Dziadowskie troski
Jan Kowalski owdowiał pół roku temu. Pierwszy palący ból odszedł, schował się gdzieś pod serce i utkwił tam jako ostry, lodowaty odłamek, topniejący tylko w najmniej odpowiednich chwilach. Kiedy któryś z sąsiadów pytał przy spotkaniu: „No i jak tam, Kowalski, samotnie teraz?” – w oczach staruszka błyskała ta ukryta tęsknota.
„Słabnący jestem, dawniej tak nie bywało – myślał Kowalski i w duchu sam sobie odpowiadał – Ale i nieszczęścia takiego nie było…”
Od młodości mieszkał na wsi. Przeszedł na emeryturę, myślał, że wreszcie będzie miał dość wolnego czasu. Lecz po stracie żony czas jakby się zatrzymał, a Kowalski nie wiedział, co z nim zrobić. Wszystko wydawało się bezcelowe… Chyba że modlitwa w kościele.
Córka wyszła za mąż i zamieszkała w mieście, a wnuk Staś miał niedługo iść do szkoły. Na początku lata przyjechali do niego z wizytą – Marysia z mężem i synkiem.
„Tato, przywiozłam ci wychowawcze wyzwanie – zaczęła Marysia, wskazując na Stasia – Dotąd był dzieckiem, mama się nim opiekowała, a teraz twoja kolej. Trzeba z niego zrobić prawdziwego mężczyznę.”
„A ojciec go nie uczy?” – zainteresował się Kowalski.
„Ojciec w życiu młotka w ręku nie trzymał. Wiesz przecież – Krzysiek to muzyk. Akordeon to jego żywioł. Zimą Stasia zapiszemy do szkoły muzycznej. Może trafi do klasy taty – odparła Marysia. – Ale wychowanie powinno być wszechstronne. Więc pomóż. Chcę, żeby mój syn był też trochę taki jak ty: złotą rączką i pracowitym.”
Jan Kowalski uśmiechnął się i spojrzał na wnuka.
„No dobrze, Marysiu. Niech będzie. Nauczę go, co umiem. Póki żyję…”
„Przestań, tato – przerwała córka. – Będziemy żyć długo i szczęśliwie. A ze Stasiem – pomóż.”
Tego samego dnia dziadek zabrał wnuka do swojej warsztatowej przybudówki. Obejrzeli warsztat, półki z narzędziami i zaczęli urządzać kącik dla Stasia.
Specjalnie dla chłopca dziadek przerobił stary biurko, skracając nogi i pokrywając blat blachą. Potrzebne były też małe narzędzia – dostosowane do dziecięcych rąk.
Zawiesił półkę nad warsztatem Stasia i ułożył tam najmniejsze przybory: młoteczki, śrubokręty, małe kombinerki, miniaturkę piły i szczypce. W okrągłych, metalowych pudełkach po landrynkach z czasów młodości dziadka znalazły się gwoździe różnych rozmiarów.
Staś był zachwycony i nie odstępował dziadka, ciągle pytając – do czego służy to i tamto. Marysia ledwo namówiła ich na obiad, po którym znów wrócili do „męskich zajęć”.
„No to zaczęliśmy – powiedział pod wieczór dziadek. – Na dziś dość. Jutro rano idziemy na ryby, więc trzeba przygotować wędki i wcześnie spać.”
Tak mijały szczęśliwe letnie dni. Marysia z mężem zauważyli, że ojciec ożył, znów miał prostą postawę i błysk w oku.
„No, Marysiu – dziwił się po cichu Krzysiek – choć nauczycielka z ciebie, dobrze wymyśliłaś. I synowi dobry przykład, i ojca ożywiłaś…”
„Każdy potrzebuje uwagi – i duży, i mały – cicho odparła Marysia. – Nie można pozwolić, żeby tato się załamał. Będziemy teraz częściej przyjeżdżać. Dzięki Bogu, że Staś mu pomaga. Inny może by tylko butelkę widział jako lekarstwo. A tu – wnuk jak jasne słońce. I dobrze. Zawsze wiedziałam, że mój tata to mądry człowiek…”
Wzdychała i szła do ogrodu, tak jak robiła to jej mama. Ogród i sad musiały być zadbane, jak za jej czasów, żeby ojciec nie czuł, że wszystko się rozpada bez niej.
Wkrótce skończyły się wakacje Marysi, wróciła do miasta, a Krzysiek i Staś zostali u dziadka, pomagając mu we wszystkim.
Lecz nadeszła jesień i Staś miał iść do pierwszej klasy. Z tej okazji zaproszono Jana Kowalskiego do miasta – na rozpoczęcie roku szkolnego. Dumnie prowadził wnuka za rękę. W garniturze i krawacie, których nie zakładał od lat, stał na uroczystości i wzruszał się. Gdy zabrzmiał hymn, dziadek wyprostował się i ścisnął dłoń Stasia…
Wtedy Jan Kowalski postanowił nie poddawać się, dać z siebie wszystko, by wychować wnuka, pomóc córce…
Po powrocie do domu, wieczorem usiadł przy stole i położył przed sobą czystą kartkę. Jak pierwszoklasista, który dawno nie pisał, wziął długopis i zaczął spisywać plan prac na następne lato, gdy przyjedzie Staś.
Na liście znalazło się wiele rzeczy: budowa placu zabaw, zamontowanie huśtawki, drążka, stolika i ławek, piaskownicy. Na wielkiej topoli przy drodze dziadek postanowił zawiesić linę, wspominając własne dzieciństwo… Do tego trzeba było jeszcze naprawić pomost nad rzeczką.
Lista rosła z każdym dniem, stawała się dłuższa i ciekawsza. Na stole pojawiła się druga kartka – „rachunki”. Tam staruszek zapisywał wydatki na materiały: deski, złączki, liny, farbę, piasek. Okazało się, że jest co robić! Trzeba tylko zdążyć przed zimą, przed śnieżycami przywieźć materiały, a zimą w warsztacie przygotować elementy, by wiosną zabrać się do budowy.
Teraz Jan Kowalski miał zajęcie – wstawał wcześnie i, jak dawniej, spisywał na kartce codzienne zadania, by je wykonać.
Wnuka przywożono często – na święta, weekendy, wszystkie ferie. Dom Kowalskiego ożywał, Marysia myła podłogi, piekła ciasta, prała firanki.
A dziadek, Krzysiek i Staś majsterkowali, naprawiali, chodzili do sauny i jeździli na nartach do lasu.
Na Dzień Ojca Marysia dała wszystkim trzem mężczyznom mundury w kamuflażu. Co za radość! Zbliżał się też Dzień Kobiet.
„A tobie co dać, córeńko?” – dopytywał się Kowalski.
„Nie krępuj się, dla ciebie wszystko – dodał Krzysiek. – Jesteś naszą jedyną i najukochańszą.”
„Jedyną?…” – Marysia uśmiechnęła się. – „To w takim razie będzie niespodzianka. Wkrótce nasza rodzina się powiększy, kochani… Jeszcze nie wiem kto… Ale możliwe, że dziewczynka.”
Chwila zaskoczenia przy stole zamieniła się w radosne okrzyki. Marysię zaczęto całować i ściskaćPrzyszła wiosna, a w domu Kowalskich rozlecieli się jak wróble, przygotowując wszystko z zapańciem, bo przynajmniej kawałek życia znowu miał na nowo rozkwitnąć.
