Dziennik, 14 maja
Teściowa zaproponowała, żebyśmy przeprowadzili się do jej mieszkania i od razu wyczułem w tym drugie dno.
Bardzo dziękujemy za propozycję, to naprawdę hojnie z pani strony, ale odmówimy.
Twarz teściowej, pani Teresy, wydłużyła się wyraźnie.
A to dlaczego? Jesteście tacy dumni?
Nie, nie o dumę chodzi. Po prostu u nas wszystko jest poukładane. Zmiana szkoły w trakcie roku to dla dzieci wielki stres. No i przyzwyczailiśmy się już do naszego mieszkania świeży remont, wszystko nowe.
A u pani tu Zosia szukała odpowiednich słów, ale postanowiła mówić wprost. U pani są rzeczy z sentymentem, wspomnienia, drogie pamiątki. Nasze dzieci są jeszcze małe, mogą coś zniszczyć, rozlać, pobrudzić. Po co nam to wszystko na nerwy?
Kiedy Zosia wróciła z pracy, widziałem od razu, że czekałem na nią na korytarzu. Widocznie miałem nadzieję, że wrócimy do rozmowy.
Przeszła do sypialni, przebrała się i skierowała prosto do kuchni. Ja poszedłem za nią w milczeniu.
Zosia nie wytrzymała:
Znowu zaczniesz temat? Przecież mówiłam: nie!
Westchnąłem ciężko.
Mama znów dzwoniła. Mówi, że ciśnienie szaleje, że trudno jej tam samej, dziadek z babcią coraz bardziej niedomagają, zachowują się jak dzieci. Ona sama nie daje rady.
No i co z tego? Zosia upiła łyk zimnej wody, jakby chciała się schłodzić, bo zaczęła się irytować. Sama wybrała życie w domku letniskowym.
Wynajmuje mieszkanie, pieniądze z tego ma, świeże powietrze. Przecież jej się podobało.
Podobało, póki miała siły. Teraz narzeka, że nudno i ciężko. No i nabrałem powietrza. Zaproponowała, żebyśmy się do niej przeprowadzili. Do tej jej trzypokojowej.
Zosia spojrzała na mnie szeroko otwartymi oczami i warknęła:
Nie.
Czemu tak od razu nie? Nawet mnie nie wysłuchałaś! rozłożyłem ręce. Pomyśl tylko: okolica super. Do twojej pracy piętnaście minut, do mojej dwadzieścia.
Szkoła z językami po drugiej stronie ulicy, przedszkole tuż pod blokiem. Koniec stania w korkach!
To mieszkanie wynajmiemy, rata kredytu sama się spłaci i jeszcze coś zostanie.
Posłuchaj siebie, Zosia stanęła naprzeciw mnie, blisko. Mieszkamy tu już dwa i pół roku.
Każde gniazdko wybierałam sama! Dzieci mają kolegów za ścianą.
Wreszcie mamy swój dom. Nasz, rozumiesz?
A co za różnica, gdzie mieszkamy, skoro i tak przyjeżdżasz do domu tylko na noc? Po dwie godziny z pracy dojeżdżamy! zripostowałem. Tam jest przedwojenna kamienica, stropy wysokie, grube mury, sąsiadów nie słychać.
I remont, który robili, gdy chodziłam do podstawówki, ucięła Zosia. Zapomniałeś, jak tam śmierdzi? Poza tym to nie nasz dom. To mieszkanie pani Teresy.
Mama obiecała, że nie będzie się wtrącać. Zostaje na działce, tylko chce mieć pewność, że mieszkanie ktoś pilnuje.
Zosia prychnęła z goryczą.
Naprawdę masz pamięć jak karp akwariowy? Przypomnij sobie, jak to nasze mieszkanie kupowaliśmy.
Odwróciłem wzrok. Oczywiście pamiętałem. Siedem lat tułaliśmy się po wynajmowanych kawalerkach, odkładając każdą złotówkę.
Jak już uzbieraliśmy na wkład własny, poszedłem do mamy. Plan idealny: zamienić jej ogromne, trzypokojowe w centrum na przyzwoitą dwójkę dla niej i coś sensownego dla nas.
Pani Teresa wtedy kiwała głową, uśmiechała się, mówiła: Pewnie dzieci, musicie się powiększyć.
