Hej, kochana, muszę Ci opowiedzieć, co się ostatnio działo u nas z Jadwigą i Wojciechem. No wiesz, Jadwiga ciągle udaje, że jest smutna, a ja mówię: Słuchaj, przestań udawać, pogadajmy spokojnie, wszystko wyjaśnimy. Nie ma się czym martwić, nic strasznego się nie stało, a my nie jesteśmy już pięcioletnimi dziećmi, żeby
Głos Wojciecha zza drzwi pokoju dziecięcego sprawił, że Jadwiga i nasz dziesięcioletni synek Szymon spojrzeli na siebie i jednocześnie pokręcili głowami. Wiesz, nienawidzę go, bo ciągle tak wszystko wykręca, że wygląda, jakbyśmy zmarnowały emocje. I tak po prostu się obrażał nieświadomie powtarzając myśli Jadwigi.
Jadwiga skinęła głową, usiadła wygodniej na kanapie i włożyła słuchawki, żeby nie słyszeć tego ciepłego, lecz reproszyjnego tonu pod drzwiami. Bo to właśnie ten ton sprawił, że kiedyś zakochała się w Wojciechu. Wydawało się, że mężczyzna rozwiąże każdy konflikt dyplomatycznie. A w jego rozumieniu dyplomacja to po prostu zagarnąć wszystko dla siebie, przedstawiając drugą stronę jako histeryczkę, głupią, niedojrzałą.
Jeśli Jadwiga jeszcze znosiła te sztuczki dla dobra dziecka, to nie pozwoliłaby Wojciechowi tak biadać swojego syna. Niedawno urodziny Szymona pokazały, że Wojciech nie ceni własnego dziecka wcale. Jasne, Jadwiga była pomijana na rzecz matki i siostry, tam można było tłumaczyć kobieta ma jedną mamę, wiele sióstr. Ale takiego podejścia do własnego syna nie mogła zaakceptować, nawet będąc tak cierpliwą i łagodną jak była.
Urodziny Szymona planowali już miesiąc przed świętem zarezerwowali stolik w ulubionej restauracji przy Warszawskim Zoo, z pięknym pokojem zabaw, zaprosili trzech najlepszych kolegów Szymona i ich rodziny, ustalili menu i zamówili tort. Co mogło pójść nie tak? Najgorszy scenariusz to, że jakiś gość zachoruje i nie przyjdzie przykre, ale rozumiemy to i nie ma pretensji. Albo sam solenizant zachoruje wtedy część pieniędzy za rezerwację i tort zniknie, ale przekażemy go przyjaciołom. Szymon jest zdrowy, więc nie było takiej opcji, a wszyscy goście od rana potwierdzili przybycie, punktualnie jak sztylet.
Wojciech, kiedy cała rodzina już ubierała się w odpowiednie stroje, odebrał telefon od siostry i od razu przebrał się w nieśmieszne ciuchy. A dokąd to się wybierasz? brzmiało w głosie Jadwigi, pełne pretensji, jeśli zna się ich historię. Bo w życiu Wojciecha były trzy najważniejsze kobiety: mama, siostra i Jadwiga w tej kolejności. Nie pierwszy raz widziała, jak mąż spędza wolny dzień pomagając mamie w ogródku albo idąc z nią na zakupy. Gdy mama nie potrzebowała pomocy, wkraczała siostra, której przy żywym mężu i teściowejbudowlańcu nagle potrzebny był brat do prac domowych.
Kiedy Jadwiga poznała Wojciecha, uważała jego czułe podejście do rodziny za znak, że będzie tak samo wobec niej. Niestety, nie zgadzało się to z rzeczywistością. Gdy mąż ganiał po całym mieście, spełniając prośby krewnych, w ich własnym domu cieknęły krany, skrzypiały drzwi i gromadziła się prawdziwa męska roboty, które Jadwiga w końcu musiała zlecić fachowcom, odwracając się od obietnic zrobię to jutro. Wojciech w końcu odetchnął, kiedy przestał być zasypywany prośbami.
Jadwiga przyzwyczaiła się, że męża nie ma w pobliżu i zaczęła znajdować przyjemność w samotności. Ostatnio Wojciech narzekał, że jest jej zimna i obojętna, ale ona już przyzwyczaiła się, że nie ma go przy sobie, więc nie ma sensu się przejmować. Wolę zrobić mu szalik albo obejrzeć ulubiony serial, niż prowadzić rozmowy, które tylko marnują energię.
