Dlaczego się na mnie drzesz?! oburzył się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty jeszcze na mnie krzyczysz?! Co to w ogóle ma być! Przez pół godziny wrzeszczeli na siebie nawzajem, aż wrona ochrypła, a mężczyzna stracił siły
Mężczyzna wraca właśnie do domu po porannej zmianie w fabryce. Przed nim weekend, a ta myśl automatycznie poprawia mu humor. Jednak nie tylko o wypoczynek chodzi. W sobotni wieczór czeka go długo wyczekiwane spotkanie z kobietą, którą poznał przez internet.
Przez cały miesiąc wymieniali wiadomości: opisywali sobie nawzajem pracę, dzielili się pasjami, rozmawiali o życiu. Wszystko układało się tak, jak to zwykle bywa w takich sytuacjach. W końcu umówili się na spotkanie. Teraz trzeba tylko zadzwonić do przytulnej restauracji, zarezerwować stolik i wybrać odpowiedni strój.
Zanurzony w tych miłych myślach niemal dociera już pod swój blok typową wielką płytę, gdzie mieszka na czwartym piętrze w maleńkim mieszkaniu. Do klatki schodowej zostaje mu może z pięćdziesiąt metrów. Zdaje się, że wystarczy jeszcze jeden krok, a życie mogłoby się zupełnie zmienić, ale
No właśnie, to ale.
Tuż przed wejściem do klatki z drzewa, na które wcześniej nie zwracał nigdy uwagi spada nagle wrona, lądując tuż przy jego stopach. Wrona szamoce się rozpaczliwie, przenikliwie kracze, a na gałęziach nad głową miota się cała chmara jej pobratymców. Wrzeszczą tak, jakby wydarzyła się tragedia.
Tego mi tylko brakowało mamrocze pod nosem.
Wrona próbuje się podnieść, ale od razu znowu upada. Mężczyzna dostrzega, że prawa noga jest wyraźnie złamana.
I co ja mam teraz z tobą zrobić wzdycha głośno.
Nie da się po prostu przejść obok. Ściąga kurtkę, delikatnie przykrywa ptaka, by ten nie uciekł. Podnosi go i rusza do klatki schodowej. Za plecami wciąż słyszy pełne niepokoju, niemal rozpaczliwe krakanie całej bandy.
W domu ostrożnie wyjmuje wronę z kurtki i przygląda się złamaniu. W odpowiedzi ptak natychmiast łapie go dziobem za palec.
A niech cię! burczy, ledwo powstrzymując ptaka przed wyswobodzeniem się, po czym owija jej dziób ścierką.
Dzwoni do weterynarzy, ale nic z tego ptakami raczej się nie zajmują. Znajomi też nie umieją pomóc. Ale zaradny mężczyzna jest świetnym mechanikiem, więc decyduje, że poradzi sobie sam.
Najpierw urządza jej posłanie z miękkich ręczników w niskim kartonie i stawia całość na parapecie. Od razu daje jej imię Klementyna.
Przez parę godzin dłubie przy szynie: nożem i kawałkami drewna wycina niewielki rowek, skleja całość taśmą izolacyjną i ostrożnie zakłada opatrunek. Gdy kończy, ostrożnie zdejmuje szmatkę z dzioba.
Klementyna natychmiast próbuje go znów dziobnąć.
Spokojnie! uspokaja ją. Przecież chcę pomóc. Ale jeszcze trzeba cię nakarmić i napoić.
Internet mówi mu, że powinien odwiedzić sklep wędkarski i aptekę. W pierwszym kupuje robaki i larwy, w drugiej pincetę i strzykawkę. Wraca do domu i zaczyna karmienie.
Trzeba siłą otwierać dziób i ostrożnie wpychać jej robaki do środka. Wodę podaje ze strzykawki. Wrona pluje, kracze i próbuje znów dziobać, on narzeka pod nosem, ale nie przestaje się starać.
W końcu oboje są zmęczeni. Klementyna najedzona i napita, wymęczona walką i bólem, uspokaja się i zasypia. On również kładzie się spać.
Rano powtórka z rozrywki: karmienie, krakanie, upór z obu stron. Nagle zauważa za oknem dużą wronę samca który pilnie obserwuje wszystko z parapetu.
