To było dawno temu, ale pamiętam, jakby to było wczoraj. Wracałam z pracy, zmęczona, myślami już przy kolacji i jutrzejszym zebraniu. Nagle usłyszałam za sobą:
— Przepraszam! Czy to pani, Krystyna Janowska?
Odwróciłam się. Przede mną stała młoda kobieta z chłopcem około sześciu lat. W jej głosie czuć było niepewność, ale wzrok miał twardy.
— Nazywam się Alicja — powiedziała. — A to pański wnuk, Miłosz. Ma już sześć lat.
Najpierw pomyślałam, że to jakiś absurdalny żart. Nie rozpoznałam ani jej, ani chłopca. W głowie dzwoniło od zaskoczenia.
— Przepraszam, ale… chyba się pani pomyliła? — ledwo wydobyłam z siebie.
Ale Alicja mówiła dalej z przekonaniem:
— Nie, to nie pomyłka. Pański syn jest ojcem Miłosza. Długo milczałam, ale uznałam, że ma pani prawo wiedzieć. Nie chcę niczego od pani. Oto mój numer telefonu. Jeśli zechce pani go poznać — proszę dzwonić.
I zostawiła mnie w zupełnym osłupieniu. Stałam na środku ulicy z karteczką w dłoni, czując, jak zaciskają mi się pięści. Natychmiast zadzwoniłam do Jacka — mojego jedynego syna.
— Jacek, czy kiedykolwiek spotykałeś się z dziewczyną o imieniu Alicja? Masz dziecko?
— Mamo, no… Było. Krótko. Zachowywała się dziwnie, potem oświadczyła, że jest w ciąży. Ale nie wiem, może to wymyśliła. Później zniknęła. Nie jestem pewien, czy to moje dziecko.
Jego odpowiedź nie dała mi spokoju. Z jednej strony zawsze wierzyłam synowi. Wychowałam go w surowości, samotnie, harując na dwóch etatach, odmawiając sobie wszystkiego, by on miał lepiej. Stał się dobrym fachowcem, szanowanym w pracy, ale rodziny nie założył. Często prosiłam, by pomyślał o dzieciach, marzyłam, by zostać babcią. A teraz — proszę bardzo: wnuk znalazł się sam, jakby spadł z nieba.
Po dwóch dniach jednak zadzwoniłam do Alicji. Nie zdziwiła się.
— Miłosz ma sześć lat. Urodził się w kwietniu. I nie, nie zrobię żadnych testów. Wiem na pewno, kto jest jego ojcem. Rozstaliśmy się, gdy byłam w ciąży. Nie przyszłam wcześniej, bo radziłam sobie sama. Moi rodzice pomagają. U nas wszystko w porządku. Chciałam tylko, by dziecko wiedziało, że ma babcię. Jeśli zechce pani być częścią jego życia — proszę bardzo. Jeśli nie — zrozumiem.
Odłożyłam słuchawkę i długo siedziałam w ciszy. Z jednej strony — nie mogłam odrzucić słów syna. Z drugiej — widziałam w oczach Miłosza coś znajomego, ledwo uchwytnego. Uśmiech. Spojrzenie. Gesty. A może to tylko moje pragnienie, by mieć wnuka?
Tego wieczoru długo patrzyłam przez okno, wspominając, jak nosiłam Jacka do przedszkola, jak jedliśmy kaszę z jednego talerza, jak pierwszy raz poszedł do szkoły. Czy naprawdę mógł porzucić kobietę z dzieckiem? A może to jednak nie jego syn?
Ale nawet jeśli tak — czułam dziwne ciepło na myśl o Miłoszu. I gniew na siebie, że wątpię. Przecież nie żądałam potwierdzenia, gdy rodziłam Jacka. Dlaczego teraz domagam się go od tej dziewczyny? Dlaczego nie potrafię po prostu uwierzyć sercem?
Jeszcze niczego nie postanowiłam. Nie zadzwoniłam ponownie. Ale za każdym razem, gdy mijam tę ulicę, na której się spotkałyśmy, wpatruję się w przechodniów. Nie wiem, czy Miłosz to mój wnuk. Ale nie potrafię też o tym zapomnieć. Marzenie o byciu babcią wciąż we mnie żyje. I może wkrótce wykręcę tamten numer. Choćby tylko po to, by poznać chłopca, który nazwał mnie babcią.
