Ty sama ją do nas wprowadziłaś.
Krzysiek, naprawdę jesteś skarbem! Facet, który rozumie się w samochodach i w kuchni, to rzadkość. Przyjaciółko, masz ogromne szczęście z mężem, powiem ci.
Wiktoria odsunęła się w fotel, wyświetlając śnieżnobiały uśmiech. Alicja przejęła spojrzenie, które przyjaciółka rzuciła na jej męża, i coś nieprzyjemnego zadrżało pod żebrami. Zaraz potem jednak powstrzymała się: bzdury, po prostu nowa w mieście, próbuje się wpasować w grupę.
Wiktoria pojawiła się w ich życiu miesiąc temu. Nowa znajoma wydawała się miła, trochę zagubiona w nieznanym mieście. Jak mogłaby jej nie pomóc?
Nie schlebiaj mu, zaśmiała się Alicja do męża. Krzysiek nauczył się gotować barszcz dopiero po siódmym roku małżeństwa.
Ale jaki to barszcz! Wiktoria pochyliła się, dotykając łokcia Krzysztofa. Za takiego kucharza wyszłabym za mąż.
Krzysiek zamruczał, zadowolony, rozkładając ramiona. Alicja zauważyła, że jego uszy zaczęły różowo przybrać pewny znak, że komplement trafił w punkt.
No, starałem się.
Pierwsza wizyta Wiktorii przedłużyła się do późnego wieczora. Zachwycała się remontem w mieszkaniu, zdjęciami dzieci, kolekcją płyt Krzysztofa. Do każdej tematyki znajdowała pretekst, by znów zwrócić się właśnie do niego. Krzysiek, skąd to wziąłeś?, Krzysiek, jaki masz gust!, Krzysiek, opowiedz więcej.
Alicja nalewała herbatę i uważnie obserwowała. Wiktoria siedziała zbyt blisko jej męża. Głośno śmiała się z jego niewesołych żartów. Dotykała jego ręki, kiedy mówiła.
Mamo, kim jest ta ciotka?
Szymon, dwunastoletni syn, zajrzał do kuchni, gdy Alicja myła naczynia po wyjściu gości.
To moja przyjaciółka. Nowa.
Trochę dziwna. Ciągle wpatrywała się w tatę.
Alicja zatrzymała się z talerzem w ręku. Gdyby nawet dwunastoletni zauważył
To ci się zdaje, powiedziała synowi.
Powtarzała to sobie tygodniami. Zdaje się. Przesadza. Wiktoria po prostu jest otwarta, towarzyska.
Znajoma pojawiała się raz po raz. Raz przybiegła po przepis, innym razem przyniosła bilety na wystawę, które niespodziewanie dostała, innym razem po prostu przeszła obok. Za każdym razem Krzysiek był w domu. Za każdym razem Wiktoria rozkwitała w jego obecności.
Jesteś wyjątkowy, Krzysiek, nie taki jak inni, mówiła, siedząc w kuchni. Alu, skąd go wyrwałaś? Takich mężczyzn z ognistym sercem nie znajdziesz.
Poznaliśmy się w metrze, odpowiedziała Alicja spokojnie. piętnaście lat temu, na schodach ruchomych.
Romantycznie!
Wiktoria klasnęła w dłonie, Krzysiek się uśmiechnął, a Alicja zmusiła się do uśmiechu.
Po jednej z wizyt mąż zatrzymał się w korytarzu, odprowadzając gościę. Alicja usłyszała ich przytłumione chichy za drzwiami.
Co tak długo? zapytała, gdy Krzysiek wrócił.
Opowiadała żart. Był zabawny.
Hmm.
Nie rozwinęła tematu. Bała się wyglądać na zazdrosną histeryczkę
Wszystko zmieniło się po dwutygodniu. Telefon Krzysztofa leżał na stoliku, ekran w górze, gdy mąż brał prysznic. Alicja nie zamierzała patrzeć. Po prostu przeszła obok, a ekran rozbłysł od przychodzącej wiadomości.
Tęsknię. Jesteś przystojny i ciekawy rozmówca. od Wiktorii.
Alicja usiadła na skraju łóżka. Ręce same sięgnęły po telefon. Znała hasło nigdy nie chowali od siebie nic.
Korespondencja ciągnęła się już tygodniami. Wiktoria narzekała na samotność, na trudności w nowym mieście, na to, jak szczęśliwa, że spotkała tak rozumnego człowieka jak Krzysiek.
A Krzysiek odpowiadał. Wspierał. Pisał, że jest wspaniała i na pewno znajdzie szczęście. Wysyłał emotikony. Mnóstwo emotikonów
Alicja odłożyła telefon. Z łazienki dochodziło pluskanie wody i fałszywe gwizdy mąż był w znakomitym nastroju.
