Usłyszała rozmowę męża z mamą i od razu pojmuje, po co w ogóle wzięła go za mąż.
Marku, nie widziałeś mojej niebieskiej teczki z dokumentami? Pamiętam, że zostawiłam ją na kredensie, a teraz leżą tam tylko twoje czasopisma.
Ewelina nerwowo przegląda stos papierów przy wejściu, co chwilę spoglądając na zegarek. Do ważnego spotkania zostaje zaledwie czterdzieści minut, a korki w Śródmieściu już tworzą długie, czerwone węże na nawigacji. Nie lubi się spóźniać. Po piętnastu latach pracy jako dyrektor finansowy dużej firmy budowlanej punktualność stała się jej drugą naturą, wryła się w podświadomość.
Marek wychodzi z kuchni, żując kanapkę z szynką. Ma na sobie ten sam domowy żakiet, który Ewelina podarowała mu na ostatnie urodziny miękki, welurowy, granatowy, pięknie podkreślający jego niebieskie oczy. Ma trzydzieści dwa lata, wciąż wygląda świetnie: szczupły, zadbany, z modną fryzurą. Obok niego stoi Ewelina, której w ubiegłym miesiącu skończyło się czterdzieści trzy, czasem czuje się niekomfortowo, mimo drogich kremów, kosmetologów i regularnego fitnessu.
Lenka, po co się denerwujesz? mówi łagodnie, podchodzi do niej i niechlujnie zetrzy okruchy z podbródka. Przeniosłem ją na półkę w szafie, żeby nie zapyliła się. Wiesz, że lubię porządek. Zaraz przyniosę.
Marek skacze pochwale młodzieńczo do szafy i po chwili podaje jej zaginioną teczkę.
Dzięki, kochanie! całuje go w policzek, pachnący po goleniu balsamem. Co bym bez ciebie zrobiła? Teraz biegnę. Obiady w lodówce, podgrzej. Będę późno, audit już na horyzoncie.
Powodzenia, moja królowa! woła za nią, gdy już wybiegła na klatkę schodową.
Jednocześnie w windzie patrzy w lustro i uśmiecha się. Trzy lata temu, po ciężkim, brudnym rozwodzie z pierwszym mężem, który wyssał z niej wszystkie soki, nie myślała o nowym związku. Potem pojawił się Marek. Młody, ambitny, choć nie sięgał po gwiazdy (pracował menedżerem w salonie samochodowym), ale był opiekuńczy. Obdarzał ją uwagą, której tak brakowało: kwiaty bez okazji, śniadania w łóżku, komplementy. Przyjaciółki szeptały za plecami, że to małżeństwo za pieniądze, za mieszkanie. Ewelina odrzucała ich komentarze. Czy można udawać tę iskrę w oczach? Czy można tak udawać trzy lata?
Wsiada w swojego SUV-a, odkłada teczkę na fotel pasażera i uruchamia silnik. Wtedy zauważa na tylnym siedzeniu torbę z rzeczami do pralni chemicznej, którą miała wziąć wczoraj, a zapomniała. W kieszeni płaszcza leży drugi telefon służbowy, na który mieli dzwonić audytorzy.
Cholera! jęczy głośno.
Zatrzymuje auto i wraca. Winda powoli wspina się na piętro. Otwiera drzwi kluczykiem, starając się robić to cicho, by nie rozpraszać Marka, który zaraz usiądzie przy laptopie.
W korytarzu słyszy głos męża dochodzący z salonu. Marek mówi głośno, emocjonalnie, krążąc po pokoju.
Mamo, przestań już drzeć! Mówiłem, że wszystko idzie zgodnie z planem! głos Marka brzmi zirytowanie, zupełnie nie tak ciepło, jak pięć minut wcześniej.
Ewelina zamiera, ręka nie dociera do wieszaka. Ton wypowiedziany jest obcy, dziwny. Wie, że podsłuchiwanie nie jest w porządku, ale nogi przyklejają się do podłogi.
Co ona tam chce? kontynuuje Marek. Mamo, słyszysz mnie w ogóle? Nie jestem idiotą. Trzy lata wytrzymuję tę staruszkę nie po to, by teraz wybuchnąć z powodu jakiejś posiadłości.
Ewelina czuje, jak w klatce piersiowa lód eksploduje. Staruszka? Czy on tak o niej mówi?
Tak, mamo, wytrzymam jeszcze! Marek śmieje się, a jego śmiech wydaje się jej obrzydliwym trzaśnięciem. Widzisz ją w pobliżu bez tynku? Żadne zastrzyki już nie pomagają. Każdego wieczoru, kiedy kładę się do łóżka, wyobrażam sobie, że nadal w pracy. Trzeba mi płacić za szkodliwość, wydawać mleko!
