— Tato, poznaj moją przyszłą żonę i Twoją synową, Barbarę! — promieniał szczęściem Borys. — Kto?! — z niedowierzaniem spytał profesor, doktor nauk Roman Filimonowicz. — Jeśli to żart, to mało śmieszny! Mężczyzna z niesmakiem patrzył na paznokcie na szorstkich palcach „synowej”. Od razu pomyślał, że ta dziewczyna chyba nie wie, co to woda i mydło — inaczej skąd ten brud pod paznokciami? „Boże! Jak dobrze, że moja Laryska nie dożyła takiego wstydu… Przecież staraliśmy się wychować tego łobuza na człowieka z dobrymi manierami…” — przeleciało mu przez głowę. — To nie żart! — wykrzyknął Borys z przekąsem. — Barbara zostaje u nas, a za trzy miesiące bierzemy ślub! Jeśli nie chcesz uczestniczyć w moim weselu, poradzę sobie bez Ciebie! — Dzień dobry! — uśmiechnęła się Basia i pewnym krokiem ruszyła do kuchni. — Oto pączki, dżem malinowy, suszone grzyby… — zaczęła wyliczać produkty wyjmowane ze starej torby. Roman Filimonowicz chwycił się za serce, widząc, jak Basia poplamiła śnieżnobiałą, ręcznie haftowaną serwetę dżemem. — Borys! Opamiętaj się! Jeżeli robisz to z przekory, to przesadziłeś… To okrutne! Z jakiej wsi przywlokłeś tę dziewuchę? Nie ma mowy, żeby mieszkała w moim domu! — z rozpaczą krzyczał profesor. — Kocham Basię. Moja żona ma prawo mieszkać ze mną! — zadrwił chłopak. Roman Filimonowicz zrozumiał, że syn igra z jego uczuciami. Nie chcąc dłużej wdawać się w spór, wyszedł do swojego pokoju w milczeniu. Ostatnio relacje z synem bardzo się popsuły. Po śmierci matki Borys stał się nie do opanowania — rzucił studia, pyskuje ojcu, prowadzi hulaszcze życie. Roman Filimonowicz liczył, że syn się opamięta, będzie jak kiedyś — rozsądny i dobry. Ale z każdym dniem oddalał się od niego coraz bardziej. Dziś nawet przyprowadził tę wiejską dziewczynę, choć wie, że ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru… Wkrótce Borys i Basia wzięli ślub. Roman Filimonowicz odmówił udziału w weselu, nie chciał zaakceptować niechcianej synowej. Bolało go, że miejsce Laryski, wspaniałej gospodyni, żony i matki, zajęła ta niewykształcona dziewczyna, która nawet dwóch zdań nie potrafiła sklecić. Barbara jakby nie zauważała niechęci teścia i starała się na każdym kroku mu dogodzić, lecz tylko pogarszała sprawę. Profesor nie widział w niej żadnej zalety — tylko niewychowanie i brak ogłady… Borys, pobawiwszy się w idealnego męża, znów zaczął pić i imprezować. Ojciec często słyszał kłótnie młodych i cieszył się w duchu, mając nadzieję, że Barbara na zawsze zniknie z jego domu. — Panie Romanie! — wpadła kiedyś synowa z płaczem. — Borys chce rozwodu, a nawet chce mnie wygonić na ulicę, a ja spodziewam się dziecka! — Po pierwsze, dlaczego na ulicę? Przecież nie jesteś bezdomna… Jedź tam, skąd przyjechałaś. To, że jesteś w ciąży, nie daje ci prawa mieszkać tutaj po rozwodzie. Przykro mi, ale nie będę mieszał się w wasze sprawy — odpowiedział profesor, radując się w duchu, że wreszcie pozbędzie się natrętnej synowej. Barbara rozpłakała się z rozpaczy i poszła się pakować. Nie rozumiała, czemu teść znienawidził ją od pierwszego spojrzenia, dlaczego Borys potraktował ją jak zabawkę i wyrzucił na bruk. Co z tego, że