozmowy czy to przez urok Eryka, czy przez ten morski klimat zgodziłam się na wspólny spacer.
Daj mi tylko chwilę powiedziałam sama do siebie ze zdziwieniem.
W pokoju wyciągnęłam z walizki najładniejszą letnią sukienkę.
Dlaczego nie? Skoro już daję się ponieść, niech przynajmniej mam dobry strój.
Gdy wróciłam, Eryk już czekał. Gotowa?
Kiwnęłam głową, starając się wyglądać na spokojną, choć żołądek miałam ściśnięty z emocji.
Prowadź.
Pokazał mi wyspę miejsca niezaznaczone na mapie pleneru.
Ukryta plaża z huśtawką pod sosną, sekretna ścieżka na klif z widokiem na morze miejsca, których nie opisywały żadne przewodniki.
Masz talent zaśmiałam się.
Do czego? usiadł na piasku.
Do sprawiania, że człowiek zapomina, że jest poza swoim światem.
Jego uśmiech się poszerzył. Może wcale nie jesteś poza swoim światem, jak sądzisz.
Podczas naszej rozmowy śmiałam się więcej niż przez kilka ostatnich miesięcy razem wziętych.
Opowiadał o podróżach i miłości do książek zainteresowaniach, które dzieliłam.
Jego zainteresowanie moją powieścią wydawało się szczere, a gdy zażartował, że kiedyś powiesi mój autograf nad łóżkiem, poczułam ciepło, jakiego dawno nie doświadczałam.
A jednak coś mnie niepokoiło. Niewielka nutka niepokoju nie umiałam jej nazwać.
Wydawał się zbyt idealny.
Rano obudziłam się pełna energii gotowa pisać kolejną część mojej historii.
To dziś ten dzień szepnęłam, sięgając po laptopa.
Ale gdy komputer się uruchomił, serce podskoczyło mi do gardła.
Folder z moją książką dwa lata pracy, zarwane noce zniknął.
Przeszukałam dokładnie każdą zakładkę dysku.
Nic. Żadnego śladu.
Dziwne powiedziałam sama do siebie.
Laptop leżał tam, gdzie zawsze, ale to, co było najcenniejsze, przepadło.
Spokojnie szepnęłam, łapiąc się blatu.
Na pewno zrobiłaś kopię gdzieś
Ale wiedziałam, że nie. Błąd.
Wypadłam z pokoju i skierowałam się prosto do Lidii.
W korytarzu usłyszałam przytłumione głosy. Zatrzymałam się i serce zaczęło bić mocniej.
Powoli podeszłam do uchylonych drzwi.
Trzeba tylko pokazać to właściwemu wydawnictwu mówił głos Eryka.
Zamarłam.
Widziałam, jak Lidia pochyla się do Eryka, jej głos cichutki, niemal złowieszczy.
Twój manuskrypt jest wyjątkowy mówiła Lidia słodkim tonem. Załatwimy to tak, że to będę ja autorką. Ona nigdy się nie dowie.
Zalała mnie fala wściekłości i rozczarowania.
Eryk któremu zaufałam, z którym zaczynałam nowy rozdział był w to uwikłany.
Nie czekając, aż mnie zauważą, wróciłam biegiem do swojego pokoju.
Zaczęłam w pośpiechu pakować rzeczy do walizki.
To miało być moje nowe otwarcie wyszeptałam z goryczą.
Oczy mi się zaszkliły, lecz nie pozwoliłam łzom popłynąć.
Płacze się za przemijającą nadzieją, nie za utraconą naiwnością.
Gdy opuszczałam wyspę i promyki słońca oślepiały oczy, nie spojrzałam za siebie.
Nie musiałam.
Po miesiącach w tłocznym warszawskim Empiku panował gwar. Stałam przy mównicy z egzemplarzem mojej książki i starałam się skupić na uśmiechniętych twarzach.
Dziękuję wszystkim za przybycie powiedziałam twardym głosem, choć w środku szalały emocje.
Ta powieść to owoc lat pracy i drogi, której się nie spodziewałam.
Publiczność biła brawa, lecz mnie bolało.
To była moja duma, lecz cena sukcesu okazała się wysoka.
Jad zatrucia pozostał.
Gdy już wszyscy się rozeszli, usiadłam w kącie i wtedy dostrzegłam na stoliku małą, składną kartkę.
Należysz mi się autograf. Kawiarnia przy rogu, jeśli znajdziesz czas.
Charakter pisma był nie do pomylenia.
Serce podeszło mi do gardła.
Eryk.
Patrzyłam na kartkę długo, kłębiąc w sobie ciekawość, złość i coś jeszcze trudniejszego do nazwania.
Przez chwilę chciałam ją zmiąć i wyrzucić.
Ale zamiast tego, wzięłam płaszcz i ruszyłam do kawiarni.
Siedział tam. Nie dało się go nie rozpoznać.
Odważnie zostawiać mi takie liściki rzuciłam, siadając naprzeciw niego.
Odwaga albo desperacja uśmiechnął się krzywo.
Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.
Też nie byłam przyznałam.
Teklo, muszę ci wszystko wyjaśnić. To, co wydarzyło się na wyspie
Początkowo nie znałem intencji Lidii. Wmówiła mi, że wszystko wyjdzie ci na dobre.
Ale gdy zrozumiałem prawdę, zabrałem twój pendrive i wysłałem ci go.
Siedziałam cicho.
Kiedy mnie wciągnęła, powtarzała, że jesteś zbyt skromna, by wydać swoją książkę pod swoim nazwiskiem mówił dalej.
Uwierzyłem na chwilę, że to prezent niespodzianka dla ciebie, sposób na wydobycie twojej pracy na światło dzienne. Chciałem pomóc.
Niespodzianka? wybuchłam.
Ukradłeś moją pracę, chowając się za moimi plecami.
Na początku nie miałem świadomości. Ale kiedy się zorientowałem, zabrałem pendrive i chciałem cię znaleźć, lecz już cię nie było.
To, co podsłuchałam, nie było o mnie?
Nie. Wybrałem ciebie, Teklo.
Nie odezwałam się przez chwilę. Czekałam aż emocje we mnie znów zawrzą.
Ale tak się nie stało.
Lidia została w tyle. Książka wyszła na moich warunkach.
Wiesz, zawsze ci zazdrościła Eryk odezwał się po chwili cicho.
Już podczas studiów czuła się w twoim cieniu. Tym razem zobaczyła okazję, by zabrać coś, co nigdy do niej nie należało.
I gdzie jest teraz?
Zniknęła. Urwała wszelki kontakt. Nie wytrzymała konsekwencji, gdy odmówiłem kłamstwa.
Dobrze zrobiłeś.
To coś znaczy?
Jedno spotkanie uniosłam w górę palec. Nie zmarnuj go, proszę.
Uśmiechnął się szerzej.
Umowa stoi.
Gdy wychodziliśmy z kawiarni, złapałam się na tym, że się uśmiecham.
Potem było drugie spotkanie, potem kolejne.
I z czasem pokochałam go jeszcze raz już nie będąc sama.
Co zaczęło się od zdrady, zmieniło się w relację opartą na zrozumieniu, przebaczeniu i tak, na miłości.