Ewelina przyciska dłoń do ust, by nie krzyczeć. Łzy rozpryskują się, rozmazując tusz. Chciałaby rzucić się do pokoju, uderzyć go, wyrzucić na zewnątrz. Lecz jakaś zimna, wściekła siła trzyma ją w miejscu. Musi dokończyć, musi dowiedzieć się wszystkiego.
Zresztą, mamo, wkrótce wszystko się zwróci głos Marka nabiera marzycielskiego tonu. Wczoraj wspominała, że chce przelać na mnie dom pod lasem w Srebrnym Borze. Mówi, że to prezent na rocznicę. Wyobrażasz sobie, ile to jest? Zadzwoniłem już do pośrednika, sprawdziłem. Gdybyśmy sprzedali, mielibyśmy na mieszkanie w centrum dla ciebie, na mój biznes i jeszcze zostanie, by uciec stąd dalej. A Lenka co Lenka? Płacze i uspokaja się. Nie jest słaba, zarobi jeszcze.
W słuchawce chyba coś zapytano, bo Marek zaczyna się tłumaczyć:
Nie żałuję jej! Pamiętasz, jak na twoim jubileuszu wyrzucała sałatę? Majonez szkodzi, cholesterol. Arystokratka się znalazła. Nienawidzę ją czasem tak, że zęby mi drżą. Zwłaszcza gdy zaczyna mnie pouczać. Marek, rozwijaj się, czytaj książki. Psiak!
Ewelina spada po ścianie i siada na piętach. W uszach szum. Trzy lata. Trzy lata kłamstwa. Każde kocham, każdy uścisk, każdy bukiet to była inwestycja. On po prostu czekał na wielki łup. Dom pod lasem, odziedziczony po ojcu, naprawdę kosztował fortunę, a ona zamierzała go przelać na męża, by poczuł się właścicielem, nie pasożytem. Ale jaka to była głupota!
No, mamo, daj spokój mówi Marek. Ona może wrócić, zapomniła czegoś, wciąż lata w chmurach. Zadzwonię wieczorem, kiedy zaśnie. Kocham cię. Jesteś jedyną kobietą, dla której zrobię wszystko.
Słychać kroki w stronę kuchni. Ewelina, zebraną siłę w pięści, cicho wymyka się z mieszkania i zamyka za sobą drzwi.
W przedpokoju przylega czołem do zimnej ściany. Serce wali w gardle. Drży, jakby była posypana drobnym kamieniem. Co robić? Wracać? Wywołać scenę? On zacznie kłamać, mówić, że to nie tak, że to żart, że mówił o szefowej Nie. Z takimi nie da się grać emocjami.
Ewelina wyciera twarz rękawem kosztownego płaszcza. Jest dyrektorem finansowym. Potrafi liczyć, planować i zadawać ciosy wtedy, gdy przeciwnik tego nie spodziewa się. Chce gry? Dostanie ją.
Zjeżdża w dół, wsiada do auta i patrzy w lusterko wsteczne. Oczy czerwone, tusz spływa. Staruszka szepcze. Trzy lata. No cóż, Marku. Zobaczymy, kto kogo przetrzyma.
Do pracy nie jedzie. Dzwoni do zastępcy, mówi, że źle się czuje i prosi o prowadzenie spotkania bez niej. Sama jedzie do małej kawiarni na obrzeżach, gdzie nikt nie może jej zaskoczyć. Potrzebuje planu.
Wieczorem wraca do domu, jak zawsze, z torbami zakupów, z wymuszoną uśmiechniętą twarzą, którą buduje ogromnym wysiłkiem.
Marek wita ją w korytarzu, podchodzi, by ją pocałować. Ewelina ledwo powstrzymuje się przed odruchowym odskokiem. Stawia policzek, starając się nie wdychać jego zapachu. Teraz jego oddech przypomina gnicie ukryte pod drogim perfumem, który ona mu kupiła.
Zmęczona, biedna? pyta troskliwie, zabierając torby. Przygotowałem kolację. Makaron z owocami morza, jak lubisz.
Dziękuję, kochanie mówi Ewelina, głos lekko chrapliwy, ale równy. Boli mnie głowa. W biurze masakra.
Podczas obiadu obserwuje go. Jak podaje sałatkę, nalewa wino, patrzy na nią czystym, szczerym wzrokiem. W głowie słychać: Muszę płacić za szkodliwość.
Marku zaczyna, kręcąc kieliszek. Myślałam dzisiaj dużo o nas.
Marek napina się. Ledwie zauważalny ruch, ale Ewelina, patrząca na niego innymi oczami, wyczuwa to. W jego spojrzeniu pojawia się strach.
O co konkretnie? pyta, jak królik.
O tym domu w Srebrnym Borze. Pamiętasz, rozmawialiśmy?
Twarz Marka od razu się wygładza, w oczach zapala się drapieżny błysk, który natychmiast ukrywa pod maską czułości.
