Po ślubie z mężem byłam po prostu oszołomiona szczęściem, bo oprócz mojego męża miałam jeszcze teściową, z którą utrzymywaliśmy bardzo poprawne stosunki. Jednak trudno było mi się z nią mocniej zaprzyjaźnić. Tak było do czasu, aż dowiedziałam się, że jestem w ciąży…
Przez cały okres, gdy nosiłam nasze dziecko, wszystko układało się nie najgorzej. Teściowa udzielała mi rad, a ja je sumiennie słuchałam, opowiadała mi różne historie, instruowała mnie w wielu sprawach.
Kiedy jednak urodziłam, obudził się we mnie tak silny instynkt macierzyński, że przestałam jej słuchać. W dodatku zaczęłam traktować jej rady z niechęcią, choć starałam się tego nie okazywać.
Kiedy jednak okazało się, że wyrzuciła wszystkie rzeczy dla dziecka, które przekazała mi moja siostra po swojej córce, prawie nie mogłam uwierzyć własnym oczom! Przecież to były zupełnie nowe i piękne rzeczy. Dziecko mojej siostry prawie ich nie używało, wyglądały jak sklepowe i były w idealnym stanie. Okazało się jednak, że moja teściowa ma zupełnie inne podejście do używanych rzeczy. Według niej nie można w żadnym wypadku ubierać dziecka w rzeczy po kimś innym.
Nawet jeśli wyglądają jak nowe! Wszystko wyrzuciła prosto do śmietnika.
Na początku nawet nie zorientowałam się, że czegoś brakuje, ale kiedy przypomniałam sobie o pięknych bucikach dziecięcych, nigdzie ich nie znalazłam. Zapytałam ją o nie, a ona przyznała, że wszystko wyrzuciła. Nie jestem osobą, która kłóci się o byle co, ale to był dla mnie cios nie do wybaczenia. Do dziś nie mogę jej tego zapomnieć.
Dlaczego chociaż nie zapytała mnie o zdanie?
