— Ewa Kowalska, tam na placu zabaw jakiś obcy mężczyzna zaczepiał twoją Zosię.
— Co znaczy „zaczepiał”? Marysia, co ty mówisz? Gdzie on jest? Kto to?
— Skąd mam wiedzieć! Podeszłam go spytać, kim jest, a ten dał nogę, tylko mu buty migały.
— Nie podoba mi się to. Zosia! Córeczko, chodź tu!
Pięcioletnia dziewczynka z niesfornymi warkoczykami podbiegła do Ewy i rozpromieniła się uśmiechem.
— Mamo! Widziałam tam takie słodkie szczeniaczki!
Ewa wpatrywała się w twarz córki, próbując zrozumieć, co się stało na placu zabaw pod jej nieobecność. Zosia wyglądała jak zwykle, ale serce matki i tak biło niespokojnie.
— Gdzie widziałaś szczeniaczki? Kto ci je pokazywał?
Zosia spojrzała na mamę jak na kosmitkę.
— Nikt nie pokazywał, sama widziałam. Były trzy: dwa czarne, a jeden w białe łaty. Chodź, pokażę ci!
Ewa chwyciła córkę za rękę i spytała stanowczo:
— Kto do ciebie podszedł? Jakiś pan? Co ci mówił? Zaczepiał cię?
Twarz Zosi wyciągnęła się jeszcze bardziej z dezorientacji.
— Mamo, o co ci chodzi? Masz drżącą dolną wargę. Żaden pan mnie nie zaczepiał, skąd ci to przyszło do głowy? Tylko podszedł miły pan i spytał, czy znam Ewę Kowalską.
Serce kobiety zamarło. Kto to mógł być? Czyżby on? Kto inny pytałby o nią, znając dokładnie jej imię i nazwisko?
— Jak wyglądał? Ten „miły pan”?
Lecz Zosia nie zdążyła odpowiedzieć, bo telefon Ewy zadrżał w kieszeni. Dzwonił mąż, a nie odebrać — nie wypadało.
— Tak, kochanie?
Myśl o tajemniczym „miliym panu”, który zagadał do jej córki, nie dawała spokoju. Nie zamierzała mówić mężowi o obcym zaczepiającym Zosię, a dziewczynce surowo zabroniła wspominać o tym ojcu.
— Żeby tata się nie martwił niepotrzebnie — wyjaśniła, a Zosia nie pytała więcej.
Całą noc przewracała się w łóżku, walcząc z bezsennością. Rano wstała z potwornym bólem głowy i wrażeniem, że ktoś ją przejechał walcem. Każdy ruch wywoływał migrenę, więc Ewa postanowiła, że ten dzień poświęci sobie, rezygnując z obowiązków domowych.
— To może pójdziemy dziś do restauracji? — zaproponował mąż, a Ewa ucieszyła się jak dziecko.
Ten drugi związek był tak inny od poprzednich. Z Markiem czuła się bezpieczna jak za kamiennym murem, starała się nie martwić go, a w zamian dostawała czułość i oddanie.
— Świetny pomysł! — odparła, uśmiechając się.
Nastrojowi powoli wracała równowaga, jednak gdy wychodzili z domu i wsiadali do samochodu, Ewa dostrzegła na schodach sąsiedniego bloku podejrzanie znajomą męską sylwetkę. Zamarła w miejscu, słysząc łomot serca i wytężając wzrok.
— Ewuniu, no co ty? — dobiegł ją głos Marka z auta.
— Mamo, wsiadaj! Na co tam tak patrzysz?
Ewa powoli zajęła miejsce pasażera, nie odrywając wzroku od nieznajomego stojącego kilka metrów dalej. Gdy samochód ruszył, w środku zostało nieprzyjemne uczucie. Jakby serce zaczęło boleć, utrudniając oddychanie.
W restauracji Ewa nie potrafiła się zrelaksować. Gdy Marek odszedł od stolika, by odebrać telefon, z mrocznych myśli wyrwał ją głosik Zosi.
— Mamo, dziś znowu widziałam tego miłego pana.
Ewa ledwo powstrzymała okrzyk. Spojrzała na córkę i wtedy dotarło do niej, że ten człowiek — który sam wyrzucił ją ze swojego życia ponad dziesięć lat temu — znów się w nim pojawił. Myśli o nim były ciężkie, gęste, pełne sprzeczności. Jak teraz z tym żyć?
— Widziałaś go wieczorem? — spytała machinalnie, a Zosia skinęła głową.
— Tak, kiedy jechaliśmy do restauracji. Stał przy sąsiednim bloku i patrzył na nas.
Po kolacji, która nagle stała się nie do zniesienia, Ewa z ulgą wstała od stołu. Marek delikatnie wziął ją za rękę i zapytał cicho:
— Co się stało, Ewciu? Jesteś jakaś nieswoja.
Chciała milczeć, ale nie dała rady. Zbyt kochała męża, by ukrywać przed nim gnębiące ją myśli.
— Marku, Krzysiek wrócił.
Mąż zatrzymał się, wypuścił jej dłoń i spojrzał zaniepokojony:
— Krzysiek? Dzwonił do ciebie?
— Mamo, a kto to jest Krzysiek? — wtrąciła się Zosia.
— To mój… dawny znajomy — wymijająco odpowiedziała Ewa, po czym spojrzała na męża. — Nie dzwonił. Widziałam go wczoraj i dziś koło naszego domu. To na pewno on.
Marek nic nie odpowiedział. Wrócili do samochodu. Gdy podjeżdżali pod blok, Ewa zrozumiała, że spotkanie z Krzyśkiem jest nieuniknione. Stał na schodach, wpatrując się w przejeżdżające auta, aż w końcu ją zobaczył.
— Masz rację — mruknął Marek. — To chyba on. Znalazł cię.
— Pozwolisz, żebym z nim porozmawiała? — spytała drżącym głosem. — Jeśli nie chcesz, nie muszę…
— Ewciu — Marek dotknął jej dłoni. — To twój syn. Nie mogę ci zabronić z nim rozmawiać.
Ewa skinęła głową, po czym odwróciła się i zobaczyła śpiącą na tylnym siedzeniu Zosię. Marek zrozumiał bez słów i, uśmiechając się lekko, powiedział:
— Idź, my z Zosią zrobimy kilka kółek po osiedlu. Śpi, nie ma sensu jej budzić.
Ewa spojrzała na niego z wdzięcznością i wyszła z samochodu. Podeszła do Krzyśka, wpatrując się w jego twarz. Nie widzieli się od ponad dziesięciu lat. Syn bardzo się zmienił — na czole pierwsze zmarszczki, włosy przerzedzone, wyraz twarzy inny niż dawniej. W oczach nie było już wściekłości i nienawiści.
— Cześć — odezwała się pierwsza, a Krzysiek ledwo skinął głową.
— Szukałem cię — odparł. — Chciałem pogadać. A potem się dowiedziałem, że nie dość, że wyszłaś za Marka, to jeszcze urodziłaś mu córkę.
Głos syna stał się twardy i Ewa zrozumiała, żeEwa spojrzała na niego z zimnym spokojem i odwróciła się, wiedząc, że niektóre drzwi powinny pozostać zamknięte na zawsze.