Krzysiek.
Wyszedł z łazienki, osuszając głowę ręcznikiem. Zobaczył twarz żony i zamarł.
Co się stało?
Widziałam twoją rozmowę z Wiktorią.
Chwila. Krótka, ale wystarczająca.
Ach, to nic szczególnego, Alu.
Nic szczególnego?
Ona po prostu towarzyska. Samotna dziewczyna w nieznanym mieście. Samoź to ty ją do nas wprowadziłaś.
Alicja patrzyła na męża, szukając w jego twarzy choć odrobinę winy. Krzysiek wydawał się naprawdę zaskoczony.
Zazdrościsz? Na serio? Mamy dwanaście lat razem, dwójkę dzieci, a ty zazdrościsz swojej przyjaciółki przez kilka emotek?
Ona flirtuje z tobą.
Ona tak mówi do wszystkich. Przesadzasz.
Alicja chciała się bronić. Chciała powiedzieć, że normalne przyjaciółki nie piszą mężom po zmroku, nie nazywają ich przystojniakami, nie tęsknią. Ale Krzysiek już miał na sobie koszulkę i wyszedł z sypialni.
Wiktoria nie odpuszczała. Wręcz przeciwnie pojawiała się częściej. Teraz zawsze miałaby pretekst: posiedzieć z dziećmi, gdy Alicja w pracy, ugotować kolację, gdy Alicja się spóźniała. Maria, ośmioletnia córka, z zachwytem opowiadała o nowej ciociu Wiktorce, która piecze pyszne naleśniki i pozwala oglądać kreskówki do późna.
Po prostu chciałam pomóc, mówiła Wiktoria niewinnym spojrzeniem. Ciężko ci samemu.
Mam męża.
Oczywiście, oczywiście. Krzysiek to wspaniały ojciec. Macie szczęście, że się spotkaliście.
Coś w tych słowach brzmiało sztucznie i nieprawdziwie. Dwuznacznie. Alicja nie potrafiła dokładnie określić, co to było, ale ciężar pozostał.
Krzysiek nie rozstawał się już z telefonem. Niósł go do toalety, kładł pod poduszką nocą, chwytł przy każdym dźwięku powiadomienia. Przy kolacji coraz rzadziej włączał się w rozmowy oczy przyklejone do ekranu, wargi od czasu do czasu rozciągał uśmiech.
Tato, słuchasz mnie?
Szymon powtórzył pytanie trzykrotnie, zanim Krzysiek odrywał się od telefonu.
Co? A, tak, synku. Oczywiście. Co tam?
Mówiłem o zawodach pływackich. Przyjdziesz?
Z pewnością. Kiedy?
W sobotę. Mówiłem ci już trzy razy.
Krzysiek poczuł się winny, pogłaskał syna po głowie i znów wpadł w telefon. Alicja milcząco zbierała talerze. Szymon patrzył na ojca z żalem. Maria dłubła w kotlecie, nie rozumiejąc, dlaczego przy stole tak cicho.
Flirt stawał się coraz otwarty. Wiktoria nie chowała się już za niewinnymi komplementami. Dotykała Krzysztofa przy każdej okazji poprawiała kołnierzyk, zdmuchiwała niewidzialny pył z ramion, chwytała go za rękę, gdy się śmiała. Patrzyła mu w oczy zbyt długo. Lizała wargi, patrząc na niego.
Alicja obserwowała to przedstawienie z kąta własnej kuchni. Wiktoria zachowywała się tak, jakby Alicji nie było. Albo jakby była jedynie irytującą przeszkodą, którą można zignorować.
Krzysiek, pokażesz mi ten program na komputerze? Do obróbki zdjęć. Obiecałeś.
Teraz?
Dlaczego zwlekasz?
I poszli do gabinetu Krzysztofa, zamykając za sobą drzwi
Tego dnia Alicja postanowiła zrobić mężowi niespodziankę. Przygotowała jego ulubiony obiad faszerowane papryki, które nigdy nie odmawiał, sałatkę z krewetkami spakowała wszystko w pojemnik i pojechała do jego pracy.
W biurze było cicho. Przerwa obiadowa, większość pracowników poszła do kawiarni. Sekretarka przy recepcji skinęła głową na Alicję znali ją.
Krzysztof Andrzejewicz, proszę. Tylko
Alicja nie dokończyła. Przeszła korytarzem do gabinetu męża. Drzwi były lekko uchylone.
Popchnęła je i zatrzymała się w progu.
Krzysiek siedział na skraju biurka. Wiktoria stała między jego rozstawionymi kolanami, obejmując go rękami. Całowali się. Głęboko, żarliwie, jakby nie po raz pierwszy.