jest ze wsi? Przecież ma uczucia i serce… *** Minęło osiem lat… Roman Filimonowicz mieszkał w domu opieki. Starzejący się mężczyzna bardzo schudł przez ostatnie lata. Borys natychmiast skorzystał z okazji i oddał ojca pod opiekę, żeby nie mieć kłopotu. Staruszek pogodził się ze swoim losem, wiedząc, że nie ma wyjścia. Przez życie nauczył tysiące ludzi miłości, szacunku i troski. Do dziś dostaje listy od wdzięcznych studentów… A własnego syna nie potrafił wychować na człowieka… — Roman, masz gości — powiedział współlokator wracając ze spaceru. — Kto? Borys? — spytał staruszek, choć wiedział, że to niemożliwe. Syn nigdy go nie odwiedzi, tak bardzo go nienawidzi… — Nie wiem, tylko pielęgniarka kazała dać znać. Czego siedzisz? Leć szybko! — zachęcił sąsiad. Roman wziął laskę i powoli wyszedł z ciasnego pokoiku. Schodząc po schodach, z daleka zobaczył ją i od razu rozpoznał, mimo że minęło tyle czasu od ostatniego spotkania. — Dzień dobry, Barbaro! — powiedział cicho, opuszczając głowę. Chyba wciąż czuł wyrzuty sumienia wobec tej szczerej, prostej dziewczyny, której nie chciał bronić osiem lat temu… — Roman Filimonowicz?! — zdziwiła się kobieta o zaróżowionych policzkach. — Bardzo się zmieniłeś… Chorujesz? — Trochę… — uśmiechnął się smutno. — Jak mnie znalazłaś? — Borys powiedział. Przecież wie pan, że nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopak ciągle pyta, raz o tatę, raz o dziadka… Ale przecież to nie wina Janka, że nie akceptujecie go. Dziecku brakuje kontaktu z rodziną. Zostaliśmy sami… Przepraszam, chyba nie powinnam była tego wszystkiego zaczynać. — Poczekaj! — poprosił staruszek. — Ile lat ma teraz Jasio? Ostatnie zdjęcie miał trzy latka… — Jest tu, przy wejściu. Zawołać go? — niepewnie spytała Basia. — Jasne, córeczko, zawołaj! — ucieszył się Roman Filimonowicz. Do holu wszedł rudy chłopiec, wykapany Borys w miniaturze. Jasio nieśmiało podszedł do dziadka, którego nigdy nie widział. — Witaj, synku! Jaki ty już duży… — rozczulił się staruszek, tuląc wnuka. Rozmawiali długo, spacerując po jesiennych alejach parku przy domu seniora. Basia opowiadała o trudnym życiu, o tym, że wcześnie zmarła jej matka i musiała sama wychowywać dziecko oraz prowadzić gospodarstwo. — Przepraszam, Basiu! Bardzo cię skrzywdziłem. Całe życie uważałem się za mądrego, wykształconego człowieka, a dopiero niedawno zrozumiałem, że ludzi trzeba doceniać nie za rozum i maniery, lecz za uczciwość i serce — powiedział staruszek. — Panie Romanie, mamy propozycję — odpowiedziała Basia, nieco nerwowo. — Zamieszkaj z nami! Pan jest samotny, my też z synkiem… Tak bardzo brakuje nam bliskiego człowieka. — Dziadku, chodź z nami! Będziemy razem łowić ryby, chodzić po grzyby… Jest u nas pięknie w wiosce i domu miejsca nie brakuje! — prosił Jasio, trzymając dziadka za rękę. — Jadę z wami! — uśmiechnął się Roman Filimonowicz. — Wiele straciłem w wychowaniu syna, mam nadzieję, że nadrobię to wszystko z tobą, Jasiu. Tym bardziej nigdy nie mieszkałem na wsi. Mam nadzieję, że mi się spodoba! — Na pewno się spodoba! — roześmiał się chłopiec.

Tato, poznaj moją przyszłą żonę i swoją synową, Zofia! promieniał szczęściem Borys.