Pamiętam, oczywiście. Ale wiesz, że niczego od ciebie nie potrzebuję. Najważniejsze, że jesteśmy razem.
Kłamco myśli Ewelina.
Rozumiem kiwa głową. Ale chcę zrobić coś znaczącego dla ciebie, żebyś czuł się pewnie. Zamierzam w przyszłym tygodniu przejąć dokumenty i przepisać dom na ciebie.
Marek prawie upuszcza widelczyk. Próbuje zachować spokój, ale kąciki ust drwią.
Len, to poważny krok Czy jesteś pewna? Może nie warto się spieszyć?
Pewna. Jesteś moim mężem, moją podporą. Kto, jeśli nie ty? A twoja mama? Może zaprosimy ją na weekendowy obiad, żeby podkreślić mój ruch? Chcę, żeby wiedziała, jak bardzo cię cenię.
Mama? rozpromienia się Marek. Oczywiście! Będzie szczęśliwa! Zawsze mówi: Jaka Lenka mądra kobieta.
Ewelina opuszcza wzrok, ukrywając złośliwy uśmiech.
Dobrze. Niech przyjedzie w sobotę. Przygotuję coś specjalnego.
Następne trzy dni są dla Eweliny wyrafinowaną torturą. Musi spać w tym samym łóżku, znosić jego dotyki, słuchać jego paplaniny. Cel daje jej siłę. Skonsultowała się już z prawnikiem i wie, co robić.
W sobotę przychodzi Zofia, matka Marka, w pełnym przepychu. Ma na sobie bluzkę z falbankami i masywną broszkę, którą Ewelina widziała tylko przy wielkich uroczystościach. Teściowa promieniuje sztuczną życzliwością.
Lenka, córeczko, jak się schudłaś! trąca z progu, przyglądając się synowej. Pracujesz dużo, nie masz litości dla siebie. A Marek mówi, że chcesz nas czymś uszczęśliwić?
Proszę, Zosiu, proszę, wejdźcie zaprasza Ewelina gości do stołu.
Stół ugina się pod obfitością: pieczona kaczka, sałatki, kawior, drogie wino. Marek krząta się, pilnuje dam, ale Ewelina widzi, jak nerwowo czeka na moment, gdy poruszy się temat nieruchomości.
Gdy przystały przekąski i Marek rozlewa wino, Ewelina stukająca widelcem w szklankę przyciąga uwagę.
Kochani zaczyna uroczystym tonem zebrałam was dziś nie bez powodu. Jesteście moją rodziną i chcę podzielić się planami.
Marek i Zofia zamierają się, patrząc na nią niczym króliki przy wężu. Teściowa przestaje oddychać, zaciska serwetkę w pięść.
Wiecie, że mam dom w Srebrnym Borze mówi Ewelina, delektując się chwilą. Rozmawialiśmy o jego przekazaniu.
Tak, tak, Lenka, to bardzo mądre rozwiązanie wpada Zofia. Mężczyzna musi czuć się właścicielem, to wzmacnia małżeństwo.
Zgadza się przytakuje Ewelina. Dlatego rano spotkałam się z notariuszem.
Marek podskakuje do przodu, oczy lśnią chciwością.
I? wypluwa.
Zrozumiałam jedną ważną rzecz robi dramatyczną pauzę. W niepewnych czasach nie można wkładać wszystkich jajek do jednego koszyka. Dlatego postanowiłam nie tylko przelać dom, ale działać jeszcze rozsądniej.
Co masz na myśli? uśmiech spływa z twarzy Marka.
Sprzedałam dom. Dziś rano. Transakcja już zamknięta, pieniądze przelane.
W pokoju zapadła cisza tak gęsta, że słychać było tykanie zegara w korytarzu. Zofia otwiera usta, zamyka, otwiera ponownie.
Sprzedałaś? powtarza Marek, głos podbrzuszowy. Ale jak? Bez mnie? Umówiliśmy się Ty powiedziałaś
Mówiłam, że zajmę się dokumentami odpowiada niewinnie Ewelina, mrugając. Pojawił się bardzo korzystny nabywca, zaoferował podwójną cenę pod warunkiem natychmiastowej transakcji. Nie mogłam przegapić okazji.
A gdzie pieniądze? pyta Zofia surowo, zapominając o roli kochającej teściowej.
O, pieniądze! rozpromienia się Ewelina. Przelałam je na fundusz wspierający kobiety dotknięte przemocą domową. Wyobraźcie sobie, całą sumę!
Rozbity kieliszek drzemie w powietrzu. Marek wstaje, przewracając krzesło. Wino rozWtedy Ewelina, patrząc w odbicie w szklance, uśmiechnęła się, wiedząc, że wreszcie odzyskała kontrolę nad własnym życiem.
