Teściowa wróciła z rzeczami
Wisława stała przy oknie i patrzyła, jak deszcz bębnił w parapet. Za plecami słyszała ciche kroki męża, który krążył po mieszkaniu z telefonem w dłoni. Trzecią godzinę rozmawiał z kimś, ale tak cicho, że słów nie dało się zrozumieć.
Wiesiek, co się stało? nie wytrzymała, odwracając się do niego. Cały dzień jesteś jak na szpilkach.
Wiesław zatrzymał się na środku pokoju i spojrzał na żonę z wyrzutem. W ręku wciąż trzymał telefon, na ekranie którego migały jakieś wiadomości.
Wisła, muszę ci coś powiedzieć zaczął niepewnie. Tylko nie denerwuj się od razu, dobrze?
Serce Wisławy zabiło mocniej. Po osiemnastu latach małżeństwa znała każdą jego intonację. Taki ton miał tylko przed poważnymi rozmowami.
Mów już usiadła na brzegu kanapy.
Mama wraca.
Jak to wraca? Wisława spojrzała na męża z niedowierzaniem. Skąd?
Z Krakowa. Od Ani. Pokłóciły się, i teraz mama chce wrócić. Do nas.
Wisława poczuła, jak po plecach przebiegł jej zimny dreszcz. Halina Szymańska, teściowa, wyprowadziła się do młodszej córki pół roku temu po kolejnej awanturze w ich domu. Wtedy Wisława myślała, że w końcu będzie mogła żyć spokojnie we własnym mieszkaniu, bez oglądania się na czyjeś zdanie przy każdej okazji.
Wiesiek, nie powiedziała stanowczo. Przecież się umawialiśmy. Pamiętasz, co było ostatnim razem?
Wisła, to moja matka Wiesław usiadł obok żony. Nie ma gdzie iść.
Ma własne mieszkanie!
Teraz są tam lokatorzy. Mama wynajęła je na długi termin, kiedy wyjeżdżała. Umowa do końca roku.
Wisława zamknęła oczy i próbowała się uspokoić. Przypomniała sobie te niekończące się miesiące, gdy teściowa mieszkała z nimi. Ciągłe uwagi o gotowaniu, sprzątaniu, wychowaniu dzieci. Krytyka każdego jej kroku, każdej decyzji.
A co się stało z Anią? spytała.
Nie wiem dokładnie. Mama tylko powiedziała, że nie może tam dłużej zostać. Nie dogadała się z zięciem.
I jak długo planuje u nas zostać?
Do końca roku, aż zwolni się jej mieszkanie.
Wisława wstała i przeszła się po pokoju. Cztery miesiące. Całe cztery miesiące życia z osobą, która uważała, że nie jest godna jej syna.
Wiesiek, nie dam rady zatrzymała się przed mężem. Nie przeżyję tego jeszcze raz.
Wisła, proszę wziął ją za ręce. Ona się zmieniła. Pół roku życia z obcymi wiele ją nauczyło.
Twoja matka nigdy się nie zmieni. Zawsze będzie mnie winić za wszystkie problemy tej rodziny.
Wiesław milczał. Wiedział, że żona ma rację. Matka naprawdę nigdy nie zaakceptowała Wisławy, szukała w niej wad tam, gdzie ich nie było.
Kiedy przyjeżdża? zapytała zmęczonym głosem.
Jutro rano.
Jutro? Wisława aż podskoczyła z zaskoczenia. Wiesiek, oszalałeś? Dlaczego nie powiedziałeś wcześniej?
Dzisiaj dopiero zadzwoniła. Mówi, że już kupiła bilet.
Wspaniale Wisława pokręciła głową. Więc nawet nie zamierzała pytać o pozwolenie. Po prostu postawiła nas przed faktem.
Wisła, no co miałem zrobić? Powiedzieć matce, żeby spała na dworcu?
Mogła zatrzymać się w hotelu. Albo u jakiejś przyjaciółki.
Nie ma pieniędzy na hotel. A przyjaciółki… Sam wiesz, jaki ma charakter.
Wisława wiedziała aż za dobrze. Halina Szymańska zdążyła pokłócić się z wszystkimi sąsiadami, ze wszystkimi znajomymi. Wiecznie niezadowolona, wiecznie krytykująca.
Wieczorem przy kolacji powiedzieli dzieciom. Czternastoletni Krzysiek wzruszył ramionami dla niego babcia była po prostu babcią, która czasem dawała pieniądze i czasem się gniewała. Ale jedenastoletnia Zosia zmarszczyła się.
Znowu będzie mówić, że źle odrabiam lekcje? spytała.
Zosieńko, babcia chce dla ciebie dobrze próbował wytłumaczyć ojciec.
To niech życzy dobrze z daleka burknęła córka, a Wisława ledwo powstrzymała uśmiech.
Rano Wisława wstała wcześniej i przygotowała śniadanie. Chciała, by teściowa od razu zobaczyła, że w domu jest porządek, że jest dobrą gospodynią. Choć wiedziała, że to bezcelowe Halina Szymańska i tak znajdzie powód do narzekań.
O wpół do jedenastej zadzwonił dzwonek. Wiesław rzucił się do drzwi, a Wisława została w kuchni, nerwowo przecierając już czyste talerze.
Wiesiu, synku mój! rozległ się głos teściowej z przedpokoju. Jak ja za tobą tęskniłam!
Mamo, wejdź, wejdź. Jak podróż?
Okropnie. W pociągu duszno było, klimatyzacja nie działała. A w naszym przedziale jakiś pijak się tłukł, całą noc awanturował.
Wisława wzięła głęboki oddech i wyszła do przedpokoju. Halina Szymańska stała otoczona torbami i walizkami. Było ich tyle, że można było pomyśleć, że przeprowadza się na dobre.
Dzień dobry, Halino przywitała się grzecznie.
Teściowa odwróciła się i zmierzyła ją krytycznym spojrzeniem.
No, dzień dobry odpowiedziała sucho. Schudłaś jakoś. Chorowałaś?
Nie, nie chorowałam.
Dziwne. Twarz jakaś zmęczona. Pewnie znowu na tych dietach siedzisz. A potem dziwisz się, że mąż nie patrzy.
Wisława zacisnęła zęby. Zaczęło się.
Mamo, nie od razu poprosił Wiesław. Lepiej herbaty się napijmy, opowiesz, co u ciebie.
U mnie źle, synku Halina przeszła do kuchni i bacznie obejrzała wnętrze. Twoja siostra zupełnie oszalała. Żyje z facetem, który mnie na próg nie wpuszcza.
Jak to nie wpuszcza? zdziwił się Wiesław.
Ano tak. Mówi, że w domu ma być jeden gospodarz. I że za bardzo się wtrącam w ich życie.
Wisława w duchu przyznała, że szwagier Ani okazał się rozsądnym człowiekiem.
Wyobraź sobie ciągnęła teściowa, siadając przy stole zabronił mi robić uwagi ich dzieciom. Mówi, że babcia ma tylko rozpieszczać wnuki, a wychowują rodzice
