Dziennik z nowego życia
Mam już 55 lat, a jednak zakochałam się po uszy w mężczyźnie młodszym ode mnie o piętnaście lat. Wydawało mi się, że oto nadeszła dla mnie długo wyczekiwana wiosna dopóki jeden moment nie zrujnował całej tej iluzji.
Chociaż przez ponad trzy dekady mieszkałam w tym mieszkaniu w Poznaniu, dzisiaj mój własny salon wydawał mi się jak z czyjegoś obcego życia. Stałam nad otwartą walizką, zastanawiając się, jak to się w ogóle stało, że znalazłam się właśnie tutaj.
Jak tu trafiłam? mruknęłam, przyglądając się biednemu kubkowi z napisem Na zawsze razem, zanim odłożyłam go na bok.
Przejechałam dłonią po sofie. Żegnaj, niedzielna kawusiu i kłótnie o najlepszą pizzę w mieście.
Wspomnienia wlatywały mi do głowy jak nieproszeni lokatorzy, których nie potrafiłam się pozbyć.
W sypialni pustka aż kłuła w oczy. Puste miejsce po jego stronie łóżka patrzyło na mnie z niemym wyrzutem.
Przestań na mnie tak patrzeć burknęłam, czując, jak w gardle rośnie gula. To nie tylko moja wina.
Pakowanie zmieniło się w desperackie poszukiwanie czegokolwiek, co jeszcze ma dla mnie znaczenie. Na biurku leżał mój laptop jak ostatni bastion.
Przejechałam po nim dłonią. Przynajmniej ty zostałeś ze mną.
To na nim pisałam swoją powieść, już od ponad dwóch lat. Nie była jeszcze gotowa, ale była moja dowód na to, że jeszcze nie zatraciłam całkowicie siebie.
Wtedy przyszedł SMS od Leny:
Warsztaty kreatywne. Ciepła wyspa. Nowy rozdział. Wino.
Oczywiście, wino roześmiałam się pod nosem.
Lena mistrzowsko umiała przekuwać życiowe katastrofy w propozycje nie do odrzucenia.
Pomysł wydawał się śmiały, ale czy właśnie nie tego potrzebowałam? Spojrzałam na bilet lotniczy do Gdańska, gdzie czekał mnie prom na Hel.
Co jeśli mi się nie spodoba? Co jeśli nie odnajdę się tam wśród tych ludzi? A co jeśli przewrócę się na nabrzeżu i połknę naszyjnik z bursztynu?
Ale wtedy przyszła mi do głowy inna myśl.
A co jeśli jednak będzie dobrze?
Westchnęłam głęboko i zatrzasnęłam walizkę. No to w drogę.
Ale nie, to nie była ucieczka. To była podróż w nieznane.
Hel przywitał mnie ciepłym, pachnącym solą powietrzem i szumem Bałtyku.
Na chwilę zamknęłam oczy, pozwalając, by morska bryza napełniła moje płuca.
Tego właśnie było mi trzeba.
Spokój nie trwał jednak długo. Kiedy dotarłam pod pensjonat na warsztaty, wyspę ciszy zamieniły donośne dźwięki muzyki i radosny gwar.
Na kolorowych pufach leżeli prawie sami dwudziesto- i trzydziestolatkowie, sącząc drinki z palemkami, które bardziej przypominały zabawki niż coś do picia.
To na pewno nie klasztor mruknęłam.
Grupa przy basenie śmiała się tak głośno, że nawet przelatująca mewa zerwała się z gałęzi.
Przełom twórczy, jasne, Lena…
Nim zdążyłam uciec do cienia, pojawiła się Lena lekko przekrzywiony kapelusz, margarita w dłoni.
Teresa! zawołała, jakbyśmy nie rozmawiały wczoraj na Messengerze. Jesteś!
Już żałuję mruknęłam, ale i tak się uśmiechnęłam.
Przestań, machnęła ręką, tu dzieje się magia! Pokochasz to miejsce.
Trochę ciszy miałam nadzieję zaznać powiedziałam z uniesioną brwią.
E tam, musisz poznać wszystkich i chłonąć energię młodych! i wzięła mnie za rękę. Chodź, muszę ci kogoś przedstawić.
Nie zdążyłam zaprotestować, a już torowałyśmy sobie drogę przez tłum.