Sam nie wie czemu, postanawia otworzyć okno.
To ty pewnie mąż Klementyny? Wejdź, zobacz sam. Chcę tylko pomóc.
Duża wrona słucha człowieka, przekrzywia głowę, zerkając raz po raz na Klementynę. Wreszcie ostrożnie przeskakuje do środka i podchodzi bliżej.
Klementyna cicho skrzeczy. Wrona zwraca się gwałtownie w stronę mężczyzny, rozpościera skrzydła i donośnie kracze.
No pięknie! oburza się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty się na mnie denerwujesz?! Co to ma być w ogóle?!
Tak sobie wykrzykują pół godziny człowiek i ptak. Aż w końcu wrona chrypnie, a mężczyzna czuje się zupełnie wykończony.
Wtedy przysuwa do wrony dwie miseczki z robakami i larwami. Ani słowa, żadnych tłumaczeń.
Ptak przygląda się uważnie jedzeniu, jakby oceniał, czy dobre, po czym zaczyna jeść.
No jasne śmieje się mężczyzna. Przecież wszystko kupiłem specjalnie dla ciebie!
Najedzony samiec podchodzi do Klementyny i delikatnie poprawia jej pióra.
No patrzcie mężczyzna wzrusza się niespodziewanie. Rodzinna czułość. Nie martw się, wyciągnę twoją Klementynę z tego. Powiedz jej tylko, żeby nie dziobała i grzecznie jadła.
W nocy wrona odlatuje, ale rano znów się pojawia. Stuka dziobem w szybę, czeka, aż go wpuści, sprawdza Klementynę i zjada spokojne śniadanie.
Dzień dobry śmieje się mężczyzna. Chyba zaczynamy się rozumieć
Kiedy karmi Klementynę i przekonuje ją, żeby nie dziobała, partner wrony uważnie się przygląda i nie przeszkadza.
I wtedy nagle mężczyznę uderza błysk świadomości.
O Boże jęczy, łapiąc się za głowę. Przecież ona na mnie czeka! Nie zadzwoniłem, nie zamówiłem stolika
Łapie telefon, wybiera numer.
Przepraszam panią bardzo zaczyna szczerze i opowiada wszystko dlaczego nie zarezerwował stolika, co się wydarzyło.
Czyli jakaś tam wrona jest dla pana ważniejsza ode mnie?! oburza się kobieta.
Nie To nie tak Dla mnie to ważne. Tak po prostu wyszło
To proszę sobie żyć z tą wroną! przerywa i rozłącza się.
No i po wszystkim wzdycha ciężko do wrony. Randka się skończyła, zanim się zaczęła.
W tym momencie duża wrona wskakuje na stół tuż przed nim. Rozpościera skrzydła, wypina pierś i dumnie przemaszerowuje tam i z powrotem, jakby chciał go podnieść na duchu.
Mężczyzna uśmiecha się pod nosem.
Nie wiem, czy zrozumiałeś, co powiedziałem, ale twoje wsparcie jest widoczne. Mówisz, żeby nie zadręczać się, tylko się trzymać?
W tym momencie dzwoni domofon. Na korytarzu stoi sąsiadka z piątego piętra miła kobieta, zawsze uśmiechnięta w windzie.
Przepraszam zaczyna lekko zawstydzona. Ale pod twoimi oknami od kilku dni krąży cała chmara wron. Czy wszystko w porządku? Nic się nie stało?
Najlepiej nie opisywać, tylko pokazać wzrusza ramionami. Proszę wejść, zobaczy pani sama.
Wchodzi i zatrzymuje się zdumiona.
Coś takiego Ratuje pan wronę?
Klementynę doprecyzowuje.
To on będzie Karol! śmieje się sąsiadka.
Jej śmiech brzmi jak dzwoneczki. Mężczyzna łapie się na myśli, że dawno nie słyszał nic milszego. Patrzy na nią i czuje, że nie żal mu tej pierwszej randki.
Karol znów rozpościera skrzydła, przemyka dumnie po stole, a sąsiadka znowu się śmieje.
Od tej pory wszystko jest łatwiejsze. Karol wyraźnie polubił nową gościa gdy tylko się pojawia, zaczyna się stroić i siada blisko niej. Ona się śmieje i lekko rumieni.
