Kobieta przyszła w gościnę do przyjaciółki. Od studiów trzymały się razem. Były urodziny. I wszystko było wspaniale, pięknie, po prostu cudownie. Duże mieszkanie, cztery przestronne pokoje. W salonie nakryty stół – jakież tam przysmaki! Ser ocieka złocistymi łezkami, prawdziwy dobry ser z dziurkami. Kiełbasa wyborna, ziarnista, z białymi wtrąceniami tłuszczu. Pieczona ryba. I mięso z rożna – nową piekarnik wypróbowali! Pomidory małosolne, chrupiąca kapusta z czosnkiem. Słodycze, ciasta… Nie stół, a holenderski martwy natura.
I goście tacy mili. Krewni i współpracownicy. Wszyscy szczerze gratulują, wznoszą toasty. Muzyka cicho gra w tle. Na półkach porcelanowe figurki, w oknach piękne zasłony, na podłodze miękki dywan z kwiatami, który tłumi odgłosy… Wszyscy jedli z apetytem.
Mąż przyjaciółki podarował żonie elegancki pierścionek z diamentem. W końcu okrągła rocznica – pięćdziesięciolecie! Dzieci serdecznie powinszowały mamie. Wnuczek ucałował babcię… I dla wszystkich starczyło miejsca. Wszyscy byli zadowoleni i szczęśliwi.
Potem nawet tańczyli. Gospodarze specjalnie opróżnili jeden pokój do tańca. I lekko rozgrzani jedzeniem i drinkami goście pląsali powolne tańce przy pięknych piosenkach z młodości. I Agatę również zaprosił do tańca bardzo przystojny mężczyzna, kolega męża jubilatki.
Agata tańczyła. Zarumieniła się, włosy się rozluskały – tańczyła cudownie. Jak za dawnych lat. A mężczyzna się uśmiechał, mówił komplementy. Nic więcej. Ale to było miłe. Po prostu przyjemnie słuchać ciepłych słów.
A potem Agata spojrzała na zegarek i ocknęła się. Trzeba iść do domu. Nie iść, biec. Już późno. W domu trzeba podać leki teściowej, umyć ją, mąż sam nie da rady. I trzeba ugotować obiad na jutro, bo choć Agata idzie do pracy dopiero po południu, rano czeka ją mnóstwo innych zajęć. Potem wróci mąż, on też ma pełno na głowie. Gdy w domu jest chory, zawsze jest co robić. I te sprawy nigdy się nie kończą.
A pieniędzy brak. Mąż stracił pracę, wydawnictwo się zamknęło. Na razie znalazł coś tymczasowego za grosze. A jeszcze kredyt do spłacenia, bo biznes syna splajtował. I trzeba jechać do szpitala do synowej, ona z maluszkiem już od dwóch tygodni leży.
Teściowa zostanie z opiekunką. A wiecie, ile kosztuje godzina takiej opieki? No właśnie. Potrzebne są pieniądze. I jeszcze w nocy trzeba posiedzieć przy komputerze, popracować, żeby później opiekunka mogła zająć się chorą…
Te myśli wtargnęły do głowy jak lawina. Agata szybko się ubrała – nikt jej nie zatrzymywał. Impreza trwała dalej. Przyjaciółka przytuliła ją na pożegnanie. Zawsze pomagała! Ale ma swoje życie, swoje święto. Swojego męża. Swoje dzieci. A Agata musi wracać do domu. Do swojego mieszkania i swojego życia.
I Agata poszła na przystanek w chłodnym, trzeźwiącym deszczu. Na moment przyszła jej myśl: wrócić. Wrócić do ciepła, tam, gdzie stół zastawiony, gdzie gra muzyka, gdzie wszyscy tacy serdeczni i szczerzy.
Gdzie można rozmawiać nie o chorobach i pieniądzach, nie o nieszczęściach i problemach – można porozmawiać o filmach. Wspominać zabawne historie z młodości. Śmiać się z dowcipów. Albo tańczyć powolny taniec przy cichej, nostalgicznej muzyce z przystojnym mężczyzną…
Ale Agata jechała zimnym autobusem do domu. Potem weszła do swojego małego mieszkania – powitał ją zapach choroby. Choćbyś sprzątał i mył bez końca, ten zapach nie znika. Zapach nieszczęścia – trudno go opisać. Ale jest. I czuć też spaloną kaszą, znów ktoś nie dopilnował. Potem garnka trudno domyć…
A zmęczony mąż od progu zaczął opowiadać, co lekarz przepisał jego matce. I jemu. Trzeba jutro zapisać się do innego specjalisty, wyniki nie najlepsze.
Mieszkanie wydało się Agacie ciemne, ciasne, przepojone chorobą, biedą, pechem. A mąż stał postarzały, siwy – zupełny staruszek. I żarówka w żyrandolu przepaliła się. Światła ubyło. A dookoła pudełka z lekami, opakowania nowych prześcieradeł i pieluch, duży worek z zużytymi – trzeba wynieść do śmietnika…
Był to tak rażący kontrast z cudzym szczęśliwym domem, że Agata ledwie powstrzymała łzy. Ścisnęło ją w gardle.
Agata przełknęła gorycz. Uśmiechnęła się. Przytuliła męża. Powiedziała: „Dzięki, że mnie puściłeś do Kingi. Dobrze było, odpoczęłam trochę. Nalej wanny, zaraz będziemy mamę kąpać. Nakarmiłeś ją? Dałeś leki? A swoje brałeś?”…
I zabrała się do pracy. Takie jest życie. Trzeba je przeżyć. Trzeba się uwijać, walczyć, sprzątać, myć i czyścić, pracować i zarabiać. To po prostu życie. I bliscy, bez których żyć się nie da. I trzeba poprawiać to, co się ma. Bez ciągłego porównywania z życiem innych. Trzeba wypełniać obowiązki. I kochać. I ratować swoich, ot co.
Tak myślała Agata. A mąż wymienił żarówkę – zrobiło się jaśniej. I mieszkanie jakby się powiększyło, stało się przestronniejsze. A chora staruszka zasnęła, więc noc zapowiadała się spokojna. Można jeszcze trochę popracować. Siły jeszcze są. Dla swoich zawsze się znajdą.
A gdy przyjaciółka napisała i spytała, czy może podać numer Agaty temu przystojniakowi, Agata wysłała uśmiechniętą buźkę i stanowcze „Nie!”. Podziękowała za imprezę. Za ciepło. Za chwilę wytchnienia. Za przyjaźń i życzliwość. A Kinga zrozumiała. Tak tylko zapytała.
Bo życie czasem pyta nas, kusząc pokusą zamiast znanego ciężaru. Ale i tak wracamy do swoich. Do swojego życia. I robimy, co do nas należy. Nawet gdy jesteśmy bardzo zmęczeni. Nawet gdy tak bardzo chcemy zostać tam, gdzie ciepło i radośnie. Ale wracamy do swoich. Miłość sprowadza nas z powrotem – i nie pozwala uciec.
Mimo pokus życia.
