Moja teściowa postanowiła, że będzie ustalać własne zasady w MOIM domu. Przypomniałam jej, kto tu rządzi.
Tak się złożyło, że musiałam wpuścić teściową do swojego mieszkania. Nie dlatego, że tego pragnęłam. Po prostu mam wspaniałego męża, który szczerze prosił o pomoc – jego matka znalazła się w trudnej sytuacji. Zgodziłam się, zaciskając zęby. Chciałam zachować spokój w rodzinie. Ale najwyraźniej szybko o tym zapomniała.
Teściowa zaczęła wprowadzać w moim domu swoje porządki, jakby to ona tu rządziła. Chociaż od razu powiedziałam, że mieszkanie jest moje i nie pozwolę ingerować w moją przestrzeń. Nasze relacje nigdy nie były ciepłe. Zawsze jej się nie podobało, że nie tańczę, jak mi zagra. A mnie drażniło jej narzucanie się i pouczanie.
Od razu zaczęła skarżyć się mojemu mężowi. Ale on jest rozsądny – nie reagował na jej wymówki. Od początku trudno jej było zaakceptować, że to ja jestem właścicielką mieszkania. Wściekała się, że nie może narzucić swojej woli, jak zwykła to robić.
Teściowa ma młodszą córkę – Kasię, o cztery lata ode mnie młodszą. Rok temu wyszła za mąż, już będąc w ciąży. Młoda para zamieszkała z rodzicami męża, ale długo tam nie wytrzymała. Po pół roku, po urodzeniu dziecka, Kasia wróciła z płaczem do matki. Teściowa wrzeszczała przez łzy:
– Zamęczyli moją dziewczynę! Jaka jej się trafiła teściowa – wąż, nie kobieta! Wszystko, żeby tylko ugryźć, upokorzyć, obrazić! Jak można tak traktować synową?
O mało się nie zaśmiałam. Bo ta „straszna” teściowa jest dokładnie taka jak ona. Lustrzane odbicie. No cóż, jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz.
Kasia się nie rozwiódła, mąż nadal wspierał je finansowo. Po miesiącu wrócił do żony – teraz już do kawalerki teściowej. Oczywiście było im tam ciasno, a teściowa spała w kuchni. Z zięciem nie dogadywała się, a co zabawne, Kasia stawała po stronie męża w konfliktach z matką:
– Mamo, nie waż się niszczyć mojego małżeństwa!
Wtedy powiedziałam teściowej wprost:
– Może niech wynajmą sobie coś osobno?
– A za co? Kasia na macierzyńskim, mąż zarabia grosze. Na co ich stać?
– To ich problem. I nas nie dotyczy.
Ale zaczęła coraz częściej przychodzić do nas. Najpierw narzekała na los, potem na ból pleców od spania w kuchni, w końcu na kłótnie z zięciem. Aż w końcu rzuciła:
– Nie wytrzymam tam dłużej! Mogę do was na trochę?
Chciałam odmówić. Ale mąż błagał:
– Mama zostanie tylko dwa miesiące. Rozmawiałem z Kasią, niedługo wynajmą mieszkanie.
Uległam. Ale od razu ustaliłam zasady. Teściowa kiwała głową: „Oczywiście, córeczko, wszystko rozumiem”. Pierwsze dwa tygodnie była cicha jak mysz. Ale potem zaczęło się.
Przestawiała wszystko po swojemu. Raz poukłada swoje serwetki, innym razem zmienia obrazki, a jeszcze kiedyś proponuje nowe firanki. Najpierw znosiłam to w milczeniu. Potem poskarżyłam się mężowi. Próbował z nią rozmawiać – bez skutku. Miesiące mijały, a „tymczasowo” zamieniło się w pół roku. Kasia, jak podejrzewałam, nie myślała o wyprowadzce.
Teściowa coraz częściej czepiała się mnie: „Marnujesz wodę!”, „Źle gotujesz!”, „Nie umiesz sprzątać!”. Pewnego dnia wyrzuciła całą moją chemię domową, kupiła ohydne szare mydło, które śmierdziało w całym mieszkaniu. Oświadczyła: „Chemia to trucizna, wrócimy do tradycji!”.
A do tego regularnie wyrzucała
