Teściowa zajrzała do garnka i aż przystanęła z przerażenia
Maria Stanisławowa obudziła się o świcie i, jak zwykle, udała się do kuchni swojego domu w podwarszawskiej miejscowości. Ku jej zdumieniu, przy kuchni krzątała się już synowa.
— Dzień dobry — uśmiechnęła się Bożena, mieszając coś w garnku.
— Dzień dobry — burknęła Maria Stanisławowa, marszcząc nos. — Co tam gotujesz?
— Barszcz czerwony — odparła synowa, nie odrywając się od roboty. — Tomek uwielbia go.
— Barszcz? — teściowa przywęszyła podejrzliwie. — Tak pachnie barszcz?
— A jak powinien? — Bożena wzruszyła ramionami, przykryła garnek pokrywką i wyszła z kuchni.
Maria Stanisławowa, nie tracąc ani chwili, podbiegła do kuchni, zerwała pokrywkę i zajrzała do środka. To, co zobaczyła, sprawiło, że aż cofnęła się w przerażeniu.
— Co to za breja? — mruknęła, cofając się, jakby przed trucizną.
Bożena wróciła z talerzami i, widząc reakcję teściowej, spokojnie wyjaśniła:
— Barszcz, pani Stanisławo. Warzywa z naszego ogródka — świeże, prosto z grządki. Jak się gotuje z własnych plonów, to jak święto.
— Święto? — prychnęła teściowa, składając ręce na piersi. — Ten wasz ogródek to jedna wielka harówka! Tracisz czas na grządki, kiedy wszystko można kupić w sklepie? Nie rozumiem was.
— A mnie to sprawia radość — odparła łagodnie Bożena, nalewając barszcz do talerzy. Zapach buraków, kapusty i ziół wypełnił kuchnię. — Ziemia daje tyle siły, gdy się z nią pracuje.
— Siły? — teściowa przewróciła oczami. — To zabawa dla tych, którzy nie mają prawdziwych obowiązków. Normalni ludzie… — Urwała, zauważając, że Bożena tylko się uśmiecha, jakby nie słyszała jej przytyków. — A dla kogo tyle ugotowałaś?
— Dla nas — odparła synowa. — Na kilka dni. Tomek zawsze prosi o dokładkę.
Maria Stanisławowa teatralnie się cofnęła, jakby od zapachu zrobiło jej się niedobrze.
— Ja tego jeść nie będę! — oznajmiła z patosem. — Sam zapach mnie odrzuca! Co ty tam namieszałaś?
Bożena westchnęła, starając się nie patrzeć na teściową. Kątem oka zauważyła, jak jej mąż Tomek, który wszedł do kuchni, napięty, obserwuje całą sytuację, ale na razie milczy.
Maria Stanisławowa nie mogła pojąć, co się stało z jej synem. Jeszcze dwa lata temu Tomek był miejskim chłopakiem, obiecującym programistą. Chodzili razem na wystawy, omawiali nowe restauracje, planowali jego karierę. A nagle — ta wiejska dziura, ogródek, ta prosta Bożena! Samo jej imię wywoływało u teściowej irytację.
Tomek zawsze był świetną partią — wysoki, inteligentny, uroczy. Ile porządnych dziewczyn z dobrych rodzin wzdychało do niego! Dlaczego wybrał tę wiejską dziewuchę i ten domek na odludziu? Maria Stanisławowa liczyła, że syn się opamięta i wróci do miasta, do normalnego życia. Ale czas mijał, a Tomek coraz bardziej wsiąkał w tę “sielankę”.
Postanowiła działać. Zaproszenie na obiad od Bożeny stało się idealnym pretekstem. Teściowa wymyśliła plan: przypomnieć synowi, kim jest, i wyrwać go z tej głuszy, póki nie jest za późno.
Tomek wszedł do kuchni, objął żonę i zwrócił się do matki:
— Mamo, spróbuj barszczu. Bożena gotuje go przepysznie!
— Tomku, wiesz przecież, że ja i twój ojciec nigdy nie jadaliśmy tego wiejskiego jadła — odparła Maria Stanisławowa. — Pamiętam, jak sama w dzieciństwie krzywiłeś się na barszcz, mówiąc, że to jedzenie dla staruszek.
Bożena mimowolnie się uśmiechnęła, wyobrażając sobie małego Tomka, krzywiącego się nad talerzem. Ale teraz jej mąż był dorosłym mężczyzną i jego gusta pojTylko cichy szelest wiatru w koronach drzew za oknem przypominał, że świat na zewnątrz wciąż istnieje, ale dla nich w tej chwili liczyło się tylko to, co było tu, w ich kuchni, przy tym garnku barszczu.