Kto?! zdziwił się profesor, doktor nauk Roman Florianowicz. Jeśli to żart, to raczej kiepski!
Mężczyzna z niesmakiem przyglądał się paznokciom na szorstkich palcach nowej synowej. Wydawało mu się, że ta dziewczyna nie znała wody i mydła, patrząc na trwały brud pod paznokciami.
Boże! Jak dobrze, że moja Lusia nie doczekała takiego wstydu! Przecież zawsze staraliśmy się nauczyć tego rozrabiakę najlepszych manier przemknęło mu przez głowę.
To nie żart! odparł z przekonaniem Borys. Zosia zatrzyma się u nas, a za trzy miesiące się pobierzemy. Jeśli nie chcesz uczestniczyć w ślubie syna, dam sobie radę bez ciebie!
Dzień dobry! roześmiała się Zosia, przechodząc pewnym krokiem do kuchni. Tu są pierogi, dżem malinowy, suszone grzyby wyliczała produkty, wyciągając je ze zniszczonej torby.
Roman Florianowicz złapał się za serce, gdy zobaczył, jak Zosia poplamiła śnieżnobiałą, ręcznie haftowaną serwetę cieknącym dżemem.
Borys! Opamiętaj się! Jeśli robisz to na złość mnie, to przesadzasz To zbyt okrutne! Z jakiej wsi ją przywlokłeś? Nie pozwolę jej mieszkać w moim domu! krzyczał zrozpaczony profesor.
Kocham Zosię. Moja żona ma prawo mieszkać na mojej powierzchni! odparł z sarkazmem Borys.
Roman Florianowicz zrozumiał, że syn robi to celowo, by go sprowokować. Bez dalszej dyskusji mężczyzna poszedł do swojego pokoju.
Ostatnio relacje z synem bardzo się pogorszyły. Po śmierci matki Borys stał się nie do opanowania. Rzucił studia, był arogancki wobec ojca i prowadził lekkomyślne życie.
Roman Florianowicz miał nadzieję, że syn się zmieni. Że znowu stanie się rozsądny i dobry. Ale z każdym dniem Borys oddalał się od niego. I właśnie dziś przyprowadził tę wieśniaczkę. Wiedział przecież, że ojciec nigdy nie zaakceptuje jego wyboru, dlatego postanowił go sprowokować…
Wkrótce Borys i Zosia wzięli ślub cywilny. Roman Florianowicz odmówił uczestnictwa, nie chciał przyjmować niechcianej synowej. Bolało go, że miejsce Lusi, znakomitej gospodyni, żony i matki, zajęła niekształcona dziewczyna, która nie umiała sklecić dwóch zdań.
Zosia, jakby nie dostrzegała złego nastawienia teścia, starała się mu przypodobać, ale efekt był odwrotny. Mężczyzna nie widział w niej żadnej zalety, tylko brak wykształcenia i złe maniery…
Borys, po krótkim okresie wzorowego męża, znów zaczął pić i imprezować. Ojciec codziennie słyszał kłótnie młodych i cieszył się z tego, mając nadzieję, że Zosia na zawsze opuści jego dom.
Panie Romanie! wbiegła pewnego dnia synowa, zapłakana. Borys chce rozwodu i wyrzuca mnie na bruk, a ja spodziewam się dziecka!
Po pierwsze, to nie na bruk. Przecież nie jesteś bezdomna Wróć tam, skąd przyjechałaś. A to, że jesteś w ciąży, nie daje ci prawa do pozostania w tym domu po rozwodzie. Wybacz, ale nie będę mieszał się w wasze sprawy powiedział mężczyzna, w duchu ciesząc się, że w końcu pozbędzie się natrętnej synowej.
Zosia rozpłakała się w rozpaczy i zaczęła się pakować. Nie rozumiała, czemu teść znienawidził ją od pierwszego dnia, czemu Borys zabawił się jej uczuciami, a potem porzucił ją jak psa. Czy naprawdę fakt, że jest ze wsi, przekreśla ją jako człowieka?
