To nie jest zwykły romans, Weroniko. Od siedemnastu lat żyję podwójnym życiem powiedział Dariusz, nerwowo obracając ołówek w dłoni.
Jeśli to żart, to bardzo kiepski odparła Weronika, czując, jak ziemia usuwa się jej spod nóg.
Ostatnie tygodnie przyniosły niepokój. Jej mąż był wiecznie zajęty wyjazdy służbowe, noce w biurze, rozkojarzenie. Ale córka? Skąd się wzięła?
To prawda. Moja rzeczywistość. A teraz nasza.
Wstał powoli i podeszł do okna.
Co? Jesteśmy razem od dwudziestu sześciu lat. Mamy dwóch wspaniałych synów, którzy studiują za granicą. Zawsze byliśmy idealną rodziną. A teraz mówisz mi, że masz piętnastoletnią córkę? Czy dobrze rozumiem?
Rozumiesz doskonale, Weroniko. Ale to nie wszystko.
Zamarła, jakby ktoś wyrwał jej serce z piersi.
Zamieszka z nami. Od przyszłego tygodnia. To nie podlega dyskusji. Nie ma innych opcji.
Nie pytasz mnie nawet o zdanie po prostu stawiasz mnie przed faktem dokonanym. Jeśli się nie zgadzam, to mam się wynieść, tak?
Nie dramatyzuj. Nie chcę rozwodu. Tak po prostu się potoczyło powiedział zmęczonym głosem.
Jeśli już wszystko powiedziałeś, idę. Muszę wrócić do pracy, choć moja przerwa obiadowa dawno się skończyła odcięła lodowato.
Idź rzucił krótko, nie odrywając wzroku od szyby.
Wyszła z gabinetu, dusząc w sobie burzę. Świat wirował.
Pani Weroniko Kowalska, czy wszystko w porządku? Może szklankę wody? zapytała zatroskana sekretarka.
Nie, dziękuję. Proszę zamówić mi taksówkę, nie mogę prowadzić odpowiedziała sucho.
Auto będzie za pięć minut pod głównym wejściem poinformowała dziewczyna.
Dziękuję Weronika wsiadła do windy i w końcu puściła łzy.
Wybrała numer.
Moniko, dziś nie wracam do biura. Przełóż moje spotkania. Zrób, co trzeba.
Dwadzieścia minut później stała przed domem teściowej.
Danuto, wiedziałaś, że Dariusz ma córkę z inną kobietą? zapytała ostro.
Starsza kobieta westchnęła i skinęła głową.
Tak, wiem. Poznałam ją, gdy miała jedenaście lat. Pamiętasz, gdy miałam zawał? Dariusz bardzo się bał i uznał, że powinnam poznać wnuczkę.
Już nazywasz ją wnuczką? Brawo! rzuciła sarkastycznie.
A co proponujesz? Mam ją odtrącić? odpowiedziała spokojnie teściowa. Gdybym wiedziała piętnaście lat temu, zrobiłabym wszystko, by do tego nie dopuścić. Ale dziewczynka istnieje. W jej żyłach płynie krew mojego syna.
Weronika spojrzała na nią z bólem.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
By oszczędzić ci cierpienia, które czujesz teraz szepnęła Danuta.
Weronika wybuchnęła płaczem i przytuliła się do niej.
Wszystko będzie dobrze, dziecko. Jesteś silna.
Nikomu nic nie jestem winna! krzyknęła nagle. On sobie ułożył drugie życie, a ja mam wybaczyć i zaakceptować?
Musisz porozmawiać z mężem. Dowiedzieć się wszystkiego poradziła teściowa.
Teraz nawet na niego patrzeć nie mogę.
Minął tydzień. Nie rozmawiali. Pewnego dnia Dariusz przyprowadził dziewczynkę do domu.
Wejdź, kochanie. To teraz twój dom. A to Weronika Kowalska, twoja druga mama.
Weronika zacisnęła pięści, ale zmusiła się do uśmiechu.
Miło mi cię poznać.
Dziewczyna spojrzała na nią błękitnymi oczami żywym portretem Dariusza.
Mi również. Mam nadzieję, że się zaprzyjaźnimy.
Lena była grzeczna i bystra. Po kilku tygodniach Weronika się do niej przyzwyczaiła. Ale dla Dariusza pozostała zimna.
Kilka dni później złożyła pozew o rozwód. Teściowa ją poparła.
Zrobiłabym to samo przyznała Danuta.
Lena bardzo to przeżywała. Weronika postanowiła z nią porozmawiać.
Leno, chodź, porozmawiamy.
Dziewczynka łkała.
Mamo, nie odchodź. Kocham cię.
Weronika przytuliła ją mocno.
Ja też cię kocham, skarbie.
Następnego ranka zajrzała do pokoju Leny.
Wstawaj. Zjemy śniadanie i wychodzimy.
Dokąd?
To niespodzianka.
Dwadzieścia minut później szły ulicą.
Gdzie jesteśmy?
Weronika zatrzymała się i uśmiechnęła.
U twojej mamy. Kupimy kwiaty i podziękujemy jej za ciebie.
Lena przytuliła ją mocno.
