Wiesława nie zamierzała dłużej tego znosić. Nie rozumiała, dlaczego Marek tak się do niej odniósł czy przestał ją kochać? Tej nocy znów wrócił późno i położył się spać w salonie.
Rankiem, gdy wyszedł na śniadanie, Wiesława usiadła naprzeciw niego.
Marku, możesz mi powiedzieć, co się dzieje?
Co ci nie pasuje?
Pił kawę, unikając jej wzroku.
Odkąd urodzili się chłopcy, bardzo się zmieniłeś.
Nie zauważyłem.
Marek, żyjemy jak sąsiedzi od dwóch lat. To zauważyłeś?
Posłuchaj, a czego ty chcesz? W domu wiecznie porozrzucane zabawki, śmierdzi kaszką mleczną, dzieci wrzeszczą Myślisz, że to komukolwiek się podoba?
Marku, to TWOI synowie!
Zerwał się i nerwowo przemierzył kuchnię.
Normalne żony rodzą jedno dziecko, które cicho bawi się w kącie. A ty od razu dwoje! Mama mnie ostrzegała, ale nie posłuchałem takie jak ty tylko potrafią się rozmnażać!
Takie jak ja? To jakie, Marek?
Bez celu w życiu.
To TY kazałeś mi rzucić studia, bo chciałeś, żebym poświęciła się rodzinie!
Wiesława opadła na krzesło. Po chwili milczenia dodała:
Myślę, że powinniśmy się rozwieść.
Zastanowił się, po czym odparł:
Zgoda. Tylko bez alimentów. Sam ci dam pieniądze.
Odwrócił się i wyszedł. Chciała zapłakać, ale z pokoju dziecięcego dobiegł hałas bliźniacy się obudzili.
* * *
Tydzień później spakowała rzeczy, zabrała chłopców i wyprowadziła się. Mieli duży pokój w mieszkaniu komunalnym, który odziedziczyła po babci.
Sąsiedzi byli nowi, więc postanowiła się przedstawić.
Z jednej strony mieszkał ponury, choć jeszcze nie stary mężczyzna, z drugiej jaskrawa dama po sześćdziesiątce. Najpierw zapukała do mężczyzny.
Dzień dobry! Jestem nową sąsiadką, kupiłam ciasto, może pan przyjdzie na herbatę?
Starannie się uśmiechała. Mężczyzna obrzucił ją wzrokiem, burknął:
Nie jem słodyczy. I zatrzasnął drzwi.
Wzruszyła ramionami i podeszła do Zofii Eugeniuszówny. Ta zgodziła się na herbatę, ale tylko po to, by wygłosić przemowę.
Słuchaj, kochanie, uwielbiam drzemki, bo wieczorami oglądam seriale. Mam nadzieję, że twoje urwisy nie będą mi przeszkadzać. I proszę, niech nie biegają po korytarzu, niczego nie dotykają, nie brudzą i nie niszczą!
Mówiła długo, a Wiesława z goryczą myślała, że życie tutaj nie będzie łatwe.
* * *
Znalazła pracę jako pomoc w przedszkolu, gdzie poszli także chłopcy. Wygodnie kończyła, gdy trzeba ich było odebrać. Płacili grosze, ale Marek obiecał pomagać.
Przez pierwsze trzy miesiące po rozwodzie rzeczywiście przysyłał pieniądze. Potem cisza. Wiesława od dwóch miesięcy nie mogła zapłacić za czynsz.
Relacje z Zofią Eugeniuszówną pogarszały się z dnia na dzień. Pewnego wieczoru, gdy karmiła chłopców w kuchni, weszła sąsiadka w atłasowym szlafroku.
Kochanie, mam nadzieję, że rozwiązałaś problem z płatnościami? Nie chciałabym zostać bez prądu.
Wiesława westchnęła:
Jeszcze nie. Jutro jadę do byłego męża zupełnie zapomniał o dzieciach.
Zofia podeszła do stołu.
Ciągle karmisz ich makaronem wiesz, że jesteś złą matką?
Jestem dobrą matką! A tobie radzę nie wścibiać nosa, gdzie nie trzeba, bo możesz go stracić!
Zaczęła się awantura. Zofia wrzeszczała tak, że aż w uszach dzwoniło. Na hałas wyszedł sąsiad Jan. Słuchał, jak Zofia przeklina Wiesławę i dzieci, po czym wrócił do siebie i po chwili rzucił na stół pieniądze.
Zamknij się. Masz na czynsz.
Zofia zamilkła, ale gdy Jan wyszedł, syknęła:
Pożałujesz tego!
Następnego dnia Wiesława pojechała do Marka. Ten tylko wzruszył ramionami:
Trudny okres, nie mogę ci pomóc.
Marku, czym mam ich karmić?
No to karm, nie zabraniam.
Wniosę o alimenty.
Wnoś, oficjalnie zarabiam grosze, więc dostaniesz tyle, że nie starczy nawet na łzy. I nie zawracaj mi głowy!
Wracała do domu płacząc. Do wypłaty jeszcze tydzień, a pieniędzy prawie nie było. Ale czekała ją kolejna niespodzianka wizyta dzielnicowego. Zofia złożyła na nią skargę rzekomo groziła jej życiu, a dzieci były zaniedbane.
Dzielnicowy przez godzinę prowadził rozmowę, a na koniec oznajmił:
Muszę zgłosić to do opieki społecznej.
Ale o co chodzi? Nic złego nie zrobiłam!
Takie procedury.
Wieczorem Zofia znów przyszła.
Jeśli twoje dzieci jeszcze raz zakłócą mój spokój, zgłoszę to prosto do opieki!
Co pani robi? To dzieci! Nie mogą siedzieć w miejscu!
Gdybyś karmiła je porządnie, spałyby, zamiast biegać!
Chłopcy patrzyli na matkę przestraszeni.
Jedzcie, kochani. Ciocia tylko żartuje.
Nie zauważyła, że do kuchni wszedł Jan z ogromną torbą. Bez słowa otworzył lodówkę i zaczął wkładać do niej zakupy.
Janie, pomylił pan lodówki.
Nie odpowiedział. Po prostu wyszedł.
Po wypłacie zapukała do niego. Otworzył, jak zwykle milczący.
Janie, jestem winna panu za jedzenie. Proszę, dwieście złotych, resztę oddam później.
Idź, nie trzeba.
Znowu zamknął drzwi.
A potem znów krzyki Zofii chłopcy rozlali herbatę. Wiesława wysłała ich do pokoju, wytrzeWiesława spojrzała na Jana przez łzy, a on wyciągnął do niej rękę i szepnął: “Chodź, już czas, byśmy stworzyli nowy dom dla tych maluchów”.