Klementyna powoli ufa przestaje się bronić, zaczyna sama jeść. Wraca jej siła. Mężczyzna zostawia sąsiadce zapasowy klucz, żeby mogła doglądać ptaka, gdy go nie ma.
Z każdym dniem kobieta coraz bardziej mu się podoba. Już zamierza ją zaprosić na randkę, gdy los znów robi psikus.
Późnym wieczorem, po drugiej zmianie, wraca do domu. To wyjątkowy dzień podczas przerwy wyskoczył kupić prezent dla sąsiadki: srebrny łańcuszek z małym czerwonym serduszkiem.
Idzie z uśmiechem, wyobrażając sobie, jak go wręczy. Ale pod latarnią z ciemności wychodzą dwie sylwetki.
Dawaj portfel, telefon i zegarek! wrzeszczy jeden, wyciągając nóż.
Ściągaj kurtkę! dodaje drugi.
Nawet nie zdąża się przestraszyć.
Nagle z góry spada czarny kłąb. Rozlega się wrzask strach, ból, rozpacz. Dziesiątki dziobów atakują z niewiarygodną siłą. Stado wron odpiera napastników.
Mężczyzna biegnie do domu, a rano
W drzwiach staje sąsiadka, blada, trzęsąca się z emocji.
Boże! obejmuje go. Jesteś cały! Myślałam, że to ciebie napadli
A co się stało? pyta, gładząc ją po włosach.
W nocy cała chmara wron napadła na dwóch przechodniów. Omal ich nie zakłuli na śmierć. Leżą w szpitalu, w ciężkim stanie.
Uśmiecha się i przypomina sobie:
A ja mam dla ciebie prezent.
Ojej, po co? Nie trzeba było peszy się kobieta.
Ale gdy pokazuje jej srebrny łańcuszek z serduszkiem, kobieta uśmiecha się szeroko i całuje go w policzek.
Jakie to urocze. Dziękuję mówi, wyciągając rękę, lecz
No właśnie to ale!
Niczym czarny błysk Karol chwyta swoją zdobycz z rąk mężczyzny. Ląduje obok prawie zdrowej Klementyny i odkłada łańcuszek przy jej łapach.
Oboje wybuchają śmiechem.
Kupię nowy obiecuje.
Karol rozkłada skrzydła, wypina pierś i donośnie kracze Krrra!. Klementyna delikatnie łapie łańcuszek i chowa go w swoim kartonie.
A mężczyzna i kobieta całują się na progu.
I co z tego?
To po prostu sprawa rodzinnaZa oknem wstaje świt, niebo przecięte jest lotem wron. Karol podnosi głowę, raz jeszcze donośnie kracze, jakby wyśpiewywał najpiękniejszą pieśń zwycięskiego stada. Klementyna prostuje skrzydła, z wdzięcznością patrząc na swoich opiekunów człowieka i jego sąsiadkę.
Oboje patrzą przez chwilę w milczeniu na wrony sunące nad osiedlem dzikość splata się tu z czułością, miasto oddycha życiem, a wieczorne niepokoje odeszły. Mężczyzna czuje, jak w jego sercu zostaje coś więcej niż wdzięczność nowy początek, niosący nadzieję, której nie spodziewał się znaleźć na własnym, szarym progu.
On i kobieta stoją zahipnotyzowani wspólnym śmiechem i bliskością. W powietrzu czuć świeżość i obietnicę, a małe serduszko na łańcuszku połyskuje w skrzynce Klementyny niczym talizman ofiara dawnych lęków, znak nowych ścieżek.
Wreszcie wychodzą z mieszkania, przekraczając próg razem. Karol obserwuje ich przez okno, a gdy znikają za rogiem, przez chwilę wydaje się, że całe stado kracze z aprobatą.
Na czwarte piętro powraca spokój niezniszczalny, zwyczajny i przez to najcenniejszy. Na parapecie, tam gdzie wszystko się zaczęło, Klementyna tuli się do Karola. Oboje wiedzą, że czasem wystarczy jeden zbłąkany ptak, by przypomnieć, jak wiele piękna drzemie w codzienności jeśli tylko się na nie odważysz.
