Teściowa zaproponowała, żebyśmy przeprowadzili się do jej mieszkania – miała w tym oczywisty interes. – Bardzo dziękujemy za propozycję. To naprawdę hojna oferta. Ale odmówimy. Twarz teściowej spoważniała. – A dlaczego? Za dumni jesteście? – Nie, to nie duma. Po prostu mamy poukładane życie. Dla dzieci zmiana szkoły w połowie roku to ogromny stres. Poza tym przywykliśmy — mamy świeżo po remoncie, wszystko nowe. A u pani… – Kristina zawahała się, szukając słów, ale postanowiła być szczera. – U pani wciąż wszystko przesiąknięte wspomnieniami, wartościowymi rzeczami. Dzieci są małe – coś zniszczą, pobrudzą. Po co te nerwy? Kiedy Kristina wróciła z pracy do domu, mąż stał w przedpokoju. Wyraźnie na nią czekał. Zdjęła buty, w milczeniu poszła do sypialni się przebrać, potem skierowała się do kuchni. Mąż poszedł za nią krok w krok. Kristina nie wytrzymała: – Znowu chcesz zacząć rozmowę? Mówiłam: nie! Denis westchnął ciężko. – Mama znowu dziś dzwoniła. Mówi, że ciśnienie jej wariuje. Ciężko jej tam samej, dziadek z babcią coraz słabsi, marudzą jak dzieci. Sama nie daje rady. – No i? – Kristina pociągnęła łyk zimnej wody, żeby opanować irytację. – Sama wybrała życie na działce. Wynajmuje mieszkanie, pieniądze dostaje, świeże powietrze. Podobało jej się. – Podobało się, póki miała siłę. Teraz narzeka, że ciężko, nudno. No i… – Denis nabrał powietrza. – Zaproponowała, żebyśmy się przeprowadzili do jej mieszkania. Do trzypokojowego. Kristina spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami i rzuciła: – Nie. – Czemu od razu „nie”? Nawet nie wysłuchasz! – Denis rozłożył ręce. – Zobacz: dzielnica super. Ty masz do pracy 15 minut, ja 20. Szkoła językowa naprzeciwko, przedszkole na podwórku. Koniec z wiecznym staniem w korkach! A nasze mieszkanie wynajmiemy, rata kredytu sama się spłaci. Może nawet coś zostanie. – Denis, słyszysz siebie? – Kristina podeszła bliżej. – Mieszkamy tu dwa i pół roku. Każde gniazdko sama planowałam! Dzieci mają kolegów w sąsiedniej klatce. W końcu jesteśmy na swoim. U siebie! – A jaka różnica, gdzie mieszkać, jeśli do domu wracasz tylko się przespać? Dwie godziny dojazdu dziennie! – odbił. – Tam jest stara, solidna kamienica, trzy metry sufitu, ściany grube, sąsiadów nie słychać. – I remont, który robili, jak byłam dzieckiem. – ucięła Kristina. – Zapomniałeś, jaki tam zapach? I najważniejsze – to nie nasz dom. To mieszkanie Anny Leonidówny. – Mama mówiła, że nie będzie się wtrącać. Zostanie na działce, tylko będzie miała spokój, że ktoś pilnuje mieszkania. Kristina gorzko się uśmiechnęła. – Denis, masz pamięć jak złota rybka? Przypomnij sobie, jak kupowaliśmy to mieszkanie. Mąż spuścił wzrok. Oczywiście, pamiętał. Siedem lat tułali się po wynajmowanych kawalerkach, skrzętnie odkładali każdy grosz. Kiedy uzbierali na wkład własny, Denis poszedł do mamy. Plan był idealny: zamienić ogromne trzypokojowe w centrum na dobrą dwójkę dla niej i coś porządnego dla młodych. Anna Leonidówna wtedy kiwnęła, uśmiechała się, mówiła: „Oczywiście, dzieci, musicie się rozszerzyć”. Zdążyli już nawet wybrać mieszkania. Marzyli. A potem, kiedy mieli jechać do