Tego dnia mój mąż wrócił z pracy wcześniej niż zwykle, usiadł na naszej kanapie i rozpłakał się jak małe dziecko. Gdy poznałam prawdziwy powód jego łez, dosłownie zamarłam ze zdumienia.

Jacek i ja poznajemy się, kiedy oboje mamy po dwadzieścia siedem lat. W tym czasie Jacek kończy już z wyróżnieniem Politechnikę Warszawską i przygotowuje się do obrony pracy magisterskiej. Odnosi sukcesy edukacyjne, a do tego pracując przez studia, udaje mu się już kupić dwupokojowe mieszkanie na Bemowie i miejsce w garażu podziemnym. Po obronie planuje kupić sobie pierwszy samochód.
Rok później bierzemy ślub w urzędzie na Starym Mieście. Po półtora roku rodzi się nasza córeczka, która nosi piękne polskie imię Jagoda. Gdy świętujemy trzydzieste urodziny Jacka, Jagoda ma już dwa miesiące. Zbliżają się urodziny Jacka, więc proponuję, żebyśmy poszli do jakiejś miłej restauracji, na przykład na Powiślu, razem z jego rodzicami. On jednak stanowczo odmawia. Mówi, że chce świętować tylko z nami ze mną i z naszą córeczką, swoimi dziewczynami.
Na tym staje zamawiamy jedzenie do domu, pijemy po lampce wina i śmiejemy się do późna. Następnego dnia Jacek, po pracy, jedzie odwiedzić swoich rodziców na Mokotowie. Wróciwszy po niedługim czasie, siada przy mnie na kanapie i zaczyna płakać. Jest to dla mnie szok widzieć jak dorosły, odpowiedzialny mężczyzna, który sam już jest ojcem, płacze jak małe dziecko. Próbuję go objąć i pocieszyć; wtedy nagle Jacek się otwiera.
Okazuje się, że gdy był dzieckiem, dostawał lanie za najdrobniejsze rzeczy; za kopanie piłki pod blokiem, za zabrudzone spodnie, za plamę w zeszycie. Bili go zarówno ojciec, jak i matka.
Jak dorosłem, przestali mnie bić. Ale nigdy nie powiedzieli mi dobrego słowa. Kończę technikum z czerwonym paskiem.
No i co z tego, tylko technikum. Powinieneś iść na studia! mówią rodzice. Więc Jacek idzie, choć wcale nie musi.
Kupuje mieszkanie.
To zaledwie pięćdziesiąt metrów komentują, choć sami całe życie mieszkali na trzydziestu.
Ożenia się.
Taka drobna i niepozorna dziewczyna mówią o mnie. Czy ona w ogóle była w stanie urodzić?
Rodzi się Jagoda.
Nawet nie wiadomo, czy to nasze wnuczę Nic w niej nie widzimy z naszej rodziny!
Na koniec wypominają Jackowi, że nie urządził wystawnej imprezy z okazji ich rocznicy ślubu.
Niewdzięczny syn! pada wyrok.
Wtedy Jacek pyta mnie:
Czy jestem aż tak złym człowiekiem, że nawet własni rodzice mnie nie kochają? pyta z trudem.
Odpowiadam spokojnie, ściskając jego dłoń, że nie każdy potrafi kochać. Jacek nie miał szczęścia do rodziców, za to ma teraz mnie i Jagodę. Kochamy go bardzo. Bo jest dla nas najważniejszy.
Zobacz, jak Jagoda się cieszy, gdy wracasz do domu po pracy przypominam mu.
Jacek uśmiecha się cicho, gdy widzi, jak oczka naszej córki błyszczą na jego widok, i wtedy powoli wraca mu spokój. Po chwili sam się śmieje, a w jego oczach znów pojawia się pogoda ducha.