Gdy Weronika miała zaledwie sześć lat, jej świat rozpadł się na dwoje. Pewnego wieczoru ojciec spakował swoje rzeczy i wyszedł z mieszkania. Nie do pracy. Nie do sklepu. Na zawsze. Wtedy jeszcze nie rozumiała, co znaczy to straszne, dorosłe słowo – „rozwód”. Po prostu od tamtej chwili już nie wrócił. Nie przytulił. Nie pocałował w czubek głowy przed snem. Nie powiedział: „Jestem przy tobie”.
I niby – historia jakich wiele. Zwyczajna. Współczesna. Ale dla jednej małej dziewczynki to był koniec świata, bo uznała: to ona jest winna. Ona je. Trzeba ją ubierać. Wkrótce szkoła – a to przecież wydatki. A mama straciła pracę, i biedny tata już nie wytrzymał… zmęczył się dźwiganiem ich obu.
— Mamo, a jak będę jadła mniej, to tata wróci? Mogę jeść tylko w przedszkolu… — szepnęła dziewczynka, patrząc niebieskimi oczami w twarz matki.
Kobieta przytuliła dziecko mocno i rozpłakała się. Płakała długo, a Weronika jadła coraz mniej i mniej. Tylko tata nie wrócił.
Pierwszy września. Weronika idzie do szkoły. Po raz pierwszy – do pierwszej klasy. Biała bluzka, czarna spódniczka, marynareczka i dwa ogromne kokardy, jak u lalek z wystaw. Stała przed lustrem i myślała: „Gdyby tata mnie teraz zobaczył, na pewno by wrócił. Przecież kto by odmówił takiej ślicznej córeczki?”
Mama trzymała ją za rękę, w drugiej – bukiet dla nauczycielki. Dziewczynce było jednocześnie strasznie i radośnie. Ale wszystko przysłaniała jedna, niemal desperacka nadzieja: tata przyjdzie. Musi przyjść. Dzisiaj nie może nie przyjść.
— Weronika, czemu się tak rozglądasz? Nie bój się, jestem przy tobie — cicho powiedziała mama.
Ale dziewczynka się nie bała. Szukała. Szukała ojca w tłumie. Szukała wzrokiem, sercem, oddechem. Szukała, bo wierzyła: on tu jest. Tylko go nie widzi. Może on też jej nie widzi. A przecież stoi w pierwszym rzędzie – na pewno musiał ją zauważyć!
Gdy apel się skończył i pierwszaków zaprowadzono do klasy, Weronika zaciskała zęby, żeby nie płakać. Tak się starała – i na próżno. A może jednak? Może jednak ją widział? Tylko nie podszedł?
— Tata czeka na nas w domu? — spytała matki w drodze.
— Nie wiem, córeczko… — z ciężarem w głosie odpowiedziała kobieta.
Ale Weronika pobiegła do domu przed mamą. Była pewna: on tam jest. Otworzyła drzwi… i zobaczyła puste mieszkanie. Wtedy dopiero się rozpłakała. Naprawdę.
Mama gładziła ją po włosach, tłumaczyła, że może tatę nie puścili z pracy. Ale sama od dawna wiedziała: nie przyjdzie. Nie przyszedł i wtedy, gdy sama do niego poszła, błagając:
— Andrzej, niczego od ciebie nie chcę. Ale Weronika czeka. Wierzy. Przyjdź chociaż raz. Porozmawiaj z nią.
— Przyjść? — machnął ręką. — To jeszcze z prezentem, z kwiatami… A ja nie mam pieniędzy. Nie trzeba dziecka okłamywać.
— Żebyś się udławił tymi swoimi pieniędzmi… — szepnęła matka Weroniki, wychodząc i zatrzaskując drzwi.
Dziewczynka rosła. Cicha, grzeczna, pracowita. Bez histerii, bez narzekania, bez zbędnych pytań. Tylko starała się – do wyczerpania – być dobrą. Uczyła się na piątki. Nie dlatego, że pragnęła sukcesu. Tylko dlatego, że głęboko w sercu wierzyła: „Jak się dowie, że dobrze się uczę, to przyjdzie. Uśmiechnie się. Pogłaszcze po głowie. Powie, że jest ze mnie dumny.”
Ale nie przychodził.
— Mamo, może zaprosimy go na moje urodziny? Nie chcę prezentów. Niech tylko przyjdzie…
Matka nie odpowiadała. A Weronika zamykała się w pokoju i płakała. Bo wiedziała: nie przyjdzie.
Skończyła szkołę z czerwonym paskiem. Studniówka – święto, które powinno być dumą dla całej rodziny. Suknia uszyta, babcia z dziadkiem przyjechali ze wsi. Ale dwie godziny przed rozpoczęciem balu usiadła na ławce pod blokiem, gdzie mieszkał ojciec. Chciała go zaprosić. Pokazać, jaka jest teraz. Żeby choć raz powiedział: „Przepraszam, córeczko. Jestem z ciebie dumny.”
Wyszedł z klatki. Torba na ramieniu, wzrok ślizga się po przechodniach. Obok. Nawet nie poznał.
— Tato! — krzyknęła. — To ja! Weronika!
Odwrócił się. Chwila ciszy.
— Urosłaś — rzucił chłodno.
— Skończyłam szkołę. Z wyróżnieniem. Idę na studia do Warszawy…
— Nie mam pieniędzy. Nie licz na to.
— Nie przyszłam po pieniądze… Chciałam cię zaprosić na studniówkę…
— I co ja tam będę robił?
Nie słuchała już więcej. Biegła przed siebie. Łzy dusiły. Właśnie wtedy, stojąc sama na skrzyżowaniu, Weronika zrozumiała: jej dzieciństwo się skończyło.
Skończyła studia. Wróciła do rodzinnego miasta – mama ciężko zachorowała. Znalazła pracę w zawodzie, poznała Jacka. Uczciwego, dobrego. Wyszła za mąż. Urodziła córkę. Potem drugą. Słowo „tata” wykreśliła z serca. Nigdy więcej o nim nie myślaDziesięć lat później, gdy jej córka zapytała: „Mamo, gdzie jest twój tata?”, Weronika uśmiechnęła się smutno i odpowiedziała: „Nie wiem, kochanie, ale mój świat jest pełen bez niego”.