Już oglądaliśmy ogłoszenia. Już marzyliśmy. A potem, w dniu, kiedy trzeba było pojechać do notariusza, zadzwoniła.
Pamiętasz co powiedziała? nie odpuszczała Zosia. Wiecie, mój rejon taki prestiżowy, sąsiedzi kulturalni. Jak ja mogę jechać na wasze nowe osiedle? Nie, nie chcę.
No i poszliśmy do banku, wzięliśmy kredyt hipoteczny na szalony procent i kupiliśmy TO mieszkanie pięć kilometrów za Warszawą. Sami. Bez tych prestiżowych metrów.
No wtedy się bała. Zmiany, wiek, wiesz mamrotałem. Teraz mówi inaczej. Jest jej samotnie. Chce mieć wnuki blisko.
Wnuki blisko? Widzimy ją raz na miesiąc, jak przyjedziemy z zakupami. Po pół godziny zaczyna narzekać, że od hałasu ma migrenę.
Do kuchni wbiegł sześcioletni Adaś, a za nim dreptała czteroletnia Jagódka.
Mamo, tato, jesteśmy głodni! krzyczał Adaś. A Jagódka rozwaliła mi samolot! Trzy godziny składałem, a ona zniszczyła
Nieprawda! zapiszczała Jagódka. Sam się rozleciał!
Zosia westchnęła.
Ręce myć. Zaraz kolacja. Tato ugotował makaron?
Tak, burknąłem. I parówki.
Gdy dzieci waliły krzesłami po podłodze, a Zosia nakładała jedzenie, temat ucichł. Wróciliśmy do niego dopiero w nocy, przed snem.
***
W sobotę trzeba było jechać na działkę pani Teresa zadzwoniła rano z jękiem, że lekarstwa dla dziadka się skończyły, a jej serce ściska.
Droga zajęła półtorej godziny. Na ganku czekała na nas pani Teresa w wieku sześćdziesiąt trzech lat wyglądała świetnie: ułożone włosy, zadbane paznokcie, apaszka szykowna przy szyi.
No, dotarliście wreszcie, wystawiła policzek do pocałunku. Zosiu, przytyłaś? Czy taka bluzka luźna?
Dzień dobry pani Tereso. Bluzka jest luźna, Zosia łyknęła aluzję bez mrugnięcia.
W salonie siedzieli rodzice pani Teresy bardzo starzy, przysypiali przy telewizorze. Zosia przywitała się, ale tylko skinęli głową bez odrywania oczu od ekranu.
Herbaty? zapytała pani Teresa wchodząc do kuchni. Mam trochę ciasteczek, może trochę czerstwe Do sklepu nie chodzę, bo nogi bolą.
Przywieźliśmy tort postawiłem pudełko na stole. Mamo, porozmawiajmy. Wspominałaś o mieszkaniu
Pani Teresa nagle się ożywiła.
Tak, synku. Już nie mam siły. Jasne, tu jest powietrze, natura, trzeba się starszym zajmować.
Ale zimą? Koszmarna nuda. A to mieszkanie w mieście stoi puste, jacyś obcy ludzie tam byli, tylko wszystko psują. Serce boli!
Ale wynajmowałaś przecież porządnej rodzinie, wtrąciłem.
Porządnej! prychnęła. Ostatnio byłam sprawdzić firanka krzywo wisi. I zapach jakiś nie mój.
No i po co się męczycie na peryferiach? Przeprowadźcie się do mnie. Miejsca dla wszystkich wystarczy.
Zosia spojrzała na mnie z pytaniem.
A pani gdzie planuje mieszkać? zapytała wprost.
Pani Teresa uniosła brwi ze zdziwieniem.
Gdzie? Tutaj oczywiście, z rodzicami. No, może czasem przyjadę, badania zrobić, odwiedzić was. W mojej przychodni wszyscy lekarze znajomi.
Czasem to ile razy? dopytała Zosia.
No, może ze dwa razy w tygodniu. Albo na tydzień, jak pogoda zła. Przecież mam swój pokój, sypialnię.
Dzieci niech mieszkają w dużym pokoju, a mój pokój zostawcie mi. Nigdy nie wiadomo.
Zosia się zirytowała.
Czyli proponuje nam pani przeprowadzkę do trzypokojowego mieszkania, a jeden pokój zamykamy na panią? Mamy we czwórkę mieszkać w dwóch?
Po co zamykać? zdziwiła się pani Teresa. Korzystajcie, tylko moich rzeczy nie ruszajcie. I serwantki. Tam jest kryształ. I książki, biblioteki nie ruszać!
Zacząłem się wiercić na krześle.
Mamo, jak się przeprowadzimy, musimy trochę się urządzić. Zrobić pokój dzieciom, postawić łóżka
Po co łóżka? Przecież jest wspaniała wersalka, rozkładana. Jeszcze tata ją kupował. Po co wydawać pieniądze?
Zosia wstała.
Wyjdziemy na chwilę?
Wyszedłem za nią na ganek po minucie, nerwowo patrząc na drzwi.
Słyszałeś? syknęła Zosia. Nie ruszać wersalki, pokój mój, będę wpadać na tydzień. Wiesz, co to znaczy?
Zosiu, ona się boi zmian
Nie, Darek! Mamy mieszkać za darmo jako dozorcy! Nawet nie będziemy mogli przesunąć szafy!
Będzie tu wpadała kiedy zechce, otwierała drzwi własnym kluczem, uczyła mnie wieszać firanki, gotować zupę i ścielić łóżko!
Ale będzie bliżej do pracy wtrąciłem cicho.
Mam to gdzieś! Wolę stać dwie godziny w korku, ale mieć świadomość, że wracam do SIEBIE.
Patrzyłem na buty. Rozumiałem. Po prostu to łatwe, tzw. szybkie rozwiązanie kusiło.
I jeszcze jedno Zosia skrzyżowała ręce. Przypomnij sobie tamtą zamianę mieszkań. Wtedy nas wystawiła, bo najważniejsze były prestiż i znajomi. Teraz jej się nudzi. Potrzebuje atrakcji nas pod nosem, żeby było kogo pouczać.
W tym momencie drzwi się otworzyły i pani Teresa stanęła w progu.
O czym wy tam szepczecie?
Zosia odwróciła się.
Nie będziemy pani przeszkadzać. Nie przeprowadzimy się.
Co za bzdury Darek, czemu nic nie mówisz? Żona decyduje, a ty tylko przytakujesz?
Podniosłem głowę.
Mamo, Zosia ma rację. Nie przeprowadzamy się. Mamy swój dom.
Pani Teresa zacisnęła usta. Przegrała i dobrze wiedziała, choć nie zamierzała przyznać się do porażki.
Wasza strata. Chciałam pomóc. Ale róbcie jak uważacie, stójcie dalej w swoich korkach. Ale potem nie narzekajcie.
Nie będziemy, obiecałem. Jedziemy, mamo. Potrzebujesz jeszcze jakieś leki?
Nic mi od was nie trzeba, odwróciła się demonstracyjnie i zatrzasnęła drzwi.
W drodze powrotnej milczeliśmy. Korek przy wjeździe do Warszawy się rozładował, ale tuż przed naszym osiedlem czerwone plamy na nawigacji zwiastowały jeszcze oczekiwanie.
Zła jesteś? zapytała Zosia, gdy zatrzymaliśmy się na światłach.
Pokręciłem głową.
Nie. Już widziałem oczyma wyobraźni, jak Adaś skacze po tej tacie wersalce, a mama dostaje ataku serca. Miałaś rację. To byłby zły pomysł.
Nie mam nic przeciw pomaganiu, Darku, powiedziała Zosia miękko, kładąc mi rękę na kolanie. Przywieziemy zakupy, lekarstwa, załatwimy opiekunkę, jak będzie trzeba. Ale żyjmy osobno.
Odległość to klucz do dobrych relacji.
Zwłaszcza z moją mamą, westchnąłem.
***
Pani Teresa oczywiście się obraziła. Okazało się nawet, że zdążyła już wypowiedzieć lokatorom umowę najmu mając pewność, że syn z rodziną się wprowadzą.
Przez miesiąc nie odpuszczała zasypywała mnie telefonami.
Wytrwałem. I wiecie co? Okazuje się, że wcale nie tak trudno powiedzieć nie, kiedy trzeba postawić granice dla swojej rodziny. Teraz wiem, że własny dom choćby na kredyt i na peryferiach daje prawdziwy spokój ducha. I to się liczy najbardziej.
