Nie, nie i jeszcze raz nie! Helena Stanisławówna, proszę zrozumieć wreszcie, że to niemożliwe! Mamy maleńkie mieszkanie, właściwie nawet nie mieszkanie, tylko półtora pokoju! Wojciech biegał po kuchni, wymachując rękami jak wiatrak.
Oj, daj spokój, Wojtku! Nie półtora, tylko całe dwa! Pokój dziecięcy wprawdzie malutki, ale ja się tam zmieszczę. Kasi z Michaśkiem trzeba pomóc, sam pomyśl maluch tyle uwagi wymaga! teściowa założyła ręce na potężnej piersi i patrzyła na zięcia z miną, jakby wyświadczała mu łaskę, zgadzając się u nich zamieszkać.
Mamo, dajemy sobie radę, naprawdę! Kasia ostrożnie włączyła się do rozmowy, stojąc w drzwiach kuchni z niemowlęciem na rękach. Wojtek ma rację, u nas naprawdę ciasno.
Kasia, nie wtrącaj się nie w swoje sprawy! Co to znaczy dajecie sobie radę? teściowa machnęła ręką w stronę córki. Oczy opuchnięte od niewyspania, sińce pod oczami takie, że żaden podkład nie pomoże, sama chuda jak szczapa! O jakiej radzie tu mowa? Od takiego życia niedaleko do rozwodu!
Wojciech nagle się zatrzymał, wziął głęboki oddech i z trudem opanował głos:
Helena Stanisławówna, jesteśmy z Kasią małżeństwem od pięciu lat. Przez te lata ani razu się nawet nie pokłóciliśmy serio. Nie sądzę, żeby pojawienie się dziecka coś w tym zmieniło.
Och, młodzież, młodzież Wszystko wiecie najlepiej! teściowa przewróciła oczami. A to, że kobieta po porodzie bywa rozdrażniona, nerwowa, że potrzebuje szczególnej opieki, o tym nie pomyślałeś? Kto będzie gotował twojej żonie rosoły i napary z ziół, żeby mleka przybywało?
Kasia cicho jęknęła. Wiedziała, że kiedy mama zaczynała mówić o rosołach i ziołach, dyskusja stawała się bezcelowa. Teściowa tymczasem ciągnęła dalej:
Już spakowałam rzeczy i wzięłam bilet powrotny za dwa miesiące. Pomieszkam trochę, pomogę wam ogarnąć dom, a tam zobaczymy.
Dwa miesiące?! Wojciech i Kasia wykrzyknęli jednocześnie.
Helena Stanisławówna udała, że nie słyszy, i energicznie pomaszerowała do przedpokoju, gdzie stały dwie ogromne walizki.
Wojtku, pomożesz mi przenieść rzeczy do pokoju dziecięcego? Aha, i jeszcze jedno: łóżeczko Michaśka trzeba przenieść do waszej sypialni. Dla mnie wystarczy kanapa. Nie jestem wymagająca.
Wojciech rozpaczliwie spojrzał na żonę, ale ta tylko bezradnie wzruszyła ramionami. Przeciwstawić się napierającej Helenie Stanisławównie było praktycznie niemożliwe. Zwłaszcza teraz, gdy oboje byli niewyspani, wykończeni opieką nad noworodkiem i po prostu nie mieli siły na awantury.
Dobrze przez zęby syknął Wojciech ale tylko na miesiąc, nie dłużej.
Miesiąc, dwa Jaka różnica? machnęła ręką teściowa. Zobaczymy, jak się ułoży.
Kasia z trudem wykrzywiła usta w uśmiechu i pośpiesznie wyszła do sypialni, by nakarmić rozbudzonego i marudzącego Michaśka. Wojciech ponuro powlókł się po walizki.
Obecność teściowej w domu natychmiast zmieniła dotychczasowy porządek. Helena Stanisławówna przejęła rolę głównodowodzącej i zaczęła zarządzać dosłownie wszystkim. Ułożyła harmonogram karmień, spacerów, kąpieli i innych czynności dla malucha, rozplanowała menu na cały tydzień do przodu, a nawet zdecydowała, w które dni Wojciech ma pracować do późna, a w które wracać wcześniej.
Wojtku, co to ma znaczyć! rozległo się pewnego ranka, gdy Wojciech szykował się do pracy. Dlaczego nie wyprasowałeś koszuli wczoraj? Do pracy w pomiętej? Co koledzy o tobie pomyślą?
Helena Stanisławówna, zwykle prasuję wieczorem, ale wczoraj oglądała pani serial na cały regulator, Michał nie mógł zasnąć i musiałem go kołysać pół nocy wyjaśnił zmęczonym głosem Wojciech.
Właśnie! triumfalnie wykrzyknęła teściowa. Mówiłam, że bez mnie sobie nie poradzicie! Dawaj tę koszulę, szybko wyprasuję. I zapamiętaj: telewizja to świętość. Już czterdzieści lat oglądam seriale wieczorami, nie mogę łamać tradycji!
Po tygodniu takiego życia Wojciech zaczął czuć, że traci rozum. Nie mógł spokojnie porozmawiać z żoną, bo teściowa nieustannie się wtrącała. Nie mógł przytulić synka, bo zaraz słyszał rady, jak prawidłowo trzymać dziecko. Nie mógł nawet zjeść w spokoju, bo każdy kęs był komentowany.
Kasiu, musimy pogadać szepnął Wojciech żonie, gdy teściowa na chwilę wyszła do sklepu. Tak dalej być nie może. Twoja mama przejęła nasze życie.
Wiem, Wojtku westchnęła Kasia ale co ja mogę zrobić? Znasz mamę jak coś jej strzeli do głowy, nie da się przekonać. A jeśli poproszę, żeby wyjechała, obrazi się i będzie mi to wypominać do końca życia.
I co, będziemy tak żyć we troje? A w zasadzie we czworo, z Michaśkiem? Wojciech ledwo hamował irytację. Kasiu, to nienormalne! To nasza rodzina, nasz dom, nasze dziecko!
Wiem, wiem Kasia wyglądała na nieszczęśliwą ale ona naprawdę pomaga. Wysypiam się, mogę odpocząć, gdy ona spaceruje z Michaśkiem Może wytrzymamy? Sama mówiła, że przyjechała na dwa miesiące.
Naprawdę w to wierzysz? sceptycznie spytał Wojciech. Mam wrażenie, że już rozważa, jak sprzedać swoje mieszkanie i wprowadzić się do nas na stałe.
W tej chwili zatrzasnęły się drzwi wejściowe wróciła Helena Stanisławówna i rozmowę trzeba było przerwać.
Wojciech postanowił zmienić taktykę. Jeśli nie da się teściowej wyrzucić wprost, trzeba sprawić, by sama chciała wyjechać.
Najpierw zaczął zostawać w pracy do późna, wracając, gdy teściowa już spała. Bez skutku: Helena po prostu dostosowała rytm dnia i czekała na zięcia z kolacją, niezależnie od godziny.
Wojtku, jak można? mówiła z wyrzutem, podając mu talerz z odgrzanym barszczem o jedenastej wieczorem. Rodzina w domu, a ty s Oj, dajcie mi już spokój, wrócę do siebie, tylko pamiętajcie, że jak będzie wam ciężko, to nie mówcie, że was nie ostrzegałam mruknęła Helena Stanisławówna, wsiadając do pociągu, a Wojciech i Kasia odetchnęli z ulgą, wiedząc, że wreszcie znów będą sami we trójkę.
