Mój mąż i ja jesteśmy szczęśliwym małżeństwem.
Poznaliśmy się na studiach. Od początku nie planowałam zostawać tam na dłużej zawsze chciałam wrócić do rodzinnego miasta. Wiedziałam, że z moją specjalizacją będę tam kimś wyjątkowym, specjalistką, której brakuje.
Jestem kardiolożką, ale zajmuję się sercami zwierząt: kotów, psów, a nawet krów. Bogatych klientów nie ma wielu, ale jednak się zdarzają, a nawet ci mniej zamożni przychodzą do weterynarza z ukochanymi pupilami. Mój mąż też jest weterynarzem, specjalizuje się w diagnostyce.
Zapytałam w lokalnych lecznicach wszędzie funkcjonuje to podobnie. Ludzie zajmują się tylko najprostszymi rzeczami: sterylizacją i szczepieniami. Trudniejszych przypadków nie podejmują się, bo nie są one opłacalne.
Dlatego otworzyliśmy własną klinikę, nastawioną na trudne przypadki i rzetelną diagnostykę. Wspieramy także innych weterynarzy, prowadzimy badania. Pracujemy razem dzięki temu dobrze nam się wiedzie.
Zarobki mamy przyzwoite, ceny nie są wygórowane. To dlatego mamy tylu klientów. Kupiliśmy już własne mieszkanie, zatrudniliśmy pomocników, nie muszę nocować w klinice i mam czas dla dzieci oraz domu.
Mimo to rodzice mojego męża wciąż nie są ze mnie zadowoleni.
Wiem, że żałują jego decyzji o przeprowadzce do mojego miasta liczyli, że wróci do Warszawy i przeniesie tam klinikę oraz rodzinę. Nie rozumiem, skąd ta niechęć przecież mąż ma dwie siostry, które mieszkają tuż obok rodziców i nie są sami. Pomagamy im, daliśmy pieniądze na wkład na mieszkanie.
Z mojej strony zawsze jestem wobec nich uprzejma.
Ale granic i dystansu rodzice męża nie znają.
Dziś zadzwonił do mnie teść:
Spotkajmy się dziś o 19:00. Przyjedź po mnie.
Jest siedemnasta. W takim razie rusz się szybciej.
Zabrałam dziecko, powiedziałam asystentce, że będzie musiała zostać dłużej i nawet nie wspomniałam o zniszczonym cieście, które właśnie zaczęłam piec.
W drodze.
Najmłodsza córka siedziała z tyłu w foteliku.
Mąż był w klinice z rannym pacjentem, przygotowywał operację. Teść nie pozwolił mi zamówić taksówki.
Dlatego prowadziłam sama.
Teść, krzycząc do telefonu, nerwowo szukał mojego auta. Odmówiłam wyjścia, nie chciałam budzić dziecka.
Wsiadł, trzepnął drzwiami i zaczął wrzeszczeć: Mogłaś wyjść. Moja córka śpi, nie budź jej. Daj spokój teść nie ściszył głosu jak ktoś chce spać, to śpi.
Dziecko się obudziło i zaczęło marudzić.
Czy myślicie, że dziadek spróbował ją uspokoić? Dał jej choćby zabawkę?
Nie, oczywiście że nie. Usłyszałam za to, że dzieci są źle wychowane, a to moja wina, bo siedzę w domu zamiast je wychowywać przecież praca w klinice pięć, a czasem dziesięć czy dwanaście godzin to siedzenie? A przecież jego syn pracuje!
Potem zaczął narzekać, że jeżdżę za szybko i zabiję nas wszystkich. A do tego poinformował mnie, że mój mąż ma już w domu narzeczoną, młodą kobietę, która urodzi mu normalne, posłuszne dzieci.
Dziecko płakało, więc dziadek odwrócił się i wrzasnął, żeby była cicho, bo starzy rozmawiają.
Więc zawróciłam.
Odprowadziłam go na dworzec: Do widzenia. Do widzenia, do widzenia…
Wróciłam do domu, mąż stał w drzwiach z pogardą ojciec zdążył go już nagrać. Wcisnęłam mu płaczącą córkę w ramiona:
Jeszcze jedno słowo, a idziesz do tatusia. Tam czeka narzeczona. Będzie miał nowe, posłuszne dzieci. Ty tymczasem zabierz się za obowiązki, bo inaczej ja zacznę krzyczeć!
Mąż odwrócił wzrok, i wtedy zrozumiałam, że tę rozmowę już prowadziliśmy. Jego ojciec więcej do nas nie wróci.
Czasem nawet największa uprzejmość nie wystarczy, by zdobyć czyjeś uznanie ale najważniejsze to dbać o własny spokój i rodzinne szczęście, nie spełniać oczekiwań innych ponad swoje możliwości.
