To twoja wina! zaciśniętymi ustami teściowa obserwowała, jak Justyna zmywa naczynia. W sąsiednim pokoju trzyletnia Zuzia zanosiła się kaszlem.
Gdybyś pilnowała dziecka, gdybyś w porę zwróciła uwagę na kaszel, nie leczyła byle czym
Leczyłam tym, co przepisał pediatra próbowała się tłumaczyć Justyna.
A trzeba było antybiotyk! Teraz będziesz robić zastrzyki, jak matka-kwoka. Wychowało się bezmózgie pokolenie! Nic nie potrafią! O niczym nie myślą! Nawet o własnych dzieciach. A ja twojego Pawła w dzieciństwie
Justyna zakręciła kran i czym prędzej opuściła kuchnię. Łzy dławiły jej gardło. Już od pięciu lat w tym domu była winna absolutnie wszystkiemu. Głupia. Zawsze się myli. Największym błędem była wiara w Pawła i zgoda na tymczasowe zamieszkanie z jego rodzicami dopóki nie będziemy mieli własnego mieszkania.
To przyszłe mieszkanie istniało tylko jako wykopany dół na dzierżawionej działce. Budowa od lat stała w miejscu. Zdaniem Pawła przez Justynę, która urodziła dzieci jedno po drugim, kierując się wyłącznie własną zachcianką i bez jego zgody.
Wszystkie rozmowy o wynajmie kończyły się krótko:
Nie będę płacił obcym za powietrze.
Justyna wzdychała, proponowała inne rozwiązanie:
Może kupimy domek za świadczenia rodzinne? Są i rządowe, i samorządowe dodatki
Na jaki domek to starczy? Kupimy ruinę? Twój kapitał pójdzie na budowę. Teraz lato się zbliża i
Lato przyszło, a budowa, jak stała, tak stała. Justyna nie kwapiła się do inwestowania pieniędzy. I tak żyli…
Paweł, zostaniesz z Zuzią, gdy ja pójdę po Janka do przedszkola? wybiegła naprzeciwko męża. Paweł z niechęcią zdejmował buty:
A jeśli jej temperatura wzrośnie?
Paweł, tylko pół godziny.
Nie, nawet mnie nie proś. A jeśli coś się stanie…
Mąż pozostał nieugięty. Justyna w milczeniu ubrała córkę. Do przedszkola raptem kilometr. Zuzia zaczerpnie świeżego powietrza…
Mówiłem ci, żebyś dziś Janka do przedszkola nie prowadziła. Zostałby w domu. Tobie tylko zależy, żeby się dzieci pozbyć, burknął za nią Paweł.
Sama sobie winna uśmiechnęła się gorzko Justyna.
Wieczorem siedziała przy laptopie, podczas gdy dzieci bawiły się w drugim pokoju.
Pracujesz? zajrzał jej przez ramię mąż. Kiedy będzie kolacja?
Justyna zatrzasnęła laptop.
Znowu oglądałaś mieszkania? podejrzliwie zapytał Paweł. Zaraz się wybudujemy, to wszystko bez sensu.
Justyna kiwnęła głową.
Mamo, moja wieża się nie buduje! I… i to twoja wina! wybuchnęła od progu Zuzia, zalewając się łzami.
No właśnie, mama ci nie pomaga budować wieży, leń jeden podchwycił Paweł z zadowoloną miną.
A Justyna spojrzała na nich i zrozumiała, że miara się przebrała. Już nawet córce przeszkadza. We wszystkim i zawsze winna…
Następnego ranka Janka do przedszkola nie zaprowadziła.
Teściowa zaciśniętymi ustami patrzyła, jak synowa szykuje dzieci po śniadaniu, ale pytań nie zadawała.
Jedziemy do przychodni rzuciła Justyna, już przyzwyczajona do tłumaczeń.
Wrócili późno, tłumacząc się wyjazdem do laryngologa. Dzieci śmiały się i szeptały podekscytowane. Justyna uciszała je srogim szeptem.
Tato, wiesz gdzie dziś byliśmy? wybiegła do ojca Zuzia.
Gdzie?
Nie powiem posmutniała pod surowym wzrokiem matki.
Nie powie potwierdził poważnym głosem Janek To niespodzianka na twoje urodziny.
…A następnego dnia Justyna zniknęła razem z dziećmi.
Zauważono to dopiero wieczorem, gdy Paweł wrócił z pracy.
Mamo, co na kolację?
Zapytaj Justynę. Wyszła rano z dziećmi i do tej pory nie wróciła. Usmażę ci jajecznicę, skoro żona się tobą nie zajęła.
Może są w przychodni… zamyślony Paweł wszedł do pokoju. Czysto, posprzątane Justyna zawsze dbała o porządek ale czegoś brakowało. Paweł usiadł na kanapie i dopiero wtedy zrozumiał: brakowało metrowego pluszowego kota Zuzi, który zawsze leżał wśród poduszek. Przecież do przychodni zabieranie śpiącej zabawki nie miało sensu, ani córka nigdzie go nie wynosiła.
Podniósł się, przeszedł po pokoju, zerknął do szafy i zamarł. Na jednym wieszaku smętnie wisiał zimowy płaszcz. Reszty rzeczy Justyny nie było. Dziecięce ubrania i zabawki również zniknęły.
Mamo! Mamo, Justyna odeszła! jeszcze nie mogąc uwierzyć, podzielił się nowiną z matką. Ta tylko machnęła ręką, wciąż mieszając na patelni:
Gdzie by miała pójść, głupia.
Jednak poszła. Mamo, sama zobacz, zabrała rzeczy, szafa pusta.
I dzieci zabrane? Dzwoń do niej, prędko jęknęła teściowa, zostawiając jajka. Po chwili bezradnie wpatrywała się w pustą szafę, narzekając na głupotę Justyny i niesprawiedliwość losu, bo od takich mężczyzn nie odchodzi się po dobroci, to pewnie rozum jej się pomieszał.
Paweł dzwonił, ale telefon był wyłączony.
Mamo, jak nie zauważyłaś, że wynosi rzeczy? To nie była jedna torba.
Byłam w sklepie… Justyna oszalała, trzeba jej odebrać dzieci.
Jak odebrać? Gdzie? Ty z nimi zostaniesz?
Nie, przecież jest przedszkole.
A wieczorami? W weekendy? Jak zachorują?
Nianię wynajmiesz.
Wiesz, ile kosztuje niania?
To wtedy do domu dziecka. Na chwilę.
Paweł złapał się za głowę.
Jajecznica się spaliła. Za oknem zasnuwał się zmrok. Matka i syn siedzieli w kuchni, zastanawiając się co dalej.
Czego jej brakowało, no czego? jęknął Paweł Tak po prostu odejść, nawet nic nie powiedzieć. Może kogoś znalazła?
Kto by ją chciał?
Jak ona sobie poradzi? Przecież pracy nie ma.
Mówiłam ci, że świadczenia na dzieci trzeba było wkładać w budowę. Wszystko przepadło razem z Justyną. Kupi sobie norę i będzie tam siedzieć.
Wróci, gdzie pójdzie? Tydzień pogłoduje i wróci… spekulował niepewnie Paweł.
A ty tak od razu przyjmiesz ją z powrotem? Nie! Pokazać jej trzeba, że ty tu rządzisz, że decyzje twoje najważniejsze. Przyjdzie z płaczem, każ ją przeprosić, niech się upokorzy. I dzieci jej odbierz, żeby wiedziała, że nic nie znaczy. Jeszcze wywijać ogonem będzie…
Matka snuła swoje wywody, a Paweł poszedł spać głodny. Był pewny, że Justyna wróci za parę dni i przeprosi za swoje zachowanie. Szukać jej nie miał zamiaru.
Zamiast żony przyszedł list. Polecony, z potwierdzeniem odbioru. Informował, że Justyna Cegielska jednostronnie złożyła pozew o rozwód.
Mamo, tu jest napisane, że muszę iść do sądu poinformował Paweł.
Nie idź. Bez twojej zgody nie rozwiążą małżeństwa. Znowu coś wymyśliła. Próbowałeś jej szukać?
Nie.
No to szukaj. Szukaj i przekonaj ją, żeby wróciła. Sąsiedzi plotkować zaczną. Powiedziałam, że Justynę z dziećmi na wypoczynek wysłaliśmy, a tu tak wyjdzie na jaw. Będą się śmiali.
Sama wróci…
Paweł, skoro złożyła pozew, to już nie wróci. Trzeba szukać. Kwiaty kupisz, przeprosisz matka była już gotowa zmienić strategię.
Za co? Paweł się oburzył.
Z czasem dojdziecie, za co.
…Justyna znalazła się przypadkiem. Paweł zobaczył ją, idąc po pracy do sklepu z listą zakupów od matki.
Szesnasta, centrum miasta. Justyna z dziećmi, jakby nigdy nic, spacerowała po rynku. Paweł musiał gryźć się w język, by nie podbiec i nie nawrzeszczeć. Trzymał się z daleka, obserwując ukradkiem.
Szli przez park, pili sok, śmiali się. Justyna wyglądała na spokojną i szczęśliwą. Nie zamierzała ani głodować, ani uciekać z podkulonym ogonem do domu.
A po rozwodzie jeszcze jej będę płacić alimenty na dwoje dzieci, przeraził się Paweł.
Dogonił ich pod blokiem. Musiał się spieszyć, by ich nie zgubić.
Janek, Zuzia, co u was? Tęskniliście za tatą?
Dzieci natychmiast schowały się za matką. Janek cicho zapytał:
Mamo, wrócimy do babci?
Nie, synku…
Ustawiłaś go przeciwko mnie? warknął Paweł. Odeszłaś bez słowa. Czego ci brakowało? Miałaś jak u Pana Boga za piecem. I jeszcze pozew o rozwód! Kogoś sobie znalazłaś? Myślisz, że znów na cudzym karku wygodnie usiądziesz? Niewdzięczna. Dzieci ci zabiorę, rozumiesz?
Justyna uśmiechnęła się delikatnie:
Zaczekaj tu, przyniosę ich rzeczy.
P-po co?
Bo co, bez rzeczy zabierzesz? Zuzia bez kota nie uśnie, sam wiesz.
Ty Ty sobie żartujesz! zaperzył się Paweł. Jeszcze ci pokażę!
Justyna odsunęła się krok w tył. Wokół zwolniło tempo kilku ciekawskich sąsiadów.
Chodź, pokaż, gdzie mieszkasz rzucił w stronę drzwi wejściowych. Justyna pokręciła głową.
Idź, Pawle, spotkamy się w sądzie.
Nic ode mnie nie dostaniesz: ani mieszkania, ani działki, dom budowałem za swoje! Nie ma tam twojego!
Justyna patrzyła w jego roztrzęsioną, nienawistną twarz i nie mogła pojąć, jak tak długo nie widziała, z kim żyje. Pięć lat łudziła się, czekając na cud…
Może wezwać policję? zapytała nowa sąsiadka Justyny, czterdziestoletnia kobieta.
Po usłyszeniu słowa policja Paweł spokorniał, rzucił na odchodne:
No to żyj jak chcesz. Sama tego chciałaś!
Justyna zaśmiała się. Cicho. Swobodnie. Objęła dzieci i poszli do domu. Może był to tylko wynajęty kąt na obrzeżach miasta, ale pierwszy raz od pięciu lat Justyna naprawdę czuła się gospodynią. To ona decydowała, co dziś ugotują, na jak długo wyjdą na spacer, kiedy posprzątają. A mąż o pracę się nie musiał martwić Justyna od lat robiła strony na zlecenie przez internet, uczyła się po nocach, gdy dzieci spały, bo doskonale wiedziała, że jej cierpliwość kiedyś się skończy
Potem przyszedł rozwód. Paweł, zgodnie z radą matki, nie stawił się w sądzie. Rozprawę przekładano kilka razy, a po paru miesiącach listonosz przyniósł oficjalne potwierdzenie: małżeństwo rozwiązano bez jego obecności.
Na urodziny syna nie przyszedł, tłumacząc, że przecież płaci alimenty. Kilka miesięcy później Justyna w końcu kupiła małe, dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach miasteczka i wyprowadziła się tam z dziećmi.
Od znajomych usłyszy, że Paweł szuka szczęścia z innymi kobietami, lecz żadna długo przy nim nie zostaje.
A tylko w nocnych koszmarach Justyna jeszcze nie raz usłyszy pogardliwy głos byłego męża: to wszystko twoja wina…
