W tamtych czasach w domu prawie zawsze byli goście.
Ciągle piją, piją, pełno butelek, a jedzenia zupełnie brak. Choćby kawałek chleba znaleźć… Ale na stole tylko niedopałki i pusta puszka po śledziach Leon jeszcze raz dokładnie obejrzał stół, ale nic nie znalazł.
Dobrze, mamo, idę powiedział chłopiec i powoli zaczął wkładać podarte buty.
Ciągle jeszcze miał nadzieję, że mama go zatrzyma, powie:
Dokąd idziesz, synku, głodny i zimno na dworze. Zostań w domu. Zaraz ugotuję ci kaszę, a gości wyprawię i posprzątam.
Zawsze tęsknił za ciepłym słowem matki, ale ona nie miała ich dla niego. Jej słowa były jak kolce, przed którymi Leon miał ochotę się schować.
Tym razem postanowił, że odejdzie na zawsze. Miał sześć lat i uznawał się za całkiem dorosłego. Chciał najpierw zarobić trochę pieniędzy i kupić bułkę może nawet dwie, bo żołądek domagał się jedzenia.
Nie wiedział, jak zarobić, ale przechodząc obok kiosków, zauważył butelkę wystającą ze śniegu. Włożył ją do kieszeni, później znalazł czyjąś torbę i przez pół dnia zbierał butelki.
Zebrało się ich już sporo, dźwięczały w torbie. Leon wyobrażał sobie, jak zaraz kupi miękką, pachnącą bułeczkę z makiem albo z rodzynkami, może nawet z lukrem, ale potem uznał, że na lukier butelek zabraknie, więc postanowił poszukać jeszcze.
Podszedł bliżej peronu, gdzie w oczekiwaniu na pociąg podmiejski mężczyźni popijali piwo. Postawił ciężką torbę przy kiosku, sam pobiegł po świeżo odstawioną butelkę. Podczas nieobecności podszedł jakiś brudny, zły facet. Zabral mu butelki, spojrzał na drobnego właściciela torby tak groźnie, że Leon musiał odejść.
Marzenie o bułce zniknęło jak miraż.
Zbieranie butelek to też ciężka robota pomyślał Leon i znów ruszył zasypanymi śniegiem ulicami.
Śnieg był mokry i klejący się do nóg. Stopy przemokły i zmarzły. Zrobiło się ciemno. Nie pamiętał, jak trafił do jakiejś klatki schodowej, opadł na schodach, przysunął się do kaloryfera i zapadł w gorący sen.
Kiedy się obudził, nie wiedział, czy nadal śni, bo było ciepło, spokojnie i przytulnie, a w powietrzu unosił się pyszny zapach.
Wtedy do pokoju weszła kobieta z serdecznym uśmiechem.
No i co, chłopczyku zapytała łagodnie ogrzałeś się? Wyspałeś? Chodź, zjemy coś. W nocy szłam i zobaczyłam cię, jak spałeś w klatce schodowej. Zabrałam cię do domu, jakbyś był porzuconym szczeniakiem.
To jest teraz mój dom? nie dowierzając, spytał Leon.
Jeśli nie masz innego, to będzie twój odparła kobieta.
Potem wszystko potoczyło się jak bajka. Ta nieznajoma opiekowała się nim, karmiła, kupowała nowe ubrania. Leon z czasem opowiedział jej wszystko o swoim życiu z matką.
Ta dobra pani miała piękne, choć zwyczajne imię Jagoda. Leon nigdy go wcześniej nie słyszał i wydało mu się ono cudowne, jak z bajki.
A chcesz, żebym została twoją mamą? zapytała któregoś dnia, obejmując go mocno jak prawdziwa, kochająca matka.
Oczywiście chciał ale szczęśliwe dni nie trwały długo. Po tygodniu przyszła po niego jego matka.
Była wtedy niemal trzeźwa i głośno krzyczała na kobietę, u której znalazł schronienie: Jeszcze nie odebrano mi praw do syna, mam do niego prawo!
