Dawno temu, kiedy nasze życie płynęło jeszcze spokojnie, wydarzyło się coś, co do dziś wraca do mnie w myślach. Nasz syn, po ślubie, niemal całkowicie zniknął z naszego życia. Zamiast z nami, każdą wolną chwilę spędzał u swojej teściowej. Ona zawsze potrzebowała jego pomocy nie mogłam pojąć, jak radziła sobie dawniej, zanim jej córka została żoną naszego syna.
Syn był żonaty już ponad dwa lata. Odkąd założył rodzinę, młodzi zamieszkali osobno, w mieszkaniu, które kupiliśmy synowi, gdy tylko rozpoczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od dziecka wspieraliśmy syna, okazywaliśmy mu zrozumienie. Zanim się ożenił, mieszkał sam jego mieszkanie było blisko pracy.
Nie powiem, że nie darzyłam synowej sympatią, ale już wtedy miałam przeczucie, że ta dziewczyna Wiktoria, bo tak właśnie się nazywała nie była jeszcze gotowa na dorosłe życie w małżeństwie, mimo że syn był zaledwie dwa lata starszy. Wiktoria często zachowywała się dziecinnie, czasem nawet miała swoje humory. Martwiłam się, jak nasz syn, taki kochany i opiekuńczy, poradzi sobie w przyszłości z kobietą tak niedojrzałą.
Poznając ją i jej matkę, Panią Jadwigę, szybko pojęłam, z kim mamy do czynienia. Choć teściowa naszego syna była w moim wieku, odnosiłam wrażenie, że mentalnie nadal żyje w świecie dziecięcych fantazji. Może znacie takich ludzi? Nieporadność, ogromna naiwność i wieczna gotowość do bycia obsłużonym, a nie pomóc innym. Kiedy jej córka wychodziła za mąż, była już szósty raz rozwiedziona.
Nie miałam z Jadwigą wspólnych tematów. Ona żyła w swoim świecie i właściwie nigdy nie ingerowała w nasze życie. Nasza relacja ograniczała się do uprzejmych gratulacji z okazji ślubu dzieci i niczego więcej.
Pierwsze sygnały niepokoju pojawiły się jeszcze przed weselem, gdy synowa zaczęła ciągnąć syna do jej matki tu kapał kran, tam trzeba było wymienić kontakt, kiedy indziej naprawić przewróconą półkę w kuchni. Przymknęłam oko pewnie w domu nie ma męskiej ręki, to przyda się każda pomoc.
Jednak z biegiem miesięcy, a potem lat, usterki w domu Jadwigi nie miały końca. Syn coraz rzadziej zaglądał do nas, tłumacząc się, że musi pomóc teściowej. Z czasem przestali wspólnie z nami świętować Boże Narodzenie czy Wielkanoc wszystko odbywało się u matki synowej. W naszej rodzinie zostaliśmy tylko ja, mąż Stefan i teściowa.
Najgorsze było, gdy syn przestał przychodzić nawet w ważne dla rodziny dni i coraz częściej odmawiał pomocy. Raz kupiliśmy nową lodówkę. Poprosiliśmy syna, by pomógł ją wnieść. Obiecał, jednak potem zadzwonił, mówiąc, że on i Wiktoria muszą jechać do mamy, bo pralka cieknie.
Kiedy zadzwoniłam z prośbą o pomoc, usłyszałam w tle głos synowej: Przecież twoi rodzice mogą wynająć ekipę przeprowadzkową! Po jakimś czasie syn przyjechał, ale był wyraźnie poirytowany:
Mamo, nie moglibyście zamówić profesjonalistów? Teraz muszę to wszystko załatwiać sam!
Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego Jadwiga nie potrafi wezwać fachowca. Może uważa, że w jej świecie nie istnieją tacy ludzie? Syn tłumaczył, że jego teściowa nie ufa nikomu, bo ostatnio wielu naciągaczy próbuje tylko wyłudzić pieniądze, a nic nie naprawiają.
Wtedy mój mąż nie wytrzymał i powiedział, że teściowa syna może nie zna się na sprzętach domowych, ale w prowadzeniu domowego “owieczki” jest mistrzynią! Syn się wściekł i od razu wybiegł z mieszkania. Nie wtrącałam się w ich sprzeczkę Stefan miał przecież rację. Nowe “rodzina” stale korzystała z dobroci naszego syna, który biegał tam na każde zawołanie, a o nas prawie zapomniał.
Po tej kłótni syn nie odzywał się do ojca przez ponad dwa tygodnie. Stefan, dumny i uparty, zarzekał się, że nie wyciągnie pierwszy ręki do zgody, a syn twierdził, że dopóki ojciec go nie przeprosi, nie będzie się z nim kontaktował. Ja czułam się rozdarta. Stefan miał rację, ale przecież i tak chodziło tylko o słowo, które można było powiedzieć łagodniej. Teraz pomiędzy nimi narósł mur, a ja nie chciałam tracić syna z powodu takiej głupoty.
Z tej trudnej sytuacji tylko Jadwiga wychodziła obronną ręką. Często myślę dziś i to chyba największa irytacja że to ona na tym wszystkim zyskuje najbardziej.
