Teściowa przeprowadziła się do nas pół roku temu. Ma własny dom i świetnie radzi sobie sama, ale przekonała syna, że potrzebuje pomocy. Twierdzi, że jest jej strasznie, samotnie, więc w trybie pilnym sprowadził ją do naszego dwupokojowego mieszkania.
Halina Piotrowska to kobieta o trudnym charakterze. Zawsze chce być w centrum uwagi, bez względu na koszty. Dopóki żył jej mąż, nie wtrącała się w nasze sprawy. Cieszyłam się, bo przez wszystkie lata małżeństwa nigdy nie udało nam się znaleźć wspólnego języka.
— Oj, dzieciątko, przed wizytą męża zawsze trzeba się przypudrować. Nawet w moim wieku sobie na coś takiego nie pozwalam. No i mięso powinnaś inaczej przyrządzać, może zapisz się na kursy, skoro matka cię nie nauczyła.
Takie uwagi leciały w moją stronę non stop. W jej oczach ona wszystko robi perfekcyjnie, a ja mam dwie lewe ręce. Wcześniej widywałyśmy się tylko od święta, więc zaciskałam zęby i milczałam. Ale teraz, gdy codziennie muszę znosić jej humory, stało się to nie do wytrzymania.
Teść zmarł w zeszłym roku. Spodziewaliśmy się tego, bo latami walczył z nowotworem. Po jego śmierci Halina wyglądała przerażająco. Nie jadła, nie piła — jak duch snuła się po domu. Przez pierwszy miesiąc nie zostawialiśmy jej samej ani na chwilę.
Ale z czasem doszła do siebie i wróciła do normalnego życia. Znów zaczęła mnie krytykować i docinać. Dla mnie to był znak, że odzyskała siły. Niestety, za wcześnie się ucieszyłam — zaczęła wmawiać mojemu mężowi, jak ciężko jej żyć w pojedynkę.
— Czuję się samotna i nikomu niepotrzebna. Boję się zostać w domu, a i ta arytmia znów daje o sobie znać. Może zamieszkalibyśmy razem? — zawodzącym głosem skarżyła się.
Mąż nie pałał entuzjazmem, ale uległ. Ciągłe telefony i opowieści o jej rozpaczu w końcu go złamały. Ja jednak twardo stałam na swoim. Nie chciałam mieszkać z teściową za żadne skarby. Co więcej, proponowała, byśmy to my do niej się wprowadzili, bo „przecież ma większy dom”. Jasne, tylko że tam na pewno nie byłabym gospodynią. A nasze mieszkanie jest w centrum — blisko do pracy i przedszkola.
Wiedziałam, że nie wolno dać się wciągnąć w jej gierki. Na swoim terenie zjadłaby mnie żywcem. Mąż próbował mnie zrozumieć, ale… matka to matka. Obiecywał, że zrobi wszystko, by ten przeprowadzka była tymczasowa, że będzie jej przypominał o granicach i pilnował, by mnie nie dręczyła.
Minęło sześć miesięcy. Nasze relacje z mężem tak się popsuły, że zbieram się do rozwodu. Jestem rozdrażniona, wykończona, bo kręcę się wokół teściowej jak służąca.
Nalej herbaty, wyprowadź na spacer, włącz najnowszą telenowelę… A potem wysłuchaj monologu o tym, że nikt się nią nie interesuje. A jeśli okażesz niezadowolenie, od razu udaje atak serca i żąda wezwania karetki.
Chcieliśmy z mężem wyjechać nad morze, ale Halina urządziła scenę, że znowu ją porzucamy. „Powinniście mnie zabrać!” A ja nie mam ochoty na taki „wypoczynek”. Mąż tylko rozkłada ręce, a ja czuję, że moja cierpliwość się wyczerpuje. Jeśli dla niego ważniejsza jest matka — niech zostanie z nią na zawsze. Ja odchodzę.
