Teściowa do kwadratu — No proszę! — zamiast powitania rzucił Edek, widząc w drzwiach niską, drobną staruszkę w dżinsach, która rozciągnęła usta w złośliwym uśmiechu. Spod zmrużonych powiek figlarnie pobłyskiwały zielone oczy. „Babcia Iwony, pani Walentyna — rozpoznał natychmiast. — Ale jak to? Bez zapowiedzi, nawet bez telefonu…” — Cześć, wnuczku! — powiedziała z tym samym uśmiechem. — Wpuścisz do domu? — Jasne, oczywiście! — Edek zaczął się krzątać. — Proszę bardzo. Pani Walentyna wturlała do mieszkania walizkę na kółkach… — Kawy mocniejszej poproszę! — zarządziła, kiedy Edek parzył napój. — Iwona w pracy, Olka w przedszkolu, a ty co? Leniuszek? — Na urlopie jestem z przymusu, dwutygodniowym — rzucił ponuro. Jego marzenia o leniwych dniach rozpłynęły się. Z nadzieją spojrzał na gościa: — Długo pani zostanie? — Trafiłeś! — kiwnęła głową, grzebiąc jego nadzieje. — Zostanę na dłużej. Edek westchnął. Walentyny wcześniej prawie nie znał — widział ją tylko przelotnie na weselu z Iwoną, przyjechała z innego miasta. Ale ojciec Iwony opowiadał o niej z szacunkiem wymieszanym ze strachem. Kiedy mówił o swojej teściowej, przechodził na szept i rozglądał się dookoła jakby miała zaraz wejść do pokoju. — Pozmywasz naczynia i zbieraj się. Zorganizuję wycieczkę zapoznawczą po mieście, będziesz moim przewodnikiem! — zarządziła. Edek nie próbował nawet protestować. Była stanowcza jak stary podoficer. Sprzeciwiać się? Lepiej nie. — Pokażesz mi bulwary nad Wisłą! — rzuciła Walentyna. — Jak tam najłatwiej dotrzeć? — Złapała Edka pod ramię i raźno ruszyła chodnikiem, rozglądając się z ciekawością. — Najlepiej taksówką — wzruszył ramionami Edek. Pani Walentyna nagle złożyła palce w kółeczko i gwizdnęła przeszywająco. Przejeżdżająca taksówka od razu się zatrzymała. — Po co pani tak gwizda?! Co ludzie powiedzą? — beształ ją Edek, pomagając usiąść na przednim siedzeniu. — Nic nie powiedzą — uśmiechała się figlarnie drobna, siwiuteńka babcia. — Pomyślą, że to ty jesteś taki niewychowany! Taksówkarz roześmiał się razem z Walentyną. Przybili sobie piątkę, zupełnie jak starzy znajomi, którym właśnie udał się żart. — Edek, jesteś grzeczny i spokojny chłopak — mówiła starsza krewna, gdy spacerowali nad Wisłą. — Pewnie twoja babcia to dama z klasą, a ja nie potrafię być taka spokojna. Mój świętej pamięci mąż, dziadek Iwony, długo przyzwyczajał się do mojego temperamentu. On był cichy i książkowy, aż tu nagle pojawiłam się ja! I się zaczęło! Po górach go wciągałam, ze mną skakał ze spadochronem. Tylko na lotnię nie dał się namówić, wolał czekać na mnie z córką na dole, gdy ja robiłam kółka nad ich głowami. Edek ze zdumieniem słuchał opowieści Walentyny. Iwona nigdy nie wspominała mu, że babcia prowadziła tak barwne życie. To wiele tłumaczyło w jej charakterze. Spojrzała na niego surowo: — A ty, skakałeś ze spadochronem? — W wojsku, czternaście razy! — przyznał nie bez dumy. — Brawo! Szanuję cię za to. — pokiwała z uznaniem głową i zanuciła: „Długo będziemy spadać, To będzie skok na dwa…” Edek znał tę piosenkę i z radością się przyłączył: „Białą chmurą pod niebem, Jak mewa — za moimi plecami…” Wspólnie zaśpiewana piosenka przełamała lody — Edek przestał się już krępować tej niezwykłej babci. — Trzeba odpocząć i coś zjeść — zaproponowała. — W tej budce pachnie świetnym szaszłykiem, czujesz? Szaszłyk robił tęgi, śniady mężczyzna, który wyglądał, jakby z takim samym zapałem nadziewał na szpadkę swoich wrogów, a uśmiechając się — czuł tylko radość. Aż chciało się zawołać „Hop-sa!” i zatańczyć