Uciekając od męża z zapomnianej wioski, wpadła w niedźwiedzią pułapkę i pomyślała, że to już koniec, tracąc przytomność
Ocknęła się w nieznanym pomieszczeniu, a w głowie miała mgłę, jakby ktoś uderzył ją w potylicę. Ciało bolało, jakby leżała nieruchomo przez całe dnie, a ręce i nogi były ciasno związane. Próbując się poruszyć, usłyszała tylko skrzypienie łóżka.
No, wreszcie się obudziłaś rozległ się zimny głos. Poczekaj jeszcze trochę. Zrozumiesz swój błąd, a potem cię wypuszczę. I wrócimy do domu.
Wtedy wszystko wróciło. Umówiła się z mężem, Tadeuszem, na rozwód. Zgodził się, ale potemuderzenie. Nigdy nie zamierzał jej puścić. Jesteś moja mówił a jeśli tego nie pojmujesz, nauczę cię. Ale Jagoda już nie mogła znieść jego zdrad. Pierwszą wybaczyła, dała szansę. Drugiejnie. Miłość dawno zgasła, zostały tylko strach i obrzydzenie do tej toksycznej relacji, w której on był opętany kontrolą, a onasamotnością.
Puść mnie szepnęła, drżąc. To nic nie zmieni. Nie zmusisz mnie do kochania cię siłą. Tadeusz, proszę
Pogódź się. Teraz jesteś w fazie zaprzeczenia, ale zrozumiesz, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Dasz mi drugą szansę. A uciekać nie masz gdzie. Pamiętasz, jak opowiadałem o tej opuszczonej wsi, gdzie mieszkali dziadkowie? Nikt tu nie zagląda. Nikt ci nie pomoże. I nie złość mniewiesz, do czego jestem zdolny.
Jagoda zadrżała. W jego oczach widziała obłęda to przerażało ją najbardziej.
Półtora tygodniaa może dłużej?spędziła w tym domu. Tadeusz uwalniał ją tylko na kilka godzin dziennie, śledząc każdy ruch jak drapieżnik. Jagoda wiedziała: to nie człowiek, a chory, który potrzebuje pomocy psychiatryka. Ale udawała. Grała uległość, nadzieję na pojednanie, byle tylko wrócić do cywilizacji. W pracy nikt po nią nie zapytaszefowa chciała się jej pozbyć, gdy Jagoda przyłapała ją z mężem. Rodzice nie żyli, przyjaciółki przyzwyczaiły się do jej zniknięćzazdrosny mąż wzdychały, nie pytając o szczegóły.
Pewnego dnia, gdy Tadeusz się odwrócił, uderzyła go ciężką figurą. Upadł nieprzytomny, ale oddychał. Nie miała czasu sprawdzać, czy się ocknie. Wiedziała: jeśli wstanie, nie będzie szans. Mówił, że zostaną tu na długo, a ona nie mogła już żyć z człowiekiem, którego gniew był jak tykająca bombaw każdej chwili.
Narzuciła na siebie, co znalazła, i wybiegła na mróz. Zimno ciąło płuca, ale biegła. Samochody, drogiwszystko było gdzieś daleko. Bała się, że Tadeusz wytropi ją po śladach, ale ucieczka była koniecznością. Las, wycie wilków w oddaliwszystko ją przerażało, ale lepiej stać się ofiarą zwierza niż więźniem maniaka.
Siły ją opuszczały. Nie wiedziała, ile czasu minęło, ani dokąd biegła. Myśl, że może zamarznąć lub zabłądzić, męczyła ją. A potemostry ból, krzyk. Noga wpadła w niedźwiedzią pułapkę. Krew zalała śnieg. Jagoda upadła, próbując się uwolnić, ale żelazo nie ustępowało. Ból był nie do zniesienia. Świat zaczął ciemnieć.
I nagległos:
Tylko nie poddawaj się, Śnieżko
Ocknęła się znowu w nieznanym miejscu. Powietrze pachniało ziołową herbatąktoś uparcie wlewał jej ją w usta, gdy traciła przytomność.
Gdzie jestem? wyszeptała, próbując usiąść.
Ocknęłaś się? dobiegł głos z progu.
Przed nią stał mężczyznaspokojny, o łagodnych oczach, w wełnianym swetrze i ciepłych spodniach.
Pan mnie uratował?
To ty się uratowałaś. Walczyłaś. Ja tylko pomogłem.
Przedstawił sięMarcin. Opowiedział, że znalazł ją w pułapce, przyniósł do siebie, leczył, podawał antybiotyki. Przez tydzień majaczyła w gorączce. Pułapka nie uszkodziła kości, ale rany były głębokie. Przeżyłaś. To najważniejsze powiedział.
Mieszkał w leśniczówce po dziadku. Przyjeżdżał tu, by odpocząć od miasta i kontynuować jego dziełousuwać kłusownicze pułapki.
Więc dobrze zrobiłem, gdy nie wpuściłem tego mężczyzny, który tu przyszedł dodał. Dzień po tym, jak cię znalazłem. Był jak zwierzszukał kogoś. Nie bój się. Jeśli wrócinie wpuszczę go.
Jagoda zadrżała. Tadeusz był blisko. Ale teraz czuła się bezpiecznie.
Dni mijały. Opowiedziała Marcinowi wszystkoo małżeństwie, zdradach, ucieczce. Słuchał w milczeniu. Spodziewała się, że po tym wszystkim będzie bała się wszystkich mężczyzn, ale z nim było inaczej. Było jej spokojnie. Czuła się bezpieczna. Nie naciskał, nie wymagał, nie oskarżał. Po prostu był.
Po dziesięciu dniach mogła już chodzićchoć utykała. Marcin poszedł do lasu, a ona postanowiła przygotować obiadchociaż w ten sposób odwdzięczyć się za jego dobroć.
Gdy wrócił, zobaczył ją przy kuchni.
Mówiłem, żebyś odpoczywała zmarszczył brwi, strzepując śnieg z ubrania.
Przepraszam Chciałam pomóc. Czuję się jak ciężar.
Zmiękł.
Dobrze. Pomóż, jeśli chcesz. Co robimy?
W rozmowie po raz pierwszy otworzył się: dwa lata temu stracił narzeczoną w wypadku. Co roku przyjeżdżał tuw to ciche miejsce, by być sam na sam z bólem.
Przykro mi szepnęła Jagoda. Ale życie idzie dalej. Jestem pewna, że chciałaby, żebyś był szczęśliwy. Po tym, co zrobił mój mąż, mogłabym bać się wszystkich mężczyzn. Ale tynie jesteś jak on. Nie można całe życie chować się w skorupie strachu. Trzeba iść naprzód.
Marcin skinął głową, a razem przygotowali prosty obiaddusz
Uciekając od męża z zapomnianej wioski, wpadłam w niedźwiedzią pułapkę i myślałam, że to koniec, tracąc przytomność…