Pojemnik z jedzeniem wyślizgnął się z dłoni Alicji i spadł na podłogę, rozbijając się o podłogę. Oboje odskoczyli od siebie. Wiktoria wyglądała bardziej zirytowana niż zawstydzona. Krzysiek zbledł.
Alicjo to nie to, co myślisz.
Nie to?
Usłyszała własny śmiech suchy, pęknięty.
Alicjo
Powiedz, Krzysiek. Wyjaśnij. Jak ona przypadkiem wpadła ci na klatę?
Wiktoria demonstracyjnie poprawiła bluzkę i wzięła torebkę z krzesła.
chyba pójdę.
Stój.
Alicja stanęła jej na drodze. Wiktoria patrzyła na nią wyzywająco bez żalu, bez winy.
Wiedziałaś, że jest zamężny. Jeździłaś w moim domu, jadłaś przy moim stole, bawiłaś się z moimi dziećmi.
Dorośli sami odpowiadają za swoje czyny.
Wiktoria wzruszyła ramionami i odeszła, stukając obcasami. Przy drzwiach odwróciła się:
Zadzwoń, kiedy będziesz wolny, Krzysiek.
Alicja odwróciła się do męża. Dwanaście lat. Dwanaście piekielnych lat budowała tę rodzinę. Noce bez snu z noworodkami na rękach. Jego awanse, które świętowali razem. Remont, który trwał trzy lata. Wakacje nad morzem, gdzie Maria po raz pierwszy sama popłynęła. Świąteczne choinki. Urodziny. Choroby dzieci. Wszystko to stało się niczym.
Krzysiek, jestem winna. Wiem. Ale możemy to naprawić.
Możemy?
Ja ona wkręciła mi głowę. Ale kocham cię, kocham dzieci
Kiedy wrócisz do domu, twoje rzeczy będą spakowane. Możesz je wziąć i iść do swojej Wiktorki.
Alicja odwróciła się i wyszła. Nie płakała nie było siły na łzy. Wewnątrz wszystko zamieniło się w lód.
W domu działała metodycznie. Walizka z piwnicy. Koszule z szafy. Skarpetki, bokserki, krawaty wszystko w jedną kupkę. Maszynka, szczoteczka do zębów, dezodorant. Dwanaście lat upakowano w jedną walizkę i trzy torby.
Gdy dzieci wróciły ze szkoły, rzeczy ojca leżały już przy drzwiach.
Mamo, gdzie tata? Maria zajrzała do sypialni.
Tata będzie mieszkał osobno.
Szymon milczał. Spojrzał na matkę, na pustą szafę taty i odszedł do swojego pokoju.
Wieczorem Alicja zadzwoniła do matki.
Mamo
Chciała opowiedzieć spokojnie, krok po kroku. Lecz głos załamał się przy pierwszym słowie, a łzy wylewały się gorące, wściekłe, bezsilne.
Córeczko, jadę. Czekaj.
Ewa Michalska przyjechała po godzinie. Przytuliła córkę, zaparzyła herbatę, usiadła przy kuchence.
Powiedz, co się stało.
Alicja opowiadała. O Wiktorii, o wiadomościach, o dzisiejszym. Matka słuchała w ciszy, nie przerywając.
Zrobiłaś dobrze, rzekła, gdy Alicja uciszyła się.
Dobrze?
Oczywiście. Zdrada nie wybacza się. Można wybaczyć błąd, słabość, głupotę. Nie to.
Alicja przytuliła się do matki.
Rozwód trwał pół roku. Papierologia, sądy, podział majątku. Krzysiek próbował wrócić przychodził, dzwonił, pisał.
Alicja nie otwierała drzwi.
Dzieci zostały z nią. Szymon jeździł do ojca niechętnie, raz na dwa tygodnie, bo trzeba. Maria tęskniła, ale szybko rozpraszała się tańcem i rysowaniem.
Dwa lata przeminęły szybciej, niż się wydawało. Alicja wróciła do pracy, zapisała się na kursy, schudła sześć kilogramów, bo przestała jeść stres. Życie powoli się układało.
Dawid pojawił się przypadkowo. Na zebraniu rodziców w szkole Szymona okazało się, że jego siostrzeniec chodzi do tej samej klasy. Rozmawiali w korytarzu, czekając na nauczycieli. Potem spotkali się w kawiarni przy szkole. Dawid zadzwonił, by zapytać, jak leci.
Podobasz mi się, powiedział na trzeciej randce. Nie jestem mistrzem pięknych słów, ale to prawda.
Alicja śmiała się, bo Dawid był zupełnym przeciwieńW nowym świetle poranka, trzymając w dłoni świeżo upieczone pierogi, Alicja odetchnęła głęboko, wiedząc, że wreszcie znalazła spokój, którego tak długo szukała.
