W małym nadbałtyckim miasteczku, gdzie zapach morza miesza się z krzykami mew, poznałam swą pierwszą miłość jeszcze w czasach szkolnych. Nazywał się Marek i był wówczas chłopakiem mojej koleżanki. Nie śmiałam nawet o nim marzyć, a on nawet na mnie nie spojrzał. Nasze drogi się rozeszły, aż pewnego dnia los znów nas połączył w wielkim mieście, gdzie oboje studiowaliśmy na uniwersytecie.
“Ania, wciąż jesteś taka piękna” – uśmiechnął się Marek, gdy przypadkiem spotkaliśmy się w kawiarni. Jego słowa sprawiły, że serce zabiło mi mocniej.
“Ty za to wciąż taki gaduła” – zaśmiałam się, czując, jak między nami przeskoczyła iskra.
“Pamiętasz, jak się we mnie kochałaś?” – przymrużył oko.
“Może i ty nie byłeś mi obojętny” – przyznałam, lecz szybko zmieniłam temat.
Rozmawialiśmy cały wieczór, śmialiśmy się, wspominali dawne czasy. Marek odwiózł mnie pod akademik, a w kolejnych dniach widywaliśmy się jeszcze parę razy. Aż pewnego dnia zniknął, jakby rozpłynął się w powietrzu. Skończyłam studia, wróciłam do rodzinnego miasta, dostałam dobrą pracę w miejscowej firmie. Życie płynęło spokojnie, aż znów go spotkałam.
Był słoneczny dzień, gdy przechadzając się bulwarem, ujrzałam Marka z przyjaciółmi – w lekkiej koszuli, z gitarą przez ramię, wyraźnie świętując coś. Jego oczy rozbłysły, gdy mnie dojrzał.
“Ania, co za spotkanie!” – zawołał, ściskając mnie tak mocno, że niemal straciłam oddech.
“Co świętujecie o takiej porze?” – zdziwiłam się.
“Po prostu cieszymy się życiem” – odparł beztrosko.
Wzruszyłam ramionami i odeszłam, lecz następnego wieczoru Marek stał pod moim blokiem z bukietem róż. Nie znał numeru mieszkania, więc czekał, aż wyjdę. Jego widok zaskoczył mnie.
“Przestraszyłeś mnie!” – roześmiałam się, biorąc kwiaty.
“Co, taki straszny?” – zażartował, marszcząc brwi.
Poszliśmy na zakupy, urządziliśmy wieczór przy winie i świecach. Marek patrzył na mnie tak, jakbym była jego całym światem.
“Cały czas o tobie myślałem” – wyznał, podnosząc kieliszek.
“Nie zaczynaj” – machnęłam ręką, choć jego słowa rozgrzały mi serce.
“To chyba los nas łączy?” – nalegał.
“Oj, daj spokój” – uśmiechnęłam się, ale w głębi duszy wiedziałam, że ma rację.
Gadaliśmy do późna, a ja zaproponowałam, by został – nie jak kochanek, ale by nie wracał samotnie. Rano wyszłam do pracy, zostawiając klucze i liścik. Gdy szłam ulicą, nagle natknęłam się na jego matkę, Irenę Kwiatkowską. Nie widziałyśmy się od lat, a tu, jak na złość, spotkanie.
“Dzień dobry, Aniu” – skinęła głową. “Mojego włóczykija nie widziałaś?”
“Widziałam” – odparłam, czując zakłopotanie.
“Pijany?” – zmarszczyła brwi.
“Nie, wszystko w porządku” – bąknęłam i szybko się oddaliłam.
Rok później wzięliśmy ślub. Przed ślubem Irena była uprzejma – dziękowała, że “wzięłam jej syna w karby”, pomogła mu znaleźć pracę, odzwyczaiła od hulanek. Myślałam, że tworzymy prawdziwą rodzinę. Lecz gdy tylko ogłosiliśmy zaręczyny, Irena Kwiatkowska stała się moim wrogiem. Jej stosunek do mnie zmienił się jakbym ukradła jej dziecko.
Marek też okazał się nie tym, za kogo go miałam. Pierwszy rok był bajką, lecz potem się rozluźnił. Zaczął pić, być opryskliwy, a czasem nawet podnosił rękę. A jego matka tylko dolewała oliwy do ognia.
“Bij”Ale po latach cierpienia znalazłam prawdziwą miłość i wolność, gdy w końcu odważyłam się odejść, i dziś wiem, że to było najlepsze, co mogłam zrobić dla siebie.”
