Moja teściowa postanowiła zamieszkać u nas i oddać swoje mieszkanie córce.
Mój mąż, Marek, wychował się w licznej rodzinie. Jego matka miała dzieci aż do narodzin córki. Dziwna taktyka, ale nie mi to oceniać.
Gdy wychodziłam za mąż, myślałam, że mam szczęście. Marek wydawał się odpowiedzialny, odważny i silny. Wiedział, czym jest rodzina, ale nie potrafił oderwać się od matki i siostry. Jeśli teściowa nie przejmowała się specjalnie synami, dobro córki zawsze było na pierwszym miejscu.
Kasia miała dziesięć lat, gdy ją poznałam. Na początku nie przeszkadzała, ale pięć lat później sytuacja się pogorszyła. Nie chciała się uczyć, wdawała się w dziwne towarzystwo, a mój mąż musiał angażować się w jej wychowanie. Teściowa potrafiła zadzwonić w środku nocy, żeby prosić go o pomoc.
Miałam nadzieję, że Kasia w końcu dorośnie, wyjdzie za mąż i wszystko się ułoży. Ale tak się nie stało! Gdy znalazła chłopaka, teściowa zażądała, żeby synowie złożyli się na wesele, bo sama nie miała pieniędzy. Narzeczony Kasi pochodził z ubogiej rodziny, więc młodzi musieli zamieszkać z teściową.
Jednak szybko okazało się, że nie potrafią razem żyć. Wtedy wpadła na genialny pomysł: wprowadzić się do nas, a córce oddać mieszkanie. Nie miało znaczenia, że kupiłam je za własne, ciężko zarobione pieniądze, podczas gdy mąż nie dołożył ani grosza. Najdziwniejsze, że on też jest zadowolony z tego rozwiązania. Twierdzi, że matka odciąży nas w domowych obowiązkach.
Mamy trzypokojowe mieszkanie, ale nie chcę rezygnować z komfortu i dzielić przestrzeni. Teściowa jest przekonana, że mamy obowiązek ją przyjąć, bo mój mąż jest najstarszy i to na nim spoczywa opieka nad rodzicami.
Kocham męża i nie myślę o rozwodzie. Ale jak z nim o tym rozmawiać? Jak wytłumaczyć, że życie z jego matką to koszmar? Macie jakieś rady?