Jednak kiedy w dniu urodzin Szymona Wojciech postanowił wybrać się do siostry, Jadwiga nie wytrzymała. Siostra miała rzekomo problem z przeprowadzką i potrzebował on szybko przynieść kartony, a urodziny można było odłożyć na inny dzień. Co? Czy naprawdę ten dzień miał tak małe znaczenie dla dziesięciolatka? Jadwiga podniosła głos, krzyknęła: Masz tydzień, żeby zrozumieć swoje błędy i naprawić wyrządzone krzywdy.
Ten tydzień poświęciła na przemyślenia i przygotowanie moralnego planu, bo rozwód wydawał się dla niej czymś trudnym i nie do przyjęcia. Gdyby była bardziej luźna, mogła by już po pierwszej nocy rozwodu wyrzucić go, kiedy spędzał rano całą rozmowę z mamą przy telefonie, bo jej było nudno i samotnie
Jadwiga, siedząc przy nim na dworcu, nie powinna była czuć się samotna przy braku męża. Nie wybaczyła mu obrazy, a po tygodniu, gdy on spędził cały czas na wymówkach, poszła z czystym sumieniem złożyć pozew o rozwód. Wyrzuciła go z ich wspólnego mieszkania i oddała matce.
Kolejne osiem lat nie widziała prawie Wojciecha. Płacił alimenty, ale pojawiał się raz w roku na urodzinach Szymona, nie zawsze dokładnie w ten dzień, bo uważał, że powiedzmy później, za dwa tygodnie. Chłopak szybko stracił z nim kontakt, przestał czekać i nie miał ochoty rozmawiać. Kiedy Szymon skończył osiemnaście, nagle znów chciał go zobaczyć, a Wojciech miał już mnóstwo pretensji do byłej żony.
Mogłabyś wygładzić nasze stosunki, wyjaśnić mu, że oboje rodzice są ważni, że trzeba go kochać, a nie gadać przy okazji, wylała Wojciech przy spotkaniu pod domem Jadwigi, chcąc wypowiedzieć wszystkie niewypowiedziane sprawy.
Idź sobie w swoją stronę! Miałeś osiem lat, żeby naprawić nasze relacje, a ty tylko pogłębiałaś przepaść. Dlaczego miałabym robić Twoją robotę, żeby naprawić mój kontakt z dzieckiem? odpowiedziała Jadwiga, już nie będąc tak uległą. Miałem inne sprawy niż wychowywanie dziecka wiesz, mam jeszcze mamę i siostrę Idź do nich, niech Ci pomogą, a ja zostaw mnie w spokoju. Zamknęła drzwi przed jego nosem, pokazując, że już może się zachowywać tak, jak chce.
Wieczorem Szymon przybiegł do mamy i powiedział:
Mamo, zamknąłem ten rozdział.
Jaki?
Ojciec zaprosił mnie na urodziny za tydzień, a ja miałem koncert z Julką. Wiesz, Julka, ta z niebieskimi kolczykami, zawsze w naszym klanie. On się obraził, że stawiam Julkę wyżej niż ojca. Powiedziałem, że możemy się spotkać innego dnia, może za dwa tygodnie albo za miesiąc, kiedy skończę sesję. Okazało się, że nie działa to tak na odwrót coś nie szło.
Jesteś aż tak pamiętny, młody człowieku.
Nie za bardzo. Po prostu dobrą pamięć mam i trochę złośliwości, tam gdzie trzeba. Mamo, mam tylko jedno pytanie: po co go wytrzymywałaś przez te dziesięć lat? Mogłaś od razu rozwieść się, nie przeszłoby tak źle.
Bo bo odrzekła Jadwiga, odrzucając wszystkie wymówki. Teraz wszystko, co trzymała w małżeństwie, wydawało się głupie i wymyślone. Wtedy nie była jeszcze tak rozważna, ale przez ten brak szacunku wobec własnego syna w końcu otworzyła oczy i przemyślała, czy naprawdę chce dalej żyć z Wojciechem, jego mamą i siostrą jako czwartą osobą w tym dziwnym układzie. Na szczęście zdecydowała się wtedy złożyć pozew.