Czułam się jak zmęczona matka na szkolnej dyskotece, lawirując wśród rozrzuconych japonek.
Zatrzymałyśmy się przed mężczyzną, który przysięgam mógłby reklamować męską modę w katalogu.
Opalony, z rozluźnionym uśmiechem, w lnianej białej koszuli rozpiętej akurat na tyle, by wyglądać intrygująco bez przesady.
Teresa, to Eryk oznajmiła Lena z entuzjazmem.
Miło poznać, Tereso powiedział miękkim, ciepłym głosem, jak morski wiatr.
Wzajemnie odpowiedziałam, mając nadzieję, że moje podenerwowanie nie jest zbyt widoczne.
Lena aż promieniała dumą, jakby właśnie zorganizowała zaręczyny.
Eryk też pisze. Mówiłam mu o twojej książce chciał cię poznać.
Zarumieniłam się. Jeszcze nie skończona…
To nieważne odparł żywo. Już dwa lata pracy robi ogromne wrażenie. Chętnie posłucham szczegółów.
Lena posłała nam uśmiech i oddaliła się. Wy sobie tu porozmawiajcie, a ja przyniosę jeszcze margarity!
Byłam na nią zła. Ale po kilku minutach czy to przez czarujący uśmiech Eryka, czy przez magię morskiego powietrza zgodziłam się na spacer po okolicy.
Daj mi chwilę powiedziałam, zaskakując samą siebie.
Pobiegłam do pokoju i wygrzebałam z walizki najładniejszą letnią sukienkę. Czemu nie wyglądać dobrze, skoro już mam się dać wyciągnąć w nieznane?
Kiedy wróciłam, Eryk już czekał.
Gotowa? uśmiechnął się.
Skinęłam głową, starając się brzmieć spokojnie, choć motyle latały w brzuchu.
Prowadź.
Pokazał mi miejsca wokół Helu, które zupełnie umknęły turystom i uczestnikom warsztatów.
Ukrytą plażę z huśtawką na drzewie, tajemną ścieżkę do klifu z widokiem na zatokę zakątki niespisane w żadnym przewodniku.
Masz talent zaśmiałam się.
Jaki? zapytał, siadając w piasku.
Sprawiasz, że ludzie zapominają, że są całkiem nie na miejscu.
Jego uśmiech się poszerzył. A może wcale nie jesteś tak nie na miejscu, jak ci się wydaje.
Parę godzin rozmawialiśmy o naszych podróżach i ukochanych książkach. Jego zainteresowanie moją powieścią wydawało się szczere, a kiedy zażartował, że kiedyś poprosi mnie o autograf na specjalnej ścianie, poczułam w sobie cieplejszy żar, niż przez ostatnie lata.
Jednak pod śmiechem odzywał się niepokój.
Coś mnie gryzło, choć nie potrafiłam tego od razu nazwać.
On był przezabawny, czarujący może aż za bardzo.
Następny poranek rozpoczął się od radosnej energii.
Wyciągnęłam się, pełna pomysłów na kolejny rozdział.
Dziś jest ten dzień szepnęłam, chwytając laptop.
Pisałam hasłowo, aż nagle ekran startowy sprawił, że zamarłam.
Folder z moją powieścią dwa lata pracy, zarwane noce zniknął.
Przetarłam oczy, przeszukałam cały dysk.
Nic.
Dziwne wymamrotałam.
Laptop był na swoim miejscu, ale moja praca warta wszystkie te nieprzespane noce wyparowała.
Spokojnie, nie panikuj powiedziałam sama do siebie.
Może zapisałam na USB
Ale wiedziałam, że nie. Bałam się przyznać.
Wybiegłam z pokoju prosto do Leny.
W korytarzu usłyszałam ciche głosy.
Stanęłam przed uchyloną drzwiami.
Tylko musimy to sprzedać właściwemu wydawnictwu rozpoznałam głos Eryka.
Krew mi zastygła.
Przez szparę zobaczyłam Lenę pochyloną do przodu, jej głos był cichy i lepki jak syrop malinowy.
Jej maszynopis jest genialny mówiła Lena.
Wyda się za mój. Ona nigdy się nie dowie.
Poczułam takie ukłucie złości i rozczarowania, że aż mi się w głowie zakręciło.
Eryk był w to zamieszany.