kozaka, wymachując rękami i plącząc nogi. Przysiadłszy przy stoliku, pani Walentyna błysnęła wesoło oczami i czystym głosem zaśpiewała: „Gamarjoba, przyjacielu, Najlepiej by zatańczyć przy weselu…” Szaszłykowy mistrz spojrzał zaskoczony na starszą klientkę, po czym uśmiechnął się szeroko, zagrali razem: „Gamarjoba, przyjacielu, Zaśpiewać razem by się przydało!” — Proszę się częstować, szanowna pani, — powiedział gospodarz, dokładając na stół talerze z szaszłykiem, lawaszem oraz świeżymi ziołami. Przyniósł dwa kielichy zimnego gruzińskiego wina i przyłożył dłoń do serca. Zwabiony zapachem z krzaków wyszedł szary kociak, podszedł ostrożnie i spojrzał z nadzieją. — O, to właśnie ty jesteś nam potrzebny — uśmiechnęła się pani Walentyna. — Chodź tu, maluchu. — Do szaszłykowego: — Panie, przynieś temu naszemu nowemu przyjacielowi trochę świeżego mięska, tylko drobno pokrój! Gdy kotek zajadał smakołyk, pani Walentyna mówiła Edkowi: — W domu powinien być kot, szczególnie gdy wychowujecie dziewczynkę! Jak chcecie nauczyć ją dobroci i opiekuńczości bez zwierzaka? Ten maluch wam pomoże! Po spacerze pani Walentyna zajęła się kąpaniem znaleziska, a Edka wysłała po wyprawkę dla kota. Gdy wrócił obładowany kuwetą, miskami, drapakiem i legowiskiem, w domu słychać było piski radości. Iwona i Ola obsiadły babcię, a ta całowała je szczęśliwa. Kociak obserwował scenę, siedząc zdumiony na kanapie. — To dla ciebie, Olu, letni komplecik z szortami — babcia rozdzielała prezenty — a to dla ciebie, Iwonko. Nic tak nie podnosi kobiety w oczach męża, jak koronkowe majteczki… Przez kolejny tydzień Ola nie chodziła do przedszkola. Z babcią od rana znikały na cały dzień, wracając zmęczone, ale szczęśliwe. W domu czekali na nie Edek i kotek, ochrzczony imieniem Leonardek. Wieczorem dołączała Iwona i cała czwórka ruszała na spacer z Leniem. — Muszę z tobą poważnie porozmawiać, Edku — powiedziała któregoś wieczoru Valentina, nagle poważniejąc. — Jutro wyjeżdżam, już czas. To dla Iwony, oddasz jej po moim wyjeździe. — Podała mu papiery w koszulce — To mój testament. Mieszkanie i wszystko zostawiam jej, a tobie — bibliotekę mojego męża, całe życie zbierał. Bardzo wartościowe zbiory, masz tam prawdziwe rarytasy, nawet z autografami sławnych ludzi… — Ależ, pani Walentyno! — Edek próbował zaprotestować, ale zatrzymała go ruchem dłoni. — Iwonie nic nie mówiłam, tobie powiem — mam poważne kłopoty z sercem. Może się to skończyć nagle — trzeba się przygotować. — A jak pani tam sama? — zaprotestował Edek. — Ktoś powinien z panią być! — Zawsze ktoś jest przy mnie — uśmiechnęła się. — Poza tym córka — teściowa twoja — w sąsiednim mieście. Ty trzymaj Iwonę i dbaj o Olkę. Jesteś świetnym chłopakiem, naprawdę. Przecież ja dla ciebie jestem teściową do kwadratu! — klepnęła go w ramię i roześmiała się serdecznie. — Może zostanie pani jeszcze? Choć na chwilę? — poprosił Edek. Pani Walentyna z wdzięcznością uśmiechnęła się i pokręciła głową. Wyszedł ją odprowadzić cały dom, nawet Leonardek na rękach u Oli wyglądał jakby mu było smutno. Pani Walentyna wsadziła między wargi palce złożone w kółko i energicznie zagwizdała! Taksówka stanęła natychmiast. — No to jadziem, zięciulku, odstaw mnie na dworzec! — rozkazała i, całując Iwonę i Olę, zajęła miejsce obok kierowcy. Taksówkarz patrzył na staruszkę z niedowierzaniem. — Co się pan tak patrzy? — fuknął Edek. — Nie widział pan kulturalnych kobiet? Szczupła babcia, potrząsając siwymi loczkami, roześmiała się i głośno przybiła piątkę Edkowi. Teściowa do kwadratu