Tatusiu, nie odchodź! Kochany, nie zostawiaj nas! Tatusiu, nie kupuj mi już nic, ani Jasiowi też. Tylko żyj z nami! Nie trzeba mi samochodzików, ani cukierków. Żadnych prezentów nie trzeba! Żebyś tylko był blisko! krzyczał sześcioletry Kacper, obejmując nogę ojca.
Ich mama w tym czasie szlochała w pokoju. Nie miała siły wstać i wyjść.
A czternastoletni Jaś stał ze zaciśniętymi pięściami. Miłość do ojca walczyła w nim z nienawiścią.
To Kacper jest mały. Jeszcze nic nie rozumie. Ale on, Jaś, widział, jak źle było matce. Jak dzień wcześniej, klęcząc, błagała ojca, żeby został. Choć trochę poczekał. Aż Kacper podrośnie. Ale prośby nie pomogły.
Przestań! Wstawaj! Nie poniżaj się, słyszysz! Nie jesteś mu potrzebna. Ani ja, ani nikt z nas, to niech się wali! Jaś podbiegł i zaczął odrywać młodszego brata od taty.
Synu, po co tak. Ja będę przychodził, pomagał wam. Tylko mieszkać będę gdzie indziej. Ale kocham was nie mniej. Tak po prostu zdecydowaliśmy zaczął ojciec.
Kto zdecydował? Ty zdecydowałeś! Myślisz, że nic nie słyszałem? Mama prosiła cię, żebyś nie odchodził. Tu jest ona i my! Jesteśmy rodziną. A ty odchodzisz! Do jakiejś baby! Ona jest dla ciebie ważniejsza niż my, tak? Jaś z całych sił starał się nie rozpłakać.
Gdyby ojciec go przytulił, postawił torby na miejsce i powiedział, że to głupi błąd, to Rzuciłby mu się na szyję. I wszystko by wybaczył. Bo to tata.
Ten, który uczył go naprawiać samochód, zabierał na ryby, grał w piłkę, czytał książki przed snem. Jak mógł tak po prostu odejść i wymazać ich z życia? Za co?
Kacper wrzeszczał aż chrypiał. Matka szlochała. Ojciec spojrzał na nich wszystkich i wyszedł, ze spuszczoną głową.
A za nim długo biegło: Tatusiu! Nie odchodź!.
Od tamtej pory życie się zmieniło.
Jaś znienawidził ojca. Nie chciał się z nim spotykać, odrzucał prezenty, które przynosił.
Kacper czekał. Siadywał pod drzwiami. Stał na balkonie i wpatrywał się w dal.
Ojciec prosił, żeby pozwolili mu zabrać dzieci na spacer. Matka nie pozwalała.
Choć Jaś sam nie chciał. Kacper rwał się do ojca, ale mówiono mu tata nie chce cię widzieć.
Ich mama z dumą zrezygnowałaby z alimentów, ale trzeba było jakoś żyć.
Zakochał się wasz tatuś. Ot, jak to bywa! Gdzie indziej słodziej! Dzieci mu niepotrzebne. Tam teraz inne będą! lubiła powtarzać.
Jaś słuchał w ponurym milczeniu. Kacper płakał.
Po roku ojciec wrócił. A raczej chciał to zrobić. Kacpra nie było w domu. Tylko Jaś i matka. Ojciec przepraszał, mówił, że się pomylił. Zrozumiał. Nie może bez nich. Nie ma życia bez dzieci.
Ale matka go nie przyjęła. To były chwile jej zemsty. I Jaś nie wybaczył. Uraza była zbyt świeża.
A Kacpra nie pytano. Był jeszcze za mały.
Minęły lata. Jaś zajął się handlem. Kacper został lekarzem. Starszy brat miał już rodzinę. Młodszy do końca opiekował się matką, ale wkrótce jej zabrakło.
Niedługo potem Kacper postanowił ożenić się z przyjaciółką z dzieciństwa Kasią.
Wcześniej starszy brat miał interesy w innym mieście. Zaproponował wspólną podróż. Odwiedzić nowe miejsca. Zamiast samochodu wybrali pociąg. Pili herbatę, rozmawiając pod stukot kół.
Nie kłócili się, żyli w zgodzie, choć widywali się rzadko. Ale byli zbyt różni charakterem. Twardy, nieznoszący sprzeciwu Jaś słuchał tylko siebie.
Brata nazywał żartobliwie pan doktor miłości. I radził, by odrzucił dobroć, bo teraz nie jest w modzie.
Po załatwieniu spraw wędrowali po nieznanym, pięknym mieście, podziwiając widoki. Potem ruszyli na dworzec.
Niemal przy wejściu Jaś omal nie potknął się o mężczyznę. Spojrzał z obrzydzeniem, mrucząc, że nie ma co siedzieć tam, gdzie nie trzeba. Tamten rozłożył się na kartonie. Brudny, z brodą, bez nóg. I nagle podniósł wzrok.
Kacper już minął ich, gdy usłyszał śmiech brata. Zatrzymał się.
Jaś rechotał, wskazując palcem na bezdomnego. Kacper szybko podszedł, złapał brata za rękaw i pociągnął za sobą.
Przestań! Nieładnie. Kto wie, co go spotkało. Nie nam go osądzać! szepnął.
Co? Nie nam, braciszku? Właśnie nam. Nie poznajesz? Ty byłeś za mały. Ale ja poznałem od razu. Oczy naszego taty są wyjątkowe, takie same jak nasze. Zielone. Mama zawsze mówiła, że zakochała się w jego oczach. Na próżno, jak widać. Co, siedzi
