Wracałam z pracy, jak zwykle zmęczona, zagubiona w myślach o nadchodzącej kolacji i jutrzejszym zebraniu. Nagle usłyszałam za sobą:
— Przepraszam! Pani Krystyna?
Odwróciłam się. Przede mną stała młoda kobieta z chłopcem około sześciu lat. W jej głosie wyczuwałam niepewność, ale wzrok miała stanowczy.
— Nazywam się Agnieszka — powiedziała. — A to pani wnuk, Jakub. Ma już sześć lat.
Początkowo pomyślałam, że to jakiś absurdalny żart. Nie rozpoznałam ani jej, ani chłopca. Głowa dźwięczała mi od zaskoczenia.
— Przepraszam, ale… chyba się pani pomyliła? — ledwie wydusiłam z siebie.
Agnieszka jednak mówiła dalej z pewnością:
— Nie, nie pomyliłam się. Pani syn jest ojcem Jakuba. Długo milczałam, ale uznałam, że pani ma prawo wiedzieć. Nic od pani nie chcę. Oto mój numer telefonu. Jeśli zechce pani się spotkać — proszę dzwonić.
Zostawiła mnie w kompletnym oszołomieniu i odeszła. Stałam na środku ulicy ze skrawkiem papieru w dłoni, czując, jak zaciskają mi się pięści. Natychmiast zadzwoniłam do Dominika — mojego jedynego syna.
— Dominik, spotykałeś się kiedyś z dziewczyną o imieniu Agnieszka? Masz dziecko?
— Mamo, no… Było. Krótko. Zachowywała się dziwnie, potem powiedziała, że jest w ciąży. Ale nie wiem, może to wymyśliła. Potem zniknęła. Nie jestem pewny, czy to moje dziecko.
Jego odpowiedź nie dała mi spokoju. Z jednej strony, zawsze wierzyłam synowi. Wychował się w surowości, sama go podnosiłam, harowałam na dwóch etatach, odmawiałam sobie wszystkiego, by on miał lepiej. Stał się dobrym fachowcem, szanowanym w pracy, ale rodziny nie założył. Często prosiłam, by pomyślał o dzieciach, marzyłam, by zostać babcią. A teraz — proszę bardzo: wnuk znalazł się sam, jak spod ziemi.
Po dniu jednak zadzwoniłam do Agnieszki. Nie była zaskoczona.
— Kubuś ma sześć lat. Urodził się w kwietniu. I tak, nie zrobię żadnych testów. Wiem, kto jest jego ojcem. Rozstaliśmy się, gdy byłam w ciąży. Nie przyszłam wcześniej, bo radziłam sobie sama. Moi rodzice pomagają. Mamy się dobrze. Przyszłam tylko ze względu na dziecko — ma prawo wiedzieć, że ma babcię. A pani — jeśli zechce — może być częścią jego życia. Jeśli nie — zrozumiem.
Odłożyłam słuchawkę i długo siedziałam w ciszy. Z jednej strony — nie mogłam odrzucić słów syna. Z drugiej — widziałam w oczach Kuby coś znajomego, nieuchwytnego. Uśmiech. Spojrzenie. Gesty. A może to tylko moje pragnienie, by mieć wnuka?
Tego wieczoru długo wpatrywałam się w okno, wspominając, jak prowadzałam Dominika do przedszkola, jak jedliśmy kaszę z jednej miski, jak pierwszy raz poszedł do szkoły. Czy naprawdę mógł porzucić kobietę z dzieckiem? A może jednak to nie jego syn?
Ale nawet jeśli — czułam dziwne ciepło na myśl o Kubie. I straszną przykrość wobec samej siebie, że wątpię. Przecież ja nie prosiłam o dowody, gdy urodził się Dominik. Dlaczego teraz ich wymagam od tej dziewczyny? Dlaczego nie potrafię po prostu uwierzyć sercem?
Jeszcze nic nie postanowiłam. Nie dzwoniłam ponownie. Ale za każdym razem, gdy przechodzę tą ulicą, na którą wtedy wpadłyśmy, wpatruję się w przechodniów. Nie jestem pewna, czy Kuba to mój wnuk. Ale nie umiem puścić tej myśli. Marzenie o byciu babcią we mnie nie gaśnie. I może wkrótce jednak wykręcę ten numer. Choćby po to, by poznać chłopca, który nazwał mnie babcią.
