Mam 54 lata i byłem ostatnio na trzech randkach z kobietami w wieku 37, 45 i 58 lat. Oto, co mi się przyśniło po tych spotkaniach:
Mój przyjaciel Stanisław, również 54-latek, dwa razy żonaty, dorosłe dzieci, mieszka teraz w Warszawie. Po rozwodzie wrócił do swojego mieszkania na Pradze, codziennie spaceruje po Saskiej Kępie, pije kawę na Nowym Świecie i stara się nie bać nowego początku. Ostatnio opowiadał mi o trzech randkach, z których każda była jak osobny rozdział dziwnego, sennie rozmytego życia.
Pierwsza randka 45 lat: A gdzie masz samochód?
Spotykam Annę w kawiarni na Powiślu. Wszystko wydaje się lekkie, pachnie sernikiem i intensywną kawą. Anna elegancka, pewna siebie, rozmawia ze mną naturalnie, gdy nagle niczym rozgwieżdżone niebo wpadające przez okno pada pytanie:
A gdzie twój samochód?
Nie mam.
Jak odpoczywasz bez samochodu?
A kiedy pada deszcz?
A do galerii Mokotów jak dojedziesz?
Pytania powtarzają się jak echo z Wilanowa. Zrozumiałem, że chodzi raczej o moje miejsce w świecie, nie o mnie samego. Uśmiechnąłem się we śnie i pomyślałem:
Jeśli blacha na czterech kołach jest ważniejsza niż dusza, to jednak nie jest mój świat.
Wniosek: czasem zewnętrzna pewność siebie jest tylko maską, a nie dowodem na dojrzałość wnętrza.
Druga randka 37 lat: Lubię starszych mężczyzn
Magdalena, młoda, pełna energii, dwoje dzieci, kredyt frankowy. Szczerze mówi, że szuka stabilnego faceta, na którym można polegać. Rozmowa płynie lekko, śmiech odbija się od ścian jak światło na Targówku, ale czuję, że pod powierzchnią tkwi potrzeba bezpieczeństwa, a nie burzy uczuć.
Sen przechodzi w odcienie błękitu.
Z nią jest zabawnie, nie robię sobie wielkich nadziei. Czasem dobrze po prostu poczuć czyjeś zainteresowanie bez planów na dłużej.
Wniosek: młodość to żywioł, ale nie zawsze kryje się za nią głębia.
Trzecia randka 58 lat: Teraz mi się coś należy
Danuta, starsza ode mnie o kilka lat, energiczna, zadbana, spotykamy się pod Zygmuntem. Rozmawiamy jak starzy znajomi, żartujemy o bigosie, wspominamy czasy PRL. Myślę, że może to jest właśnie to wzajemny szacunek, rozmowa, śmiech.
Ale już następnego dnia dzwoni:
Jedziemy na działkę pod Piasecznem! Odśnieżysz dach. Już jestem w drodze, zaraz po ciebie!
Czuję się jak bohater snu, który nie wie, co jest prawdziwe.
Pomagać można, ale gdy słyszę rozkazy cały urok pryska.
Wniosek: niezależność to wartość, ale rozkazywanie zabija każdą sympatię.
Najważniejsze, czego się dowiedziałem
Każda z nich miała coś ciekawego, każda niosła swój sen, swoje doświadczenie i cienie. Ale dla mnie najważniejsze jest to, że już nie chcę burzy.
Chcę obok kogoś, z kim jest cicho i uczciwie. Gdzie nikt nie naciska i nie prowadzi gier.
Po pięćdziesiątce romantyzm nie znika po prostu zmienia barwę. Może wtedy właśnie pierwszy raz pojawia się prawdziwa miłość: bez iluzji, ale z ciepłem jak blask lampy w starej kamienicy gdzieś na Ochocie, kiedy za oknem senny, nieskończony Warszawa.
