Marek siedział sam. Po tym, jak żona go opuściła, pustka spowiła go jak ciężki, czarny woal. Wszystko dookoła wydawało się szare. Nic go nie cieszyło – ani słoneczne dni, ani poranna filiżanka mocnej herbaty, ani stare filmy, które kiedyś oglądali razem z rodziną. Praca pozostała jedyną rzeczą trzymającą go w tym świecie. Dopóki miał siły, chodził do niej, bo w domu panowała nieznośna cisza. Ta cisza brzęczała mu w uszach i rozdzierała serce.
Dni mijały, jeden podobny do drugiego: poranek, autobus, praca, dom, cienie na ścianach, puste wieczory. Syn i córka pojawiali się coraz rzadziej, prawie zniknęli z jego życia. Dzwonili oschle, zdawkowo. A potem przestali odbierać telefon. Przemierzał godzinami ulice, wpatrując się w twarze przechodniów, jakby próbował dostrzec kogoś bliskiego. Nie przerażała go starość – bał się samotnej śmierci.
Czuł, jak gaśnie od środka. Dusza bolała, kurczyła się w kłębek. Wspominał żonę – chciałby prosić o wybaczenie, lecz nie miał odwagi wybrać jej numeru. Wciąż ją kochał. Żałował, że nie zdążył powiedzieć wielu rzeczy.
Pewnego dnia na progu pojawiła się córka. Ucieszył się jak dziecko. Przygotował jej ulubione ciasto, zaparzył herbatę, wyciągnął stare albumy – chciał wspominać, jak to wszystko było kiedyś. Jednak jej wizyta nie o to chodziła.
– Tato – zaczęła chłodno i bezpośrednio – mieszkasz sam w czteropokojowym mieszkaniu. To nie fair. Sprzedaj je. Kup sobie kawalerkę, a pieniądze daj mi.
Nie mógł uwierzyć. Myślał, że za moment się roześmieje. Ale w jej oczach nie było ani krzty ironii.
– Nie… Nie zamierzam niczego sprzedawać. To mój dom… tu były wasze pokoje dziecięce, tu mieszkałem z waszą matką…
– Już swoje przeżyłeś! – rzuciła zirytowana. – Ja potrzebuję tych pieniędzy! I tak jesteś sam, po co ci tyle przestrzeni?
– Kiedy znów przyjedziesz? – zapytał cicho, nie poznając własnego głosu.
Spojrzała na niego z obojętnością i, zakładając buty, rzuciła:
– Na twój pogrzeb.
Trzasnęły drzwi. Zamarł. Potem opadł na podłogę. Ból w piersi walił jak młotem. Przeleżał tak trzy dni. Bez jedzenia, bez sił, bez nadziei. W końcu zadzwonił do syna.
– Piotrze, przyjedź… Jest mi źle – błagał.
Syn wysłuchał. Milczał. Po czym powiedział:
– Tato, nie obraź się, ale naprawdę aż tak dużo miejsca ci nie potrzeba. Chcę kupić samochód, a ty mógłbyś pomóc… Przyjechałbym, gdybyś zdecydował się sprzedać mieszkanie.
Potem zapadła cisza. Ta cisza, która brzęczy w uszach i pozostawia dziurę w duszy. Odłożył słuchawkę. I zrozumiał – nie ma już dzieci. Są jedynie obcy ludzie, w których żyłach płynie jego krew.
Następnego dnia poszedł do apteki. Przypadkiem spotkał tam brata swojej byłej żony. Ten zdziwiony pozdrowił go.
– Anka? – zapytał – jak sobie radzi?
– Wyjechała do Włoch – odpowiedział krótko mężczyzna. – Wyszła za Włocha. Znalazła swoje szczęście.
„Znalazła swoje szczęście…” Te słowa piekły. Nie miał nic przeciwko jej szczęściu. Przeciw był tylko swojej samotności.
Następnego ranka obudził się z ciężkością w sercu. Za oknem wisiało niskie, ponure niebo. Narzucił płaszcz, wyszedł. Przeszedł kilka przecznic. Znalazł starą ławkę na dziedzińcu. Usiadł. Zamknął oczy. Serce wykonało ostatnie bolesne uderzenie.
A jego dusza, zmęczona bólem, obojętnością i ciszą, wreszcie uleciała – tam, gdzie już nie zdradzają. Gdzie nie proszą o ostatnie. Gdzie, być może, ktoś znów powie: „Tato, tęskniłam…”
Ale to już – nie tutaj.