pośrednika, zadzwoniła. – Pamiętasz, co powiedziała? – Kristina nie popuszczała. – „Przemyślałam… Moja dzielnica jest prestiżowa, sąsiedzi kulturalni. Jak ja mam się przenieść do tej waszej deweloperki między robotników? Nie chcę”. I poszliśmy do banku, z gigantycznym oprocentowaniem wzięliśmy kredyt i kupiliśmy to mieszkanie pięć kilometrów za Warszawą. Sami. Bez jej „prestiżowych metrów”. – Wtedy popełniła błąd, bała się zmian, wiek już ma… – mruknął Denis. – Dziś mówi inaczej. Czuje się samotna. Chciałaby mieć wnuki bliżej. – Wnuki bliżej? Widzi je raz w miesiącu, jak przywozimy zakupy. Po pół godzinie narzeka, że od hałasu boli ją głowa. Do kuchni wbiegł sześcioletni Artur, za nim czteroletnia Liza. – Mamo, tato, głodni jesteśmy! – krzyknął Artur. – A Liza rozwaliła mój samolot! Trzy godziny składałem, a ona zniszczyła… – Nieprawda! – pisnęła Liza. – Sam się rozwalił! Kristina westchnęła. – Rączki umyć. Zaraz kolacja. Tata ugotował makaron? – Ugotowałem, – burknął Denis. – I parówki. Dzieci hałasowały krzesłami, a Kristina układała jedzenie. Temat ucichł. Podjęli go znowu nocą, leżąc w łóżku. *** W sobotę musieli jechać na działkę – Anna Leonidówna zadzwoniła rano, mówiąc słabym głosem, że dziadkowi skończyły się leki, a ją „coś dusi w sercu”. Droga zajęła półtorej godziny. Anna Leonidówna spotkała ich na ganku. Sześćdziesiąt trzy lata, a wyglądała świetnie: fryzura, paznokcie, na szyi modny apasz. – Udało się dotrzeć, – podstawiła policzek do pocałunku. – Kristianeczko, przytyłaś trochę? Czy to taka bluzka? – I pani dzień dobry, Anno Leonidówno. Bluzka jest luźna, – Kristina przełknęła kolejną złośliwość. Weszli do środka. W salonie siedzieli rodzice teściowej – starzy, drzemiący przed telewizorem. Kristina przywitała się, ale skinęli tylko głową, nie odrywając wzroku od ekranu. – Napijecie się herbaty? – spytała Anna Leonidówna, przechodząc do kuchni. – Mam ciastka, choć trochę czerstwe… Do sklepu nie chodzę, bo nogi bolą. – My przywieźliśmy tort, – Denis postawił pudełko na stole. – Mamo, pogadajmy o mieszkaniu… Anna Leonidówna od razu się ożywiła. – Tak, Denisku, tak. Mam już dość. Tu natura, świeże powietrze, ale rodzicami trzeba się opiekować. Ale zimą? Nuda, umierać można. Mieszkanie stoi, obcy ludzie je niszczą. Serce mnie boli! – Mamo, wynajmujący są porządni, rodzina, – wtrącił Denis. – Porządni! – prychnęła teściowa. – Ostatnio byłam sprawdzić – zasłona krzywo wisi! I zapach nie mój… Więc myślę sobie – po co się męczycie na tych peryferiach? Przeprowadźcie się do mnie. Miejsca dla wszystkich. Kristina spojrzała porozumiewawczo na męża. – Anno Leonidówno, a gdzie pani planuje mieszkać? – zapytała. Teściowa zdziwiona uniosła brwi. – No jak to gdzie? Tutaj na działce, z rodzicami. Może czasem przyjadę, odwiedzę, badania zrobię w przychodni – wszyscy lekarze mnie znają. – A to „czasem” to jak często? – dopytała Kristina. – No, może dwa razy w tygodniu. Albo na tydzień, jak pogoda kiepska. Mam przecież swój pokój – sypialnię. Proszę nie sadzać tam dzieci – niech zajmują największy pokój, moja sypialnia ma zostać. Na wszelki wypadek. Kristina się zagotowała. – Czyli proponuje nam