Bogno, przestań już udawać, że jesteś nieszczęśliwa, porozmawiajmy spokojnie i wyjaśnijmy wszystko.
Cokolwiek wymyślisz, zapewniam cię, nic strasznego się nie stało. Nie jesteśmy już pięcioletnimi dziećmi, żeby
Głos Wojciecha zza drzwi pokoju dziecięcego sprawia, że Bogna i dziesięcioletni syn Szymon wymieniają spojrzenia i jednocześnie kiwają głowami.
Wiesz, nienawidzę go, bo ciągle tak przekręca rzeczy, że wygląda, jakbyśmy nie mieli powodu do zmartwień.
I tak, nie zdając sobie sprawy, chłopiec wypowiada myśli Bogny. Dlatego przytakuje mu, wygodnie układając się na kanapie i wkładając słuchawki, by nie słyszeć łagodnego, lecz jednocześnie nakazującego tonu dochodzącego zza drzwi.
To właśnie ten ton kiedyś sprawił, że zakochała się w Wojciechu. Myślała, że mężczyzna potrafi rozwiązać każdy spór dyplomatycznie.
Jednak nikomu nie przyśniło się, że w jego rozumieniu dyplomacji jest zagiąć wszystko pod własne interesy, przedstawiając drugą stronę jako histerię, głupkę, nieprawidłową.
Gdy takie sztuczki Bogna jeszcze tolerowała dla dobra dziecka, nie pozwoliłaby, by jej własny syn był traktowany w ten sposób.
Wczorajsze urodziny pokazały, że Wojciech nie ceni własnego dziecka. Niektórzy mogliby usprawiedliwiać jego zaniedbanie matki i siostry, tłumacząc to męskim obowiązkiem i jedną matką, jedną żoną. Ale takie podejście do własnego syna jest nie do przyjęcia nawet dla najbardziej cierpliwej kobiet.
Urodziny Szymona planowali już miesiąc wcześniej. Zarezerwowali stolik w ulubionej knajpie w centrum Warszawy, z przytulnym kącikiem zabaw, zaprosili trzech najlepszych kolegów Szymona i ich rodziny, ustalili menu oraz tort na zamówienie
Co mogło pójść nie tak? W najgorszym wypadku któryś z gości mógł zachorować i nie przyjść miła niedyspozycja, ale każdy to rozumie i nie będzie rościł pretensji. W najgorszym scenariuszu mógł zachorować solenizant, co oznaczało stratę części wpłaconej zaliczki oraz konieczność oddania tortu gościom, by go nie zmarnować.
Szymon jednak cieszy się zdrowiem, więc nie przewiduje takiej awarii. Wszystkie dzieci od rana potwierdziły, że przyjadą punktualnie.
Wtedy Wojciech, gdy cała rodzina szykuje się w eleganckie stroje, odebrał telefon od siostry i natychmiast zaczął przebrać się w nieformalny strój.
A dokąd myślisz, że się wybierasz? w głosie Bogny słychać pretensję, jeśli zna się ich historię.
Wojciech ma w życiu trzy kobiety matkę, siostrę i Bognę w tej kolejności pod względem ważności. Nie raz widziała, jak mąż spędza wolny dzień pomagając matce w ogródku, chodząc na zakupy. Gdy matka nie potrzebuje pomocy, włącza się siostra, której przy braciebudowlańcu przyda się ręka przy domowych pracach.
Gdy Bogna poznała Wojciecha, uznała jego troskę o rodzinę i spełnianie próśb krewnych za znak dobrego mężczyzny. Jak mężczyzna traktuje matkę, tak będzie traktował żonę myślała. Niestety, to nie było prawdziwe. Gdy mąż krążył po mieście, spełniając życzenia bliskich, w domu słychały kapanie kranów, skrzypienie drzwi i gromadziła się praca, którą Bogna w końcu musiała zlecić fachowcom, ziewając przy obietnicach zrobię to jutro.
Wojciech odetchnął, gdy zrozumiał, że nie będzie już zasypywał go prośbami. Bogna przyzwyczaiła się, że męża nie ma przy sobie, nawet zaczęła czerpać przyjemność z samotności. Ostatnio jednak Wojciech coraz częściej narzekał, że żona jest wobec niego zimna i obojętna. Bogna już przyzwyczaiła się, że go nie ma, więc nie poświęca energii na reakcję, gdy pojawia się na chwilę. Zamiast rozmawiać, woli podwiązać szalik albo obejrzeć ulubiony serial to lepsze dla duszy niż małżeńska wymiana zdań.
