**Dziennik**
Zbigniew Nowak stracił żonę zaledwie pół roku temu. Razem z nią odchodziło ostatnie oparcie w życiu. Nadal chodził do pracy – nie z potrzeby, ale po to, by zachować choć namiastkę sensu. Praca była jego ratunkiem, punktem zaczepienia. W codziennej rutynie znajdował chwilową ulgę. Wieczorami coraz częściej wałęsał się po mieście – po prostu szedł przed siebie, nie chcąc wracać do pustego, zimnego mieszkania. Dom bez żony stał się martwym pudłem, w którym echo jego kroków brzmiało straszniej niż cisza.
Dzieci – córka i syn – odwiedzali go rzadko. Coraz rzadziej. Aż w końcu prawie przestali. Zdawało się, że wraz z odejściem matki zniknęło to, co jeszcze jakoś trzymało rodzinę razem. Zbigniew bał się samotności, ale jeszcze bardziej tego, że dla własnych dzieci stał się tylko zbędnym staruszkiem.
Często łapał się na tym, że w tłumie wypatruje znanych rysów. Wpatrywał się w twarze, mając nadzieję, że ktoś się zatrzyma, uśmiechnie, przytuli. Ale ludzie mijali go obojętnie. A serce bolało coraz mocniej – jeśli nie od choroby, to od pustki.
Aż w końcu przyszła – Katarzyna, jego córka. Nie z troską, nie z ciepłem, ale z chłodną kalkulacją w oczach. Jej wizyty zawsze były krótkie, suche, za każdym razem sprowadzały się do jednej rozmowy – o mieszkaniu. Tym razem nie owijała w bawełnę.
— Tato, ile można? Mieszkasz sam w czteropokojowym mieszkaniu. To absurd. Sprzedaj je, kup sobie kawalerkę. Pieniądze z sprzedaży oddaj mnie – mamy kredyt, dzieciom potrzebny jest pokój.
Milczał. Dłonie mu drżyły. Słowa utknęły w gardle.
— Kasiu, przecież wiesz, że to nasz dom z mamą. Nie mogę po prostu… — urwał.
Córka wstała gwałtownie.
— Ty swoje już przeżyłeś, tato. Pomyśl choć raz o nas — jej głos drżał z irytacji.
— A ty pomyśl, kiedy znów przyjdziesz? — zapytał cicho, niemal szeptem.
Stała już w drzwiach. Obróciła się i rzuciła:
— Po twoim pogrzebie.
Drzwi zatrzasnęły się z hukiem, który rozniósł się po mieszkaniu jak wystrzał. Zbigniew siedział w ciszy długo, niezdolny do ruchu. W końcu, zebrawszy siły, wybrał numer syna.
— Wojtek, porozmawiaj ze mną. Była Kasia… znów o mieszkaniu… Nie chcę go sprzedawać — głos mu się załamał.
Po drugiej stronie słuchawki westchnął.
— Tato, no ale czego ty chcesz? Mieszkasz sam, mieszkanie ogromne. Ja, szczerze mówiąc, też nie odmówiłbym pomocy. Mam stary samochód, chcę wziąć nowy. Sprzedawaj, nie bądź skąpy.
— A ty kiedy przyjedziesz? — zapytał z nadzieją.
— Jak sprzedasz mieszkanie – przyjadę.
Nie słuchał dalej. Odłożył słuchawkę. Zdjął z wieszaka płaszcz i wyszedł. Ciężar w piersi zdawał się rozsadzać klatkę. Powietrze stało się gęste, lepkie. Szedł bez celu, aż trafił na pustą ławkę nad stawem. Usiadł. Głowa opadła mu na piers. Serce biło wolno, z trudem. A potem… po prostu przestało.
Zbigniew Nowak umarł sam. Wśród drzew, pod szarym niebem, z telefonem w kieszy. Nikt go nie szukał. Nikt nie czekał. Nie kochał. Jego serce nie wytrzymało nie zdrady – lecz obojętności. Nie był nikomu potrzebny jako człowiek, ani jako ojciec. Tylko jako właściciel metrów.
A dzień później w mieszkaniu znów zatrzasnęły się drzwi. Przyszła Kasia – z kluczami. I Wojtek – z nowym autem na parkingu. W powietrzu unosił się zapach kurzu i samotności. A na stoliku – stare zdjęcie. Gdzie wszyscy razem. Z mamą. Z tatą. Szczęśliwi. Kiedyś.
Ale szczęście, tak jak miłość, odchodzi. Jeśli mierzy się je metrami i złotówkami. **Lekcja na temat życia i śmierci? Ludzie zapominają o uczuciach, gdy w grę wchodzą pieniądze. A szkoda.**