pani przeprowadzkę do trzypokojowego mieszkania, ale jeden pokój musi być zarezerwowany dla pani? I mamy z dziećmi zmieścić się w dwóch pokojach? – Ależ nie zamykać! – zdziwiła się. – Korzystajcie, tylko moich rzeczy nie ruszajcie. Ani serwantu. Tam jest kryształ. I książki. Denis, pamiętasz? Biblioteki nie tykać! Denis wiercił się na krześle. – Mamo, jeśli się przeprowadzimy, musimy urządzić własny dom. Zrobić pokój dzieciom, wstawić łóżka… – Po co łóżka? Jest świetna, rozkładana sofa. Twój tata ją kupował. Po co wydawać pieniądze? Kristina wstała. – Denis, możemy wyjść na chwilę? Wyszła na ganek, nie oglądając się na męża. Denis wyszedł po chwili, nerwowo oglądając się za siebie. – Słyszałeś? – wysyczała Kristina. – „Sofy nie ruszać”, „pokój mój”, „będę wpadać na tydzień”. Rozumiesz, co to oznacza? – Kris, ona po prostu boi się zmian… – Nie, Denis! Mamy być darmowymi stróżami jej mieszkania! Nawet szafy nie można przesunąć! Wpadnie kiedy chce, własnym kluczem, i zacznie mnie uczyć, jak wieszać firanki, gotować zupę, ścielić łóżko! – Ale byłoby bliżej do pracy… – próbował Denis. – Mam to gdzieś! Wolę stać dwie godziny w korku i wiedzieć, że wracam do swojego domu, gdzie jestem panią. Denis milczał, patrząc na buty. Wiedział. Po prostu kuszące, łatwe rozwiązanie zamydliło mu oczy. – I jeszcze jedno, – skrzyżowała ręce na piersi. – Przypomnij sobie ten numer z zamianą. Olała nas wtedy, bo „prestiż” był ważniejszy. A teraz jej się nudzi. Chce rozrywki – nas pod nosem, kogoś do zrzędzenia. W tym momencie otworzyły się drzwi i na progu stanęła Anna Leonidówna. – O czym tak szepczecie? Kristina odwróciła się do niej. – Nie będziemy panią krępować. Nie przeprowadzimy się. – Co za bzdury, – prychnęła teściowa. – Denis, czemu milczysz? Żona rządzi, a ty tylko kiwasz głową? Denis uniósł głowę. – Mamo, Kristina ma rację, – powiedział stanowczo. – Nie przeprowadzimy się. Mamy swój dom. Anna Leonidówna zacisnęła usta. Zrozumiała, że przegrała, ale nie zamierzała się przyznać. – No, jak chcecie. Chciałam dobrze. Pomóc. To sobie siedźcie w tych korkach. Nie narzekajcie potem. – Nie będziemy, – obiecał Denis. – Jedziemy już, mamo. Potrzebujesz jeszcze czegoś z leków? – Niczego mi nie trzeba – zademonstrowała obrażoną minę i zamknęła za sobą drzwi. W drodze powrotnej milczeli. Korków już nie było, ale nawigacja pokazywała czerwone plamy przed ich osiedlem. – Jesteś zła? – zapytała Kristina, gdy stanęli na światłach. Denis pokręcił głową. – Nie. Wyobraziłem sobie Artura skaczącego po tej „tacie sofy” i mamę z zawałem. Miałaś rację. To był zły pomysł. – Nie mam nic przeciwko pomocy, Denis, – powiedziała łagodnie, kładąc rękę na jego kolanie. – Zawieziemy zakupy, leki. Wynajmiemy opiekunkę, jak będzie trzeba. Ale mieszkać będziemy osobno. Dystans to recepta na dobre relacje. – Zwłaszcza z moją mamą, – zażartował. *** Oczywiście, Anna Leonidówna się obraziła na syna i synową. Okazało się, że już nawet wyrzuciła lokatorów, pewna, że rodzina się wprowadzi. Przez miesiąc zadręczała Denisa telefonami. Denis wytrzymał – i nauczył się, że w razie potrzeby, powiedzieć „nie” wcale nie jest tak trudno.