Jednak gdy mąż w dniu urodzin syna postanowił wybrać się do siostry, Bogna nie wytrzymała. Szczególnie kiedy Wojciech najszczerszym tonem tłumaczył, że siostra ma problem z przeprowadzką i musi niezwłocznie pomóc przy walizkach, a urodziny Szymona można przesunąć. Czy naprawdę ten dzień jest tak ważny dla dziesięcioletniego chłopca? zapytała, podnosząc głos.
Wojciech usłyszał pierwszy raz podniesiony ton żony. Krzyknęła z całych sił, dając mu tydzień na zrozumienie błędów i wymyślenie, jak odkupią się w jej oczach. Dla niej ten tydzień był czasem na przemyślenia i przygotowanie się do podjęcia decyzji.
Rozwód był dla niej czymś trudnym, na podświadomym poziomie nie do przyjęcia. Gdyby była odważniejsza, mogłaby już po pierwszej nocy rozwodu wyrzucić go z domu, zwłaszcza że cały poranek spędzał przy telefonie z matką, nudzona i samotna.
Bogna, siedząc samotnie na peronie, nie powinna była czuć się tak pusto, gdy mąż nieobecny. Nie wybaczyła mu obrazy, a po tygodniu, kiedy on próbował wyjaśnić jej i Szymonowi, jak bardzo się myli, wyszła z czystym sumieniem i złożyła wniosek o rozwód. Wyprowadziła go z mieszkania, które wynajmowała razem z matką i siostrą.
Przez następne osiem lat prawie nie widywała byłego męża i kochającego ojca. Płacił alimenty, ale pojawiał się raz w roku na urodzinach Szymona, nie zawsze w sam dzień. Chłopak szybko od niego odciął się, przestał czekać i nie tęsknił za spotkaniami. Dopiero gdy skończył osiemnaście, ojciec nagle przypomniał sobie o nim i zaczęły się kłótnie.
Wojciech stwierdził przy ich spotkaniu przy domu Bogny: Powinnaś wyjaśnić mu, że dla dziecka ważni są oboje rodzice, że trzeba go kochać, a nie tylko wymieniać słowa przy rzadkich spotkaniach.
Bogna odpowiedziała: Idź sobie w panice! Miałeś osiem lat, żeby naprawić relację, a ty tylko pogłębiłeś przepaść. Dlaczego mam się zajmować twoją robotą i przywracaniem kontaktu z synem? nie była już tak uległa, nie przyjmowała poddaństwa, a jedynie odrzucała go z wyraźnym, zdecydowanym gestem.
Miałem inne sprawy niż wychowywanie dziecka, wiesz o tym. Mam jeszcze mamę i siostrę odparł.
Niech oni się zajmą twoim synem, a mnie zostaw w spokoju odparła, przelatując obok niego w klatce i trzaskając drzwiami.
Wieczorem Szymon przyjął od matki: Mamo, zamknąłem ten rozdział.
Jaki? zapytała.
Ojciec zaprosił mnie na urodziny za tydzień, ale ja już mam koncert z Julią. Wiesz, Julia, ta z niebieskimi warkoczami, którą wszyscy znamy w naszej firmie.
A co on na to?
Zrobił się obrażony, że stawiam Julię wyżej niż ojca. Powiedziałem, że możemy się spotkać innym dniem, może za dwa tygodnie, a najlepiej za miesiąc, kiedy skończę sesję. Okazało się, że odwrócone to nie działa.
Pamięć masz jak słoń, młody człowieku.
Nie ma sprawy. Po prostu dobra pamięć i trochę złośliwości w odpowiednich miejscach. Mamo, mam jedno pytanie: po co tyle lat znosiłaś go, zanim skończyłem dziesięć? Mogłaś od razu rozwieść się i nie straciłaś nic.
Było to odparła Bogna. Teraz wszystkie wymówki, które trzymały ją przy małżeństwie, wydawały się głupie i wymyślone.
Jednak wtedy nie była jeszcze tak rozważna, a właśnie zaniedbanie męża wobec własnego syna zmusiło ją do przemyślenia małżeństwa. Inaczej mogłaby nadal żyć z Wojciechem, jego mamą i siostrą czwartą osobą w idealnym układzie. To byłoby nie do zniesienia. Na szczęście w końcu złożyła pozew o rozwód.
