Trzy lata małżeństwa… a każdej nocy jej mąż spał z własną matką. Pewnej nocy poszła za nim… i odkryła prawdę, która odebrała jej dech.
Agata i Marek są małżeństwem od trzech lat. Dla znajomych wydają się idealną parą. Marek jest uprzejmy, pracowity, troskliwy. Jednak Agatę coraz bardziej niepokoi jego dziwna nocna rutyna.
Co noc, gdzieś około północy czy pierwszej w nocy, Marek delikatnie wyślizguje się z jej objęć i wychodzi z sypialni. Kieruje się do pokoju swojej mamy, pani Haliny, która mieszka razem z nimi. Tam spędza całą noc, wracając do Agaty dopiero nad ranem.
Pierwszy rok starała się to zrozumieć.
Mama nie może spać tłumaczył Marek i potrzebuje towarzystwa.
W drugim roku w Agacie zaczęły narastać wątpliwości.
Czy on jest przesadnie przywiązany do mamy? Czyżby był typem syneczka mamusi?
Po trzecim roku Agata była już zżerana przez zazdrość i coraz większą podejrzliwość. Miała wrażenie, że Marek kocha swoją mamę bardziej niż ją. Czuła, jakby w ich małżeństwie była trzecia osoba.
Dlaczego śpisz tam, a nie ze mną? zapytała w końcu pewnej nocy. Jestem twoją żoną! Powinieneś być ze mną. Co robicie tam zamknięci przez całą noc? Gadacie do rana?
Agata, proszę, zrozum… odpowiedział Marek, ledwo przytomny, z podkrążonymi oczami. Mama jest chora. Potrzebuje mnie.
Chora? Jakoś rano wygląda na całkiem zdrową. Je, ogląda telewizję… To tylko pretekst, żeby nie spać ze mną!
Marek nie odpowiedział. Tylko spuścił głowę i wyszedł po cichu z pokoju.
Oszołomiona złością Agata podjęła decyzję: musiała dowiedzieć się prawdy, więc postanowiła go śledzić.
Gdy nadszedł środek nocy, Marek jak zwykle delikatnie wstał. Myślał, że Agata śpi, ale ona była czujna i obserwowała.
Wyszedł z pokoju.
Agata odczekała kilka chwil, po czym, na bosaka, ruszyła w ślad za nim.
Zatrzymała się przed drzwiami do pokoju pani Haliny, które były lekko uchylone.
Zajrzała do środka.
Była gotowa na awanturę. Gotowa na pretensje.
Ale widok, który zobaczyła, zamarł jej sercu.
W środku, w półmroku, pani Halina w dzień spokojna, poukładana starsza pani leżała ostrożnie przywiązana miękkimi tkaninami do łóżka. Miotała się bezradnie, oczy miała szeroko otwarte ze strachu, ciało spocone, z ust wyciekała piana.
Wynocha! Nie dotykajcie mojego dziecka! Nie zabierajcie mi syna! krzyczała ochrypłym, słabym głosem.
Marek próbował ją przytrzymać, by nie zrobiła sobie krzywdy. Jego ręce były podrapane, pogryzione, całe w siniakach.
Ciii mamusiu, to ja, Marek. Jesteś bezpieczna szeptał, głaszcząc ją po plecach.
Kłamiesz! To nie Marek! Marek nie żyje! Zamordowaliście go! wrzasnęła, wbijając mu zęby w ramię.
Marek zacisnął powieki z bólu, ale nie puścił jej. Nie złościł się.
Agata widziała łzy spływające po twarzy męża, gdy znosił wszystko, co robiła mu własna mama.
Po chwili pani Halina zwymiotowała na ubranie Marka. Ostro-kwaśny zapach rozszedł się po pokoju. Ale Marek, zamiast uciec, sięgnął po ściereczkę, delikatnie przetarł matce twarz, potem oczyścił swoje ubranie. Zmienił jej pieluchę.
Agacie trzęsły się ze wzruszenia nogi musiała się oprzeć o framugę.
Dopiero po prawie godzinie pani Halina się uspokoiła i na krótką chwilę odzyskała świadomość.
M-Marek…? zapytała słabym głosem.
Tak, mamusiu. To ja.
Pani Halina dotknęła twarzy syna, zobaczyła rany.
Synku… znowu ci zrobiłam krzywdę? Przepraszam… nie chciałam… szlochała. Idź już do Agaty. Ona biedna, zaniedbujesz ją przez mnie.
Marek pokręcił głową, poprawiając jej kołdrę.
Nie, mamusiu. Zostanę tutaj. Nie chcę, żeby Agata widziała cię w takim stanie. Nie chcę, by się bała, by musiała to wszystko sprzątać. To moja mama, ja muszę się tym zająć, niech ona spokojnie sobie odpoczywa.
Ale syneczku… już ledwo stoisz na nogach…
Dam radę, mamusiu. Kocham was obie. Was muszę chronić. Agatę za dnia… ciebie nocą.
Wtedy Agata się rozkleiła.
Otworzyła szeroko drzwi i weszła do środka.
Agata? wystraszył się Marek i próbował zakryć zabrudzone ubranie. Co tu robisz? Wróć do sypialni… tu brzydko pachnie…
Agata nie odpowiedziała. Podeszła, uklękła i objęła męża w pasie płacząc.
Przepraszam… szlochała. Przepraszam, Marek… źle cię oceniłam… a ty dźwigasz to wszystko sam…
Spojrzała na panią Halinę, która patrzyła na nią ze wstydem.
Mamo… powiedziała, ujmując jej rękę. Dlaczego mi nie powiedzieliście? To przecież demencja i zespół zachodzącego słońca, prawda? (przypadłość pogarszająca się po zmroku).
Nie chcieliśmy cię obciążać, córeczko wyszeptała starsza pani. Pracujesz tyle, nie chciałam być dla was ciężarem.
Ależ nie jesteś odparła zdecydowanie Agata.
Wstała, przyniosła ciepłą wodę i ręcznik. Sama starannie zmyła brud z ramion Marka i twarzy teściowej.
Marek powiedziała, myjąc go trzy lata nosiłeś to sam. Od dzisiaj jesteśmy w tym razem. Jestem twoją żoną. Na dobre i na złe… a to oznacza również opiekę nad mamą.
Ale Agata
Żadne ale. Będziemy się zmieniać albo zatrudnimy pielęgniarkę. Nigdy więcej nie będziesz w tym sam.
Marek objął żonę. Po raz pierwszy od lat poczuł ulgę. Ciężar noszony przez tyle czasu stał się lżejszy.
Od tej pory choroba pani Haliny już nie była tajemnicą. Zaczęli działać razem. Agata zrozumiała, że miłość to nie tylko piękne chwile, ale przede wszystkim obecność w najtrudniejszych momentach.
Nie było już zazdrości.
Pozostał tylko szacunek i głębsza miłość do mężczyzny, który potrafi poświęcić swój spokój i znieść ból, by chronić ukochane kobiety.
