Cześć, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio przydarzyło Sławkowi. Po pięciu latach od rozwodu w końcu postanowił spróbować poważnego związku. Z pozoru wszystko grało ma mieszkanie w Warszawie, stałą pracę w korporacji, przyjacielskie usposobienie i uważa się za człowieka dobrego i wrażliwego. Ale życie nie zawsze jest tak proste
Sławka zawsze podobały się kobiety, a koleżanki z biura i sąsiadki od dawna go obserwowały. Wiedziały, że jest pracowity, spokojny i nie ma złych nawyków złoto, a nie facet, jak mówią. Ma syna, co mu dodatkowo podnosiło punktację w oczach pań. Co weekend przygarnia chłopca, a z byłą żoną utrzymuje przyjazne relacje. Wszystko wskazywało na dobry start.
Zaczęło się od przyjemnych rozmów, randek w kinie, w teatrze, przy kawie. Gdy temat poważniejszych spraw wchodził w grę, Sławek nagle się zamykał, unikał spojrzeń i nie chciał podnosić kwestii, które go stresowały.
– Nieważne, dziewczyny, wczoraj opowiadałam mu, że gotuję świetnie, nie obciążę go kasy, a on od razu wymyślił, że ma pilne sprawy i zniknął
– Ja próbowałam dać mu znak, że mogę zrobić mu miejsce, ale jak tylko to powiedziałam, to mu się jakby wiatr podmuchnął.
Młodszy kolega, który podsłuchał ich rozmowę, ośmieszył ich i dodał: Po co mu dodatkowe kłopoty? Ma już dość małżeństwa, lepiej sam, niż wciąż coś naprawiać. Trochę prawdy w jego słowach było pierwsze trzy lata po rozwodzie Sławek myślał, że lepiej być samemu. Wiesz, w wieku dwudziestu pięciu jeszcze się szuka, a on już wpadł w barowe przygody i nocne przygody w striptizach. Po roku to już go męczyło, dusza potrzebowała spokoju. Zdarzyło się kilka nieprzyjemnych incydentów został okradziony, a potem wpadł w bójkę przy wejściu do bloku. Postanowił więc spotykać się tylko z kobietami, które zna, żeby uniknąć niespodzianek, i nigdy nie przedłużał związku dłużej niż parę miesięcy.
Żył tak, że nic nie płatało, dopóki nie przypomniało mu się, że jego była żona, Jadwiga, nie jest taka zła. Na początku był rozgniewany, że po rozwodzie zaczęła dbać o siebie i wciągnęła się w nowe małżeństwo, ale później zrozumiał, że nie była materialistką, a po prostu chciała lepszego życia. Mimo że wszystko układało się mieszkanie, pieniądze, dobry syn przychodziły myśli, że już nic nie da się odwrócić.
W wieku czterdziestu lat Sławek wyglądał całkiem nieźle: siwe skronie dodały mu uroku, był wesoły i uśmiechnięty, ale w sercu nie czuł żadnej iskry. Spojrzał na swoje przyjaciółki mnóstwo pięknych kobiet, ale żadna nie wywoływała prawdziwego ciepła. I tak wyszło, że znajomi go nie lubili, a nieznajome przerażały.
Co zrobić? Czas nie stoi w miejscu, nie będzie wiecznie młody, a marzy mu się rodzina, może nawet dziecko. Nie chce rzucać się na pierwszą okazję. Wtedy przypadkowo kolega z pracy wspomniał o swojej siostrze, co przyjechała z Krakowa na weekend, zmęczona wielkim miastem i szukająca spokoju w mniejszej miejscowości.
– Wiesz, przyjechała w pięknej furze, ale chce zamieszkać w spokojnym miejscu. Szuka kogoś, kto mógłby jej pomóc w przeprowadzce.
– Ja jej tylko żartem opowiadałem o swoich nieudanych poszukiwaniach żony.
Sławek, nie zamierzając nic zobowiązywać, zgodził się pomóc i umówił się z nią na spotkanie w restauracji Szpinak przy ulicy Mokotowskiej. Zanim jednak się pojawił, Ela (tak ją nazwę) nie odbierała telefonu, odwoływała spotkanie dwukrotnie i wydawała się niechętna. W końcu, po trzecim telefonie, zgodziła się na krótkie spotkanie: Nie rezerwuj stolika przy oknie, nie lubię patrzeć na ulicę, bo jest brudno.
