Timur nie wiedział, jak długo klęczał przed tą starą bramą, trzymając w palcach zmięty papier i zagnębioną duszę

Timur nie wiedział, ile chwil upłynęło, gdy klęczał przed starą bramą, trzymając w rękach list, a dusza była rozbita. Ciepły wiosenny wiatr niósł zapach wilgotnej ziemi i dzikich kwiatów, lecz on odczuwał jedynie ogromną pustkę. Czas odeszła. Zniknęła też jego matka.
Sabina, mimo młodego wieku, wykazywała się dziwną łagodnością i nie wypowiadała słowa. Stała w milczeniu nieopodal, pozwalając, by cisza przemówiła za nią. W końcu podała mu szklankę wody.
Czy chcesz wejść? zapytała.
Timur spojrzał w górę. Dom wydawał się mniejszy niż w pamięci, lecz wciąż zachował swoją skromność. Drewno było zużyte, zasłony własnoręcznie uszyte, a podłoga jęczała pod każdym krokiem. W każdym kącie unosił się zapach jego dzieciństwa.
W kuchni zegar z wahadłem leniwie odmierzał kolejne godziny. Na stole stała koszyk z suchym chlebem i serwetka wyszywana kwiatami, jedną z tych, które matka starannie tkła. Obok leżało żółte zdjęcie: sześciolatkowy Timur siedzący na kolanach Raniji, oboje śmiejący się.
Babcia mówiła o tobie cały czas powiedziała Sabina, parząc herbatę. Zawsze twierdziła, że jeśli wrócisz, nie chcesz nosić winy. Że wiesz, gdzie jest twój dom.
Timur milczał, patrząc wszystkimi ranionymi oczami, szukając śladów matki: w meblach, w aromacie herbaty, w ręcznikach przyczepionych szpilkami, w świetle wpadającym przez okno.
Przechowywała twoje listy w pojemniku po ciasteczkach dodała Sabina, pokazując mu go. W środku leżały stare listy Timura, pomarszczone przez czas, ale wciąż czytelne, nawet te z krótką notatką Wszystko w porządku. Zachowała je wszystkie.
A jej grób? spytał w końcu, ciszej niż dotąd.
Znajduje się na wzgórzu, przy jabłoni, którą sama posadziła. Wspinała się tam każdego popołudnia, nawet zimą.
Tego samego popołudnia Timur ruszył w stronę wzgórza, niosąc zebrane po drodze dzikie kwiaty. Nagrobek był prosty, bez ozdób, jedynie imię: Rania Aslanyan, matka Timura i Saidy.
Ukląkł, delikatnie położył kwiaty, a potem, nie wydając dźwięku, wyciągnął z kurtki mały szalik z kaszmiru ten, który przyniósł i położył go na grobie. Pozostał tam aż do zachodu słońca.
Po powrocie Sabina czekała z notesem.
To jej własny rzekła. Pisała nocą, czasem wiersze, innym razem tylko myśli.
Na jednej ze stron znajdowała się notatka datowana rok przed śmiercią:
Nie wiem, czy wrócisz, mój synu. Ale jeśli kiedykolwiek to zrobisz, wiedz, że nigdy nie przestałam cię kochać. Jeśli ten dom dalej stoi, będzie zawsze twój. Jeśli ta rodzina żyje, to dzięki tobie. Bo choć nie byłeś przy nas, zawsze byłeś częścią naszego życia.
Timur spędził noc w starej pokoju z dzieciństwa i po szesnastu latach po raz pierwszy zasnął bez lęku przed przeszłością.
Rankiem wstał wcześnie, udał się do wioski, rozmawiał z burmistrzem i sąsiadami. Zlecił odnowienie domu, podarował książki miejscowej szkole i sfinansował budowę małego parku na cześć matki, obok jabłoni.
Nie osiedlił się tam na stałe, lecz wracał co miesiąc. Każdej wiosny, w rocznicę otrzymania listu, przywoził nowe kwiaty i siadał przy grobie, czytając na głos fragmenty notatnika Raniji.
Nauczył się, że matczyna miłość nie umiera po prostu czeka.