Zanim mnie dostrzegli, zawróciłam i wróciłam do pokoju.
Rzuciłam rzeczy do walizki w pośpiechu.
To miało być moje nowe otwarcie szepnęłam, czując jak cała nadzieja się rozpływa.
Do oczu napłynęły łzy, ale nie pozwoliłam im spaść.
Na drugi raz nie miałam już złudzeń.
Gdy opuszczałam Hel, słońce nad zatoką wydawało się ironicznie jasne i zawadiackie.
Nie oglądałam się za siebie.
Nie musiałam.
***
Minęło kilka miesięcy.
W Empiku w Poznaniu zrobiło się tłoczno dookoła słychać było głosy, ludzie czekali na mój autograf.
Stałam z nowiutkim egzemplarzem swojej książki w ręce, próbując nie myśleć już o tamtym rozdziale.
Dziękuję wszystkim, że przyszliście powiedziałam, głosem pewnym mimo burzy pod skórą.
Te strony to wynik wielu lat pracy i drogi, której się nie spodziewałam.
Brawa były ciepłe i szczere, a mnie bolało serce.
Duma z książki i gorycz wydarzeń topniały we mnie równo.
Kiedy skończyły się podpisy, a ostatni gość wyszedł, usiadłam w kącie księgarni.
Dopiero wtedy dostrzegłam małą, złożoną karteczkę na stole.
Jesteś mi winna autograf. Kawiarnia na rogu, jeśli znajdziesz chwilę.
Charakter pisma był nie do pomylenia
Serce zabiło mi mocniej. Eryk.
Wpatrywałam się w karteczkę, zalana falą ciekawości i złości, ale i czymś, czego nie potrafiłam nazwać.
Na moment chciałam ją zgnieść
Zamiast tego wzięłam płaszcz i wyszłam do kawiarni.
Dostrzegłam go od razu.
Odważny ruch z tą karteczką rzuciłam, siadając naprzeciwko.
Odważny czy zdesperowany? odwzajemnił uśmiech.
Nie wiedziałem, czy przyjdziesz.
Sama nie byłam pewna przyznałam.
Teresa, muszę ci wszystko wytłumaczyć. To, co stało się na Helu
Na początku nie znałem prawdziwych zamiarów Leny.
Przekonała mnie, że to dla twojego dobra. Ale gdy zrozumiałem, co naprawdę planuje, zabrałem pendrive i odesłałem ci go.
Milczałam, szukając w sobie odpowiedzi.
Lena mówiła, że jesteś zbyt skromna, by wypuścić własną książkę. Chciała cię zaskoczyć i wprowadzić na salony. Wydawało mi się, że w ten sposób ci pomogę
Twoja wersja niespodzianki to była kradzież syknęłam.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem wszystkiego. Kiedy zrozumiałem do końca postawiłem się Lenie, oddałem ci manuskrypt, ale ciebie już nie było.
To, co podsłuchałam, znaczyło coś innego?
Tak, Teresa. Wybrałem ciebie.
W sali zapanowała cisza.
Gdy zadrżało coś głębiej, nie rozpaliła się już we mnie wściekłość, tylko zrezygnowanie.
Manipulacje Leny przeminęły. A ja ja wydałam książkę na własnych zasadach.
Wiesz, ona zawsze próbowała być lepsza odezwał się cicho.
Jeszcze za czasów studiów czuła się w twoim cieniu.
Tym razem chciała odzyskać przewagę, wykorzystując twoje zaufanie.
A teraz?
Zniknęła. Zerwała kontakty ze mną i wszystkimi, których znałem.
Nie wytrzymała, gdy odmówiłem gry w jej poplątane intrygi.
Postąpiłeś dobrze. To się liczy.
To oznacza, że zasłużyłem na drugą szansę?
Jedną randkę powiedziałam z uśmiechem. Nie schrzan jej.
Uśmiechnął się szerzej.
Umowa stoi.
Wychodząc z kawiarni na poznański Stary Rynek, przyłapałam się na tym, że się uśmiecham.
Z tej jednej randki była następna. I kolejna.
W pewnym momencie zakochałam się na nowo tym razem wspólnie, już bez samotności.
To, co zaczęło się od zdrady, stało się związkiem opartym na zrozumieniu, wybaczeniu i tak prawdziwej miłości.