***
Minęło osiem lat Roman Florianowicz mieszka w domu seniora. Starszy pan znacznie podupadł na zdrowiu w ostatnich latach. Borys szybko wykorzystał okazję, oddając ojca do placówki, by pozbyć się kłopotu.
Staruszek pogodził się ze swoim losem, zrozumiawszy, że nie ma wyjścia. Przez całe życie kształcił tysiące ludzi w miłości, szacunku i trosce. Do dziś otrzymuje listy z podziękowaniami od dawnych uczniów Ale własnego syna nie udało mu się wychować na człowieka
Roman, masz gości powiedział współlokator, wracając ze spaceru.
Kto? Borys? wymsknęło się starszemu panu, choć wiedział, że to niemożliwe. Syn nigdy do niego nie przyjedzie, zbyt mocno go nienawidzi
Nie wiem. Dyżurna tylko krzyknęła, żebym przyprowadził ciebie. Na co czekasz? Idź szybko! zachęcił kolega.
Roman chwycił laskę i powoli wyszedł ze swojej niewielkiej dusznej klitki. Schodząc po schodach, z daleka ją zobaczył i od razu rozpoznał, choć minęło tyle lat od ich ostatniego spotkania.
Dzień dobry, Zosiu! powiedział cicho, ze spuszczoną głową. Chyba wciąż czuł wyrzuty sumienia wobec tej szczerej, prostej dziewczyny, której nie chciał wtedy pomóc, osiem lat temu…
Panie Romanie?! zdziwiła się rumiana kobieta. Tak się pan zmienił Choruje pan?
Trochę odpowiedział z smutnym uśmiechem. Co sprowadza cię tutaj? Skąd wiesz, gdzie mieszkam?
Borys mi powiedział. Wie pan, nie chce mieć kontaktu z synem. A chłopiec bardzo pragnie, raz do taty, raz do dziadka Janek przecież nie jest winien temu, że go nie uznajecie. Potrzebuje bliskości rodziny. A my jesteśmy sami mówiła drżącym głosem. Przepraszam, może nie powinnam się w to pakować.
Zaczekaj! poprosił staruszek. Jaki już jest ten Jaś? Pamiętam, ostatnim razem przesłałaś zdjęcie, miał trzy latka.
Jest przy wejściu. Zawołać go? spytała niepewnie Zosia.
Oczywiście, córko, wołaj! ucieszył się Roman Florianowicz.
Do holu wszedł piegowaty chłopiec, wypisz wymaluj młodszy Borys. Jaś niepewnie podszedł do dziadka, którego nigdy nie widział.
Witaj, synku! Ależ jesteś już duży wzruszył się staruszek, obejmując wnuka.
Rozmawiali długo, spacerując jesiennymi alejami parku przylegającego do domu seniora. Zosia opowiadała o trudnym życiu, o tym, jak wcześnie straciła matkę i sama wychowywała syna oraz gospodarstwo.
Przepraszam, Zosiu! Bardzo cię skrzywdziłem. Choć zawsze uważałem się za mądrego i wykształconego, dopiero niedawno zrozumiałem, że ludzi trzeba cenić nie za rozum i maniery, ale za serce i szczerość wyznał staruszek.
Panie Romanie! Mamy dla pana propozycję uśmiechnęła się Zosia, lekko speszona. Zamieszkaj pan z nami! Pan jest samotny, my z Jasiem też Chcielibyśmy mieć kogoś bliskiego przy sobie.
Dziadku, zamieszkaj z nami! Pójdziemy razem na ryby, do lasu na grzyby U nas na wsi pięknie, dużo miejsca! prosił Jaś, nie puszczając ręki dziadka.
Jadę! ucieszył się Roman Florianowicz. Wiele zaniedbałem w wychowaniu swojego syna, mam nadzieję, że nadrobię to dla ciebie, Jasiu. A na wsi jeszcze nigdy nie byłem, myślę, że mi się spodoba!
Na pewno się spodoba! roześmiał się Jaś.