W 1993 roku porzuciła go z gromadką dzieci – po 32 latach prawda wstrząsnęła wszystkimi

W 1993 roku zostawiła go z piątką córek po 32 latach prawda wstrząsnęła wszystkimi.
Dziewczynki Bogna, Kazimiera, Weronika, Róża i Zofia dorastały zdrowe, piękne i niezwykle bliskie sobie. Wszystkie miały błękitne oczy jak ojciec, lecz każda nosiła w sobie odmienną duszę. Bogna, starsza o dwie minuty, była urodzoną przywódczynią, zawsze organizującą zabawy i lekcje dla sióstr.
Kazimiera, spokojna i wrażliwa, pocieszała je w trudnych chwilach. Weronika, najbardziej towarzyska, potrafiła rozśmieszyć wszystkich swoimi żartami. Róża, cicha i bystra, dostrzegała to, co umykało innym.
Zofia, najmłodsza, była słodka jak miód, a jej uśmiech mógł stopić każde serce. Razem były nierozłączne, a łączyła je głęboka miłość do ojca, który był ich opoką. Całe miasteczko w Wielkopolsce zaczęło podziwiać tego człowieka.
Jan stał się lokalną legendą ojcem pięcioraczków, mężczyzną, który nie ugiął się pod ciosami losu. Lecz nie obchodziły go plotki ani pochwały. Marzył tylko, by jego córki wyrosły na silne, szczęśliwe i wolne kobiety, zdolne kroczyć przez życie z podniesioną głową.
Ale nikt nie wiedział, że w tej historii skrywał się sekret. Coś, o czym Jan milczał od dnia, gdy odeszła jego żona. Szczegół, który po latach wypłynął i odmienił wszystko, co myślano o tej rodzinie.
Lecz zanim to się stało, życie zgotowało Janowi jeszcze niejedną próbę. Gdy dziewczynki skończyły dziesięć lat, wpadł w poważny wypadek. Rozwoził paczki na rowerze wąskimi uliczkami, gdy potrącił go rozpędzony samochód.
Przez kilka dni walczył o życie w szpitalu. Dziewczynki tymczasowo zamieszkały u dobrej kobiety z miejscowego kościoła, cioci Jadwigi, która zawsze podziwiała hart ducha Jana. Wtedy cała społeczność zjednoczyła się urządzano kiermasze, zbierano datki, organizowano loterie.
Po raz pierwszy świat odpłacił miłością za to, co Jan przez lata siał. A co najbardziej zdumiało lekarzy? Jego powrót do zdrowia był prawdziwym cudem. Jakby niewidzialna siła trzymała go przy życiu, jakby jego misja jeszcze nie była skończona.
Jan wrócił do domu silniejszy, z jeszcze większą wiarą. Przysiągł sobie: dopóki ja żyję, moje córki nigdy nie poczują się samotne. I tak szli przez życie, rok za rokiem, z walkami, zwycięstwami, z miłością ojca, który mimo zmęczenia i bólu nigdy się nie poddawał