Zranione wnuczki
Gdy Elżbieta wróciła do domu z córkami, te natychmiast wybuchnęły płaczem. Dziewczynki dopiero co wróciły od babci — i były całkowicie przygnębione.
— Mamo, babcia nas nie kocha… — szlochały chórem. — Ignacemu i Zosi wszystko wolno, a nam — nic! Im prezenty, cukierki, a nam tylko „nie ruszaj”, „przeszkadzacie”, „idźcie do drugiego pokoju”.
Elżbieta zacisnęła usta. Serce ścisnęło jej się z bólu. Nieraz wcześniej to czuła, ale usłyszeć to od własnych dzieci było szczególnie bolesne.
Teściowa, Wanda Bogumiłówna, nigdy nie okazywała szczególnej czułości dla córek Elżbiety. Za to dzieci jej rodzimej córki — siostrzeńców Ignacego i Zosię — wręcz uwielbiała. Tamtym wszystko, a innym — okruchy. Albo i mniej.
Kiedyś Elżbieta starała się nie zwracać na to uwagi. Pocieszała się, że babci ciężko, że ma trudny charakter. Lecz z każdym rokiem stawało się jasne: dla Wandy Bogumiłówny wnuki dzieliły się na „swoje” i „obce”. I nawet ta sama krew — jeśli z „niewłaściwej” kobiety — nie miała znaczenia.
Dziewczynki opowiadały, jak babcia skarciła je za głośny śmiech, by zaraz potem, dosłownie pięć minut później, pozwolić Ignacemu puszczać samochodziki po podłodze, choć ten hałasował o wiele bardziej. Albo jak postawiła na stół tort i podała go „gościom”, a rodowitym wnuczkom — tylko herbatę.
Najgorsze stało się, gdy babcia wysłała córki Elżbiety same do domu. Przez zimną drogę, pustkowiem. Miały po siedem lat. Bały się psów, trzęsły się z zimna. A Wanda Bogumiłówna nawet nie pomyślała, by zadzwonić do rodziców.
Gdy Elżbieta się o tym dowiedziała, nie mogła powstrzymać łez. Zadzwoniła do teściowej, lecz ta tylko prychnęła:
— Trzeba być samodzielnymi. W ich wieku ja już chodziłam na targ.
Po tej rozmowie mąż Elżbiety, Bogumił, po raz pierwszy naprawdę pokłócił się z matką. Nie krzyczał. Po prostu powiedział:
— Mamo, jeśli nie potrafisz być babcią dla wszystkich wnuków, to lepiej nie bądź nią wcale.
Minęło kilka lat. Dziewczynki podrosły, wyrosły na mądre i dobre. I dawno już nie prosiły się do babci. A Wanda Bogumiłówna… postarzała się. Coraz częściej odwiedzali ją lekarze, tabletki zastąpiły słodycze, a telewizor — towarzystwo.
Próbowała przywołać wnuki. Zadzwoniła do Ignacego — ten był zajęty, Zosia wymówiła się nauką. Wtedy przypomniała sobie o „nie swoich”.
— Niech przyjadą, posprzątają, przyniosą zakupy. Przecież ja im jestem babcią…
Elżbieta wysłuchała, zamilkła i odpowiedziała:
— Jest pani ich babcią? A one dla pani — kim są? Pamięta pani, jak powiedziała im: „Nie prosiłam was tu”? Otóż nie przyjdą. Bo zapamiętały to aż za dobrze.
Telefon zamilkł. A w domu babci znów zapanowała cisza. Tylko teraz — na dobre. I beznadziejnie.