Sławek przybył trochę wcześniej, zamówił kawę, przeglądał wejście, obserwując przychodzące kobiety. Restauracja była trochę podniesiona, więc goście siedzieli w parach, cicho rozmawiając. Po pół godziny zamówił sałatkę Cezar (na wszelki wypadek dwie porcje) i wina, czekając na Elsę. Minęło kilkadziesiąt minut, telefon znów się rozłączył. Wtedy zauważył dziewczynę, która przeszła obok okna, machnęła ręką i zniknęła. Pomyślał: Lepiej, że nie przyszła nie chciałbym nerwowo się rozbijać.
Zamówił potem grillowaną kiełbasę, otworzył aplikację ze swoimi ulubionymi playlistami i relaksował się przy winie. Nagle pod krzesło podszedł ktoś z mokrym płaszczem, kapryśną parasolką i oczami pełnymi ciekawości. To była Ela mokra od deszczu, z torbą pełną kropli wody. Spojrzała na Sławka, a on podniósł płaszcz, żeby ją zdjąć.
– Ela, proszę, weź sałatkę, wino stoi, a ja zamówiłem już kiełbasę. Nie spodziewałem się, że naprawdę przyjdziesz.
– Stoję pod oknem od jakiegoś czasu, patrzyłam na przechodniów. Czy mogę dostać frytki?.
Sławek, nieco zaskoczony, przyklikał kelnerowi: Proszę, podajcie jej frytki. Ela z radością wciągała frytki, wylewając wino po winie, jakby to był jej ulubiony napój. Gdy skończyła, wykrzyknęła: To jest przepyszne! Dlaczego ludzie pracują po sześć dni w tygodniu, żeby w końcu zjeść coś takiego?.
Sławek nie odpowiedział, bo w jego sercu kiełkowała myśl, że może wreszcie znalazł kogoś, kto doceni prostotę. Ela mówiła, że jest szczęśliwa, że ma możliwość jeść w restauracji, że nie potrzebuje luksusowych samochodów, tylko jednego ciepłego posiłku. Sławek, podnosząc się, poczuł się trochę ważniejszy, gdy usłyszał komplementy o bogactwie.
Po chwili Ela podniosła się, uśmiechnęła się i powiedziała: Dziękuję, naprawdę nie wiem, jak się odwdzięczyć. Sławek, nie chcąc wyglądać na desperata, krzyknął: Może spotkamy się jutro? Dzwonię. Ela na to: Zgubiłam telefon. Sławka zaskoczyło to, ale odpowiedział: Właśnie dlatego nie mogłem się z Tobą skontaktować. Naprawdę mi się podobałaś, rozmawiałam z Tobą od rana.
Ela zarumieniła się, spojrzała na niego zdziwiona. Okazało się, że przyjechała z Krakowa, szukając lepszej płacy niż te dwadzieścia tysięcy złotych, które dostała w rodzinnym mieście, i liczyła na lepsze życie. Zostawiła rodzinę w małym miasteczku, a jej brat nie chciał jej przyjąć pod swój dach. W końcu znalazła pracę w cukierni, kupiła sobie telefon i mieszkanie, ale potem wszystko się rozpadło koleżanki wyjechały, a ona została sama z wysokim czynszem i rachunkami.
Zdesperowana, podjęła próbę zarobienia dodatkowych pieniędzy, ale to skończyło się awarią w mieszkaniu, a właścicielka wymagała naprawy i długu. Sprzedała jedyny telefon, by spłacić zobowiązania, i skończyła w studenckim akademiku, jedząc ryż z konfiturą. Jeden wieczór, głodny i zdesperowany, zobaczyła ogłoszenie o restauracji przy oknie, gdzie bogaci jedli wykwintne dania.
Wpadła tam przypadkowo, patrząc przez okno, kiedy obok niej stała mroczna kobieta w białych włosach i wysokich obcasach, krzycząc: Co za łajza!. Ta kobieta zamknęła drzwi i odjechała potężnym autem, zostawiając Elę przyglądającą się ludziom przy stolikach. Zastanawiała się, czy nie wygląda jak biedna, czy nie jest zbyt wyczerpana, by ktoś jej pomógł.
W końcu podszedła do mężczyzny przy stoliku, który skinął jej głową i podał talerz z jedzeniem. Okazało się, że to Sławek, który kupił jej kosz pełen jedzenia i zaprowadził ją z powrotem do akademika. Ela patrzyła mu w oczy, aż serce jej przyspieszyło, a potem zdziwiona zobaczyła w kieszeni małą kartkę: Jutro o 19:00 w Restauracji Szpinak czekam. Sławek.
Takie to historia. Trzymaj się, i może kiedyś Ty też znajdziesz tę jedną, co po prostu pasuje.