Gdy wyprowadzała Leona, z nieba sypały się płatki śniegu, a jemu wydawało się, że dom tej dobrej pani wygląda jak biały zamek.
Potem było już tylko gorzej. Matka piła, a on uciekał z domu. Spał na dworcu, zbierał butelki, kupował za nie chleb. Nikogo nie poznawał, nikogo o nic nie prosił.
Po jakimś czasie odebrano matce prawa rodzicielskie, a jego oddano do domu dziecka.
Najbardziej bolało go to, że nie mógł odnaleźć tamtego domu, przypominającego biały zamek, w którym mieszkała dobra kobieta o bajkowym imieniu.
Minęły trzy lata.
Leon żył w domu dziecka. Był zamknięty w sobie, milczący. Lubił rysować na osobności jedną i tę samą scenę: biały dom i sypiący śnieg.
Pewnego dnia do domu dziecka przyjechała dziennikarka. Wychowawczyni pokazywała jej wszystkie sale, przedstawiała dzieci. Podeszły do Leona.
Leon to miły, interesujący chłopak, ale ma trudności z adaptacją. Cały czas mimo trzech lat u nas. Próbujemy znaleźć mu rodzinę wyjaśniła wychowawczyni.
Poznajmy się, mam na imię Jagoda zwróciła się dziennikarka do Leona.
Chłopiec się ożywił i zaczął opowiadać z przejęciem o tamtej dobrej pani Jagodzie. Z każdym słowem stawał się innym dzieckiem oczy błyszczały, policzki się zarumieniały. Wychowawczyni była zdziwiona tą przemianą.
Imię Jagoda było dla niego złotym kluczykiem do serca.
Dziennikarka nie zdołała powstrzymać łez, słuchając historii życia Leona, obiecała napisać o nim w lokalnej gazecie, a może ta dobra kobieta przeczyta i dowie się, że Leon ciągle na nią czeka.
Dotrzymała słowa. I wydarzył się cud.
Tamta pani nie prenumerowała gazety, ale w dniu swoich urodzin dostała od koleżanek w pracy kwiaty, owinięte gazetą był mróz, więc tak trzeba było zrobić. W domu, rozwijając kwiaty, zerknęła na tytuł małego artykułu: Dobra pani Jagodo Leon Cię szuka! Odpowiedz!
Przeczytała tekst i wiedziała, że to o niej, że to właśnie na nią czeka chłopiec, którego kiedyś przygarnęła ze schodów i chciała adoptować.
Leon poznał ją od razu, rzucił się do niej. Oboje się obejmowali, płakali i on, i Jagoda, i wychowawczynie obecne podczas spotkania.
Tak bardzo na ciebie czekałem powiedział.
Z trudem dali się przekonać, by Jagoda wróciła do domu. Nie mogła zabrać go od razu, musiały rozpocząć się procedury adopcyjne. Obiecała odwiedzać go codziennie.
P.S.
A potem Leon miał szczęśliwe życie. Dziś ma już 26 lat. Ukończył Politechnikę Warszawską. Planuje ślub z wspaniałą dziewczyną. Radosny, otwarty chłopak, bardzo kochający swoją mamę Jagodę, której zawdzięcza wszystko.
Potem, już jako dorosły, dowiedział się od niej, że jej mąż odszedł, bo nie mogli mieć dzieci. Czuła się wtedy bardzo samotna i niepotrzebna. Właśnie wtedy znalazła go na schodach i ogrzała swoją miłością.
Gdy mama znów go zabrała, Jagoda myślała z żalem: Widocznie tak musiało być.
Była niezmiernie szczęśliwa, gdy odnalazła go w domu dziecka.
Leon próbował dowiedzieć się o losach swojej biologicznej matki. Okazało się, że wynajmowali mieszkanie w Łodzi. Matka lata temu wyjechała nie wiadomo gdzie z jakimś mężczyzną, który niedawno wyszedł z więzienia. Dalej już nie szukał. Po co…
W domu ciągle byli goście, alkohol lał się strumieniami, butelki piętrzyły się wszędzie, a jedzenia …
