W dniu naszego złotego wesela mój mąż wyznał, że całe życie kochał inną
Nie tę, Krzysiu, nie tę! Tyle razy ci mówiłam!
Anna Kowalska z irytacją machnęła ręką w stronę starego gramofonu. Krzysztof, jej mąż, winowajczo wzruszył ramionami i znów zaczął przeglądać płyty ułożone w równą stertę na rzeźbionej komodzie.
A którą? Tę? Białe róże? spojrzał na żonę z wahaniem.
Jakie Białe róże? Czerwone jabłuszko prosiłam! Dzieci zaraz przyjdą, goście się zbiorą, a u nas cisza jak na cmentarzu. Złote wesele w końcu! Pięćdziesiąt lat! Czy ty w ogóle rozumiesz, co to znaczy?
Krzysztof westchnął, jego przygarbione ramiona opadły jeszcze niżej. Zawsze był małomówny, a z wiekiem zamknął się w sobie zupełnie. Anna dawno przywykła do jego milczenia, do tego nieobecnego wzroku, który zdawał się przechodzić przez nią, przez ściany ich przytulnego dwupokojowego mieszkania. Zrzucała to na zmęczenie, wiek, charakter. Pięćdziesiąt lat to nie żarty. Przyzwyczajasz się do wszystkiego.
W końcu rozbrzmiała znajoma melodia. Anna Kowalska od razu zmiękła, wygładziła fałdy na nowej, odświętnej sukni w kolorze szampana, którą podarowała jej córka Małgosia. W pokoju rozniósł się zapach pierogów i wanilii. Na dużym okrągłym stole, nakrytym śnieżnobiałym obrusem, stały już salaterki, kryształowe kieliszki połyskiwały w promieniach zachodzącego słońca. Wszystko było gotowe na święto. Ich święto.
No, teraz zupełnie co innego burknęła bardziej z przyzwyczajenia niż ze złości. Idź chociaż tę odświętną koszulę włożyć, nie wstydź się przed